Δίλημμα

Η Ανάσταση έγινε, το αρνί ψήθηκε, το κοκορέτσι φαγώθηκε, το Πάσχα πέρασε! Είδα ένα όνειρο το Σάββατο του Λαζάρου. Σημαδιακό νομίζω. Έτσι τα πέρασα, όπως στο όνειρο.
Μόνο τα χέρια μου είδα. Δεν θυμάμαι άλλο τίποτα. Κ' τα δάχτυλά μου είδα. Όλα κομμένα ήταν. Κάθετα. Χωρίς αίμα. Χωρίς πόνο. Έτσι κομμένα στα δύο. Δυό κομμάτια κρέας το κάθε δάχτυλο, το ένα αριστερά, το άλλο δεξιά να κρέμονται.
Ένα δίλημμα το Πάσχα αυτό. Να πάω, να μην πάω. Να βρίσω, να μη βρίσω. Να τηλεφωνήσω να μην τηλεφωνήσω. Να κάτσω, ή να φύγω. Κουράστηκα.
Τουλάχιστον είχε ήλιο...

Γύρισε...

Ουφ, τι ανακούφιση!

Allmylife, που είσαι?

The authors have deleted this blog. The content is no longer available.

You can create your own free blog on WordPress.com.

Ωδή στην κλανιά της Κωλόγριας

Μια ηλιόλουστη μέρα σε ευυπόληπτη Εταιρία Συμβούλων Επιχειρήσεων του Κέντρου των Αθηνών, 3 Σύμβουλοι Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων κάνουν τη δουλειά τους. Το γραφείο τους βρίσκεται έναντι διαδρόμου, στον οποίο διάδρομο βρίσκεται παράθυρο φωταγωγού, ο οποίος φωταγωγός ρίχνει άπλετο φως και φυσικά καθαρό αέρα και στις 2 τουαλέτες της Εταιρίας (βλ. Σχήμα 1): 1 γαλάζια για τα αγοράκια και 1 ροζ για τα κοριτσάκια.

Η μέρα κυλά ανέμελα όταν από το παράθυρο της τουαλέτας, συνεπώς από το παράθυρο του φωταγωγού και την πόρτα του διαδρόμου ακούγεται χαρακτηριστικός και λίαν ανακουφιστικός ήχος πορδής, αμέσως πριν τη στιγμή που μεγάλη καφέ σκατούλα εισέλθει στο νεράκι της χέστρας. Πάγος στο ακροατήριο για 4 δευτερόλεπτα. Και μετά. ΓΕΛΙΟ. Πολύ γέλιο. Η μια εκ των συναδέλφων (Συνάδελφος Α) όμως βρίσκεται σε περίοπτη θέση παρακολούθησης του διαδρόμου και ανακαλύπτει με γουρλωμένα μάτια και πνιγμό ότι ο προ ολίγο εβρισκόμενος στη γαλάζια τουαλέτα δεν ήταν άλλος από το Γενικό Διευθυντή (Γ.Δ) μας, το καμάρι μας το εκ Βορείου Αιγαίου ορμώμενο, και ο οποίος καμαρωτός καμαρωτός περιδιαβάζει τα τελευταία βήματα του διαδρόμου προτού εισέλθει στο άδυτό μας και αναφωνήσει χτυπώντας τα χέρια στην κοιλιά του:

- «Καλά φάγαμε και σήμερα!»

Ευτυχώς έφυγε γρήγορα γιατί η συνάδελφος που βρίσκεται σε περίοπτη θέση παρακολούθησης του διαδρόμου έχει αρχίσει και γλιστράει στην καρέκλα της για να μπορέσει να γελάσει με μεγαλύτερη ησυχία! Φεύγοντας ο Γ.Δ πήρε και την τσίπα μας διότι από εκείνη τη στιγμή αρχίζουμε ένα ατελείωτο σερί γέλωτος (κλαυσίγελος ονομάζεται στα Συμβουλευτικά) αλλά και ανεπανάληπτων ατακών του τύπου:

- «είσαι πρωτοΚΛΑΣΑΤΟ στέλεχος»,

- «πιάσε μου το ΚΛΑΣΕΡ»,

Γελάμε, γελάμε, γελάμε μέχρι δακρύων και λέμε διάφορα έξυπνα ώσπου αγαπητός, και ανενημέρωτος επί του συμβάντος, συνάδελφος εισέρχεται στο γραφείο μας και βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί μας λέει χαμογελώντας:

- «Πάλι στο ΚΛΑΝΟγελο το ρίξαμε;»

Στην επόμενη ζωή μου

Στην επόμενη ζωή μου θα ήθελα:
1. να γεννηθώ ψηλός,
2. να γεννηθώ ξανθός,
3. να γεννηθώ με γαλανά μάτια,
4. να γεννηθώ με τεράστιους δικέφαλους και φέτες κοιλιακούς,
5. να γεννηθώ με IQ 192,
6. να γεννηθώ αρχιτέκτονας και να μένω εδώ--------->
7. να γεννηθώ γενναίος!

Υ.Γ Έχω να πάρω ένα τηλέφωνο αύριο και μου έχει πάει το σκατό στην κάλτσα!!!!!!!!!!!!!!!!

0

Πάντα ερωτεύεσαι το είδωλό σου στον καθρέφτη. Την αντίθεσή σου. Το δεξί χέρι σου που είναι το αριστερό του. Το βαρύ ματοτσίνορο σου που όταν το κλείνεις, παιχνιδιάρικα αυτός σου κλείνει το άλλο. Το αντίθετο. Η φυσική το έχει ανάγει σε νόμο «τα ετερώνυμα έλκονται». Η ζωή το έχει κάνει αξίωμα. Μπορείς να το εξηγήσεις. Όχι. Μπορείς να το συνειδητοποιήσεις. Όχι.

Ερωτεύτηκα. Ένα βράδυ. Εκεί που τα φώτα είναι χαμηλά και η ατμόσφαιρα μουντή. Θολή. Εκεί που οι κόρες διαστέλλονται, τα ακροδάχτυλα μουδιάζουν και η μουσική σου τρυπάει το μυαλό. Χόρευε. Μόνη της. Το σώμα να κοιτάζει χαμηλά. Τα μάτια ψηλά και σταγόνες αλατόνερο να κατρακυλούν στο δέρμα το αλαβάστρινο. Το άσπρο, το ολόλευκο. Κόκκινα τα μαλλιά, φλόγες. Μαύρα τα μάτια. Άβυσσος. Δεν είχε χώρο κι όμως έβρισκε όσο ακριβώς χρειαζόταν. Ούτε σπιθαμή παραπάνω δε χρειαζόταν. Τόσο μόνο. Έχανα όλες μου τις αισθήσεις. Τα χέρια βαριά, τα πόδια ελαφριά, οσμή άοσμη, ήχος κανένας, γεύση ουδέτερη. Έβλεπα, μόνο έβλεπα. Ένα κορμί, σε αργή κίνηση. Ξέρεις δε μπορώ να χορέψω. Δε μπορώ να χορέψω στο φυσικό κόσμο, γιατί στη φαντασία μου τα κάνω όλα. Λικνίζομαι ασταμάτητα, πετάω στις πίστες. Αυτό που έβλεπα ήταν αυτό που πάντα έκανα. Με το μυαλό μου. Εκεί μπροστά μου. Και δεν ήμουν ο μόνος που σε κοιτούσα. Όλοι μας. Ζήλεψα. Πέθανα. Έμπηξα ένα μαχαίρι και το κάρφωσα στην κοιλιά μου. Για λίγες στιγμές πήρα το βλέμμα μου από πάνω σου. Κοίταξα αλλού. Και τους είδα όλους, εσένα να βλέπουν και τίποτα άλλο. Μέσα σε αυτή τη θολή ατμόσφαιρα, τη μουντή. Θα τους σκοτώσω, είπα. Ή θα σε σκοτώσω. Άναψα τσιγάρο. Στα ψαχτά το βρήκα. Προχώρησα ένα βήμα. Εσύ εκεί. Μπροστά μου. Παραμέριζαν στο πέρασμα μου, σκέφτηκα. Τι βλάκας. Απλά αυτός ήταν ο δρόμος μου. Κανένας άλλος. Είχα βγάλει το ξίφος μου και το κράδαινα μπροστά τους. Ας τολμούσαν. Ένα βήμα τη φορά. Χίλιες σκέψεις στο δευτερόλεπτο. Οι σταγόνες του κορμιού σου, εκεί. Να τις βλέπω. Και η γεύση επιστρέφει. Νιώθω τη ζέστη τους. Αγγίζω το αλάτι τους. Μια αλυκή ολόκληρη το στόμα μου. Και θέλω να σκύψω να φιλήσω το άνοιγμα αυτό ανάμεσα στις κλείδες σου. Αυτό το βαθούλομα στη βάση του λαιμού σου. Μια θάλασσα μαζεμένη. Να απλώσω χίλια νεύρα πάνω του. Ένα βήμα. Ήμουν κοντά. Με πιάσαν οι μυρωδιές σου. Γλυκειές, καραμελένιες. Σκληρές. Σκέψου το μοσχοκάρυδο. Λίγο και είναι νοστιμιά. Πολύ και είναι δηλητήριο. Ένα βήμα. Το αλάτι σου με έχει τυλίξει και η οσμή σου. Και με κρατάνε γερά. Δέσμιο. Τα χέρια μου πονάνε, τα πόδια μου τρέμουν. ΣΕ ΘΕΛΩ. Ένα βήμα είσαι μακρυά. Απλώνω το χέρι. Φοβάμαι. Φοβάμαι τη δύναμή μου. Σου πιάνω το μπράτσο και ηλεκτρίζομαι. Το αλάτι κυλάει επάνω μου. Πέπλο η μυρωδιά σου έχει καλύψει τα πάντα μου. Γυρίζεις απότομα. Ποιός τολμάει και διακόπτει την ιεροτελεστία σου. Με κοιτάς και πέφτω χαμηλά στα γόνατα να μη με ρίξεις στο σκοτάδι σου. Ένα έχω να σου πώ και σε ερωτεύομαι. «Μην πουλάς το κορμί σου στις νύχτες».

ΣΠΟΥΔΗ ΣΕ ΠΕΝΤΕ (5) ΛΕΞΕΙΣ

Α. ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕ ΒΡΙΣΚΩ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ. ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΙΑΝ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗ ΑΙΩΝΙΑ ΜΟΝΟΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗ ΤΟΥ, ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΠΟΥ ΨΕΛΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΟΡΕΙΕΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΛΙΓΡΑΜΜΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ Κ ΑΠΑΡΑΛΛΑΧΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΒΡΩΜΟΠΟΥΤΑΝΑ ΠΟΥ ΓΥΡΝΑΝΕ ΣΤΑ ΜΠΑΡ ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΜΑΛΑΚΑ ΙΠΠΟΤΗ, ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΤΗ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗ ΤΟΥ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΣΕΙ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΣΦΗΝΑΚΙ, ΟΥΤΕ ΣΤΙΣ ΜΑΝΑΔΕΣ-ΤΣΑΤΣΑΔΕΣ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΑΜΗΝ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΟΥΝ ΜΕ ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ ΧΑΙΡΕ ΝΥΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΗ, ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ «ΣΥΝΕΤΑΙΡΟ» ΜΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΟΥ ΩΣ ΑΛΛΩΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΥΣ ΦΩΝΑΖΕΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΡΡΗΓΝΥΕΙ ΤΑ ΙΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΛΑΘΟΣ. ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ. ΑΚΟΥΣ;

Β. ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ, ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΥΤΗ ΜΕΡΑ. ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΓΩ ΓΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΝΥΦΗ ΘΑ ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΤΟ ΕΓΡΑΨΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ: ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ 18 ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 2007 Ο Γ.Κ ΚΑΙ Η Χ.Δ ΝΥΜΦΕΥΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΩΡΑΝ ΕΝΑΤΗ ΒΡΑΔΥΝΗ. ΘΑ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΑΓΑΛΜΑ ΣΩΣΤΟ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΣΚΑΛΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΘΑ ΦΙΛΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΕΒΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ. ΤΟΤΕ Ο ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ, Ο ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ ΣΤΗΝ ‘ΨΗΣΤΑΡΙΑ – ΚΟΣΜΙΚΗ ΤΑΒΕΡΝΑ ΜΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ’ ΘΑ ΣΚΥΨΕΙ ΣΤΟ ΑΥΤΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ: «Ή ΤΩΡΑ Ή ΠΟΤΕ». ΤΩΡΑ...

Γ. ΑΝ ΔΥΝΑΣΑΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ Η ΖΩΗ: Η ΑΝΑΤΟΛΗ, ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΚΑΙ ΟΛΟ ΠΙΟ ΨΗΛΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΑ ΜΠΑΛΟΝΙ ΠΑΡΑΓΕΜΙΣΜΕΝΟ. ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟ ΠΑΛΑΜΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟ, ΑΓΑΛΜΑ ΜΕ ΝΟΗΜΑ. ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΥ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΙΔΗΣΗ: Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, Η ΕΙΡΗΝΗ ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ, Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ, ΝΥΦΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΠΟ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΜΠΟΝΕΣΕΙ. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ, ΣΥΝΟΔΥΠΟΡΟΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ. ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΕΜΠΡΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΚΟΙΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ. «ΕΛΑ», ΣΟΥ ΟΡΜΗΝΕΥΕΙ. ΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΝΑ ΤΕΙΝΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΑΛΑ ΜΠΡΑΤΣΕΤΑ ΘΑ ΣΕ ΠΙΑΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΣΤΡΟΒΙΛΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ Σ’ΑΦΗΣΕΙ. ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ.

Δ. ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΠΑΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. ΗΜΟΥΝ ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΜΕ ΜΙΑ ΣΤΙΒΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΔΕΗΣΕ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ Ο ΚΥΡ. ΗΛΙΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΒΑΘΙΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ. ΟΥΤΕ ΜΑΓΕΙΡΕΨΑ, ΟΥΤΕ ΕΠΛΥΝΑ, ΟΥΤΕ ΕΣΤΡΩΣΑ ΚΡΕΒΒΑΤΙΑ. ΟΥΤΕ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΑΠΑΝΤΟΥΣΑ. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΑΧΑ. ΗΤΑΝ Η ΝΥΦΗ ΜΟΥ. ΕΓΩ ΣΤΟ ΣΗΡΙΑΛ «ΟΙ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΕΣ ΠΕΘΕΡΕΣ» ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΚΑΛΙΣΤΑ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΤΩ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣΩ ΣΤΟ 73^Ο ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΩΣ «Η ΑΔΙΑΦΟΡΗ ΠΕΘΕΡΑ». ΕΚΛΑΙΓΕ ΑΥΤΗ. ΚΑΤΙ ΨΕΛΛΙΖΕ ΜΑ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ. ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ. ΠΕΘΑΝΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕ. ΠΟΙΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΤΗΣ ΕΙΠΑ. ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΕΙΠΕ. ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΤΗΣ ΕΙΠΑ, ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΑ ΣΟΥ. ΤΟ ΕΚΛΕΙΣΑ. ΕΙΧΑ ΜΟΛΙΣ ΑΝΟΙΞΕΙ ΜΙΑ ΣΑΚΟΥΛΑ ΠΑΤΑΤΑΚΙΑ...

Ε.

ΗΛΙΟΣ = «ο φίλος της νεότητάς σου είναι ο μόνος φίλος που θα αποκτήσεις ποτέ.

ΝΥΦΗ = Γιατί δε σε βλέπει πραγματικά. Έχει στο μυαλό του ένα πρόσωπο που δεν υπάρχει πια. Και λέει ένα όνομα «Σπάικ, Μπάκ, Ρέντ, Ράστι, Τζάκ» που ανήκει στο πρόσωπο που δεν υπάρχει πια.

ΑΓΑΛΜΑ = Είναι ακόμη ο νεαρός ιδεαλιστής που ήσουν κάποτε κι εσύ. Βλέπει ακόμη το καλό και το κακό, το άσπρο και το μαύρο, τους αμαρτωλούς και τους αγίους αλλά ποτέ κ τα δύο μαζί. Και νιώθει ανώτερος γιατί γνωρίζει ότι εσύ δε μπορείς να τα ξεχωρίσεις πλέον.

ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ = Αυτό σε κάνει να θέλεις να χώσεις πιο βαθιά το μαχαίρι.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ = Γιατί υπάρχει σνομπισμός στην αποτυχία όπως το χαμόγελο στο στόμα του μπεκρή *.»

* ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΤΑ ΛΕΕΙ Ο JUDE LAW ΣΤΟ all the king’s men.

Υ.Γ1 ΚΡΟΤΚΑΚΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Υ.Γ2 ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ:
ΣΝΟΜΠΙΣΜΟΣ, ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ, ΙΔΕΑΛΙΣΤΗΣ, ΞΕΧΩΡΙΖΩ Κ' ΜΑΧΑΙΡΙ
Υ.Γ3 ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΗ ΣΠΟΥΔΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ 5 ΑΥΤΕΣ ΛΕΞΟΥΛΕΣ ΕΙΝΑΙ: ΨΕΥΤΡΑ, VTSIB, ΚΩΛΟΓΡΙΑ, SOFOGREG, ΣΤΕΦΥ