Sex and other mysteries...

Είχε δίκιο ο Γέρο Εζ. Δίκιο όμως έχει και ο Bukowski (βλ. Υ.Γ1). Το ζήτημα είναι να μπορείς να ελίσσεσαι μεταξύ των δύο απόψεων και να είσαι ευτυχής.
Ανακαλύπτω (όπως λέει και το κροτκάκι, είναι το θεματάκι μου) ότι δεν έχω ζήσει την σεξουαλική μου επανάσταση. Και προτίθεμαι να βγω στους δρόμους να βροντοφωνάξω το δίκαιο αίτημά μου! Γιατί έχω παρα-ασχοληθεί (με σχετική μονάχα επιτυχία) με το θέμα "δουλειά" και επαγγελματική αποκατάσταση". Καιρός να ασχοληθώ λιγάκι περισσότερο και με άλλα ζητήματα που αφορούν κυρίως στην ψυχική μου υγεία.

Τώρα αν προσπαθήσω να προκαταλάβω τις αντιδράσεις του κοινού στα λεγόμενα, θα τις κατατάξω σε δύο κατηγορίες:
α. αυτοί που με ξέρουν θα μειδιάσουν και θα μου πουν ότι είμαι ένα ζώο και μισό και ότι μια χαρά την έχω ζήσει την σεξουαλική μου επανάσταση και να μην βλέπω το ποτήρι μισο-άδειο. Και θα έχουν δίκιο (εν μέρη). Γιατί κάποια πράγματα δεν τα ξέρουν.
β. αυτοί που δεν με ξέρουν μάλλον θα αναρωτηθούν τι έκανα μέχρι τα 31 μου. Λυπάμαι δεν μπορώ να σας πω. Θέλω δηλαδή, αλλά δεν μπορώ. Γιατί είμαι μεγάλη σφίγγα (όπως θα σας έλεγαν οι ανήκοντες στην άνωθεν κατηγορία!!!)
Προτίθεμαι όμως να γίνω μεγάλο τσουλί και δη να ξεκινήσω αυτή την τιτάνια προσπάθεια αμέσως. Και θα δώσω και ένα παράδειγμα (όχι ιδιαίτερα σημαντικό θα έλεγα. Το πιο σημαντικό παράδειγμα θα δοθεί στις προγραμματικές δηλώσεις της πρώτης ελεύθερης διακυβέρνησης του Εαυτού μετά το πέρας της επανάστασης!) γιατί κρίνω εξ' ιδίων και εγώ μόνο έτσι καταλαβαίνω:
Τον τελευταίο καιρό βλέπω μια κοπέλα την Σ. Δεν έχει γίνει τίποτα ακόμη . Ψήνεται το πράγμα (μάλλον το κάψαμε). Πήγαμε στο θέατρο και εκεί συναντήσαμε μια φίλη της, καθώς και μια φίλη της φίλης της. Το ίδιο βράδυ πήγαμε όλοι για ποτό (μαζί με άλλους φίλους και των δύο που βρήκαμε τυχαία στο θέατρο) και το γκομενάκι (η Σ.) μας γύρισε κώλο και άρχισε να μιλάει με τους φίλους. Το ίδιο κάναμε και εμείς φυσικά (γιατί ο εγωισμός δεν μας λείπει). Κ να σου ο πειρασμός. Η φίλη της φίλης, η Ε. αρχίζει να μας την πέφτει. Απροκάλυπτα αλλά ευγενικά (το πουτανί). Και να βρίσκει χίλιους τρόπους να μας δώσει το τηλέφωνό της. Και φυσικά το πήραμε το τηλέφωνο και φυσικά θέλουμε να την δούμε γιατί είναι και "καλή κοπέλα"! Έχουμε (είχαμε για να είμαι και ακριβής) και ενοχές όμως. Τώρα δεν έχουμε. Καμία. Και σήμερα θα κανονίσουμε να την δούμε από κοντά. Ελπίζω από πολύ κοντά.

Θα σας ενημερώσω.

Υ.Γ 1 ...ο γερό Εζ έλεγε "κάνε τη δουλειά σου" αλλά γαμούσε κι αυτός. εγώ θαρρώ ότι μπορώ πάντα να δουλεύω αλλά δε μπορώ πάντα να γαμάω, κι έτσι επικεντρώνομαι στο γαμήσι και αφήνω τη δουλειά να βγαίνει όποτε μπορεί... Charles Bukowski ("Προβλήματα με τη γαμωδουλειά).

Υ.Γ 2 Προσεχώς το blog μετατρέπεται σε αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους.

Her name would be "strawberry"

Τη γνώρισα ως μικρό και ανώριμο παπί στα δεκαπέντε της. Ήταν πολύ χαριτωμένη. Αλλά δεν τολμούσες να της το πείς. Ήταν λίγο παχουλούλα με πολύ πολύ ωραία μάγουλα και μεγάλα χοντρά γυαλιά. Πατομπούκαλα τα έλεγα εγώ τότε. Είχε διάφορα παρατσούκλια "γεράκι", "παπί" και άλλα που δεν θυμάμαι πια. Α, θυμήθηκα ένα "κρεμμύδι". Ξέρει αυτή γιατί!

Ξέρεις το σχολείο σε δένει, όπως και το πανεπιστήμιο, όπως και ο στρατός (αυτό το ανακάλυψα τελευταία). Κ σε δένει γιατί αφιερώνεις χρόνο στους ανθρώπους. Έχεις χρόνο για να αφιερώσεις. Μετά μεγαλώνεις και για κάποιο περίεργο λόγο ο χρόνος όλο και μικραίνει. Δηλαδή ο χρόνος και εσύ ακολουθείτε αντιστρόφως ανάλογη πορεία!

Μετά το σχολείο πήγε κ στο πανεπιστήμιο. Κ μορφώθηκε και καλλιεργήθηκε με τρόπο πολλαπλό. Και κοινωνικά, και επαγγελματικά και πολιτικά. Και μετά ξεκίνησε να δουλεύει. Και μάλλον απογοητεύτηκε. Και είπε να ξανασπουδάσει. Και τότε την έχασα από κοντά μου.

Με το που άνοιξε φτερά πέταξε. Και το πιο ωραίο είναι ότι εγώ το ήξερα ότι μπορούσε να πετάξει. Κ μάλιστα πολύ μακριά. Η ίδια νομίζω το ανακάλυψε στην πορεία και το ανακαλύπτει ακόμη.
Και έχτισε προσωπικότητα, και δρόμους επαγγελματικούς και συναισθήματα έζησε à fond που λένε και οι Γάλλοι. Και έγινε ένας ακόμη πιο γοητευτικός άνθρωπος. Και δυναμικός έγινε.
Τώρα θα μου πείς γιατί την περιγράφω; Ε, την περιγράφω για να τη δω και εγώ λίγο καλύτερα, πιο καθαρά. Γιατί τον τελευταίο καιρό της έχω θυμώσει λίγο. Χωρίς λόγο και με λόγο. Δηλαδή με κανένα λόγο. Νιώθω πως δεν είμαι πια προτεραιότητα στην "ελληνική" ζωή της. Κ αυτό με κάνει και ζηλεύω, αλλά επειδή είμαι ενήλικας και ξέρω ότι δεν έχω λόγο να ζηλεύω, θυμώνω. Και θυμώνω μάλλον με τον εαυτό μου που ζηλεύει χωρίς λόγο και δεν μπορεί να το πεί. Και δεν ξέρει τι να κάνει κι αυτός.
Θέλω όμως να ξέρει, αν και δεν θα της κάνω το χατήρι φέτος το καλοκαίρι να την επισκεφτώ, ότι την αγαπάω πάρα πολύ. Και τη σκέφτομαι ακόμη περισσότερο. Και μου λείπει. Δεν ξέρω πόσο μου λείπει.
Κ έχω μονάχα ένα πράγμα να της πω. Όλα τα κέρδισε μέχρι σήμερα με το σπαθί της και έρχονται ακόμη περισσότερα για να κερδίσει. Και θα τα κερδίσει με το σπαθί της. Αλλά, όταν και άμα μπορέσει, να χαλαρώσει λίγο και να αφήσει κάτω τη σπάθα των επιχειρημάτων της λογικής και να πιάσει το μεγάλο καρβέλι των συναισθημάτων. Και να το κόψει το καρβέλι με το χέρι και να το μοιράσει στον κόσμο της. Και θα δεί ένα θαύμα να συμβαίνει μπροστά στα μάτια της. Το καρβέλι δεν τελειώνει. Παρά όλο μεγαλώνει.
Και το ξέρει νομίζω κι αυτό. Απλά εγώ θέλω να της πώ να το βάλει στόχο. Γιατί αν το βάλει; Φυλάξου κόσμε της. Θα πήξεις στο ψωμί!!!!

Υ.Γ. κ' αν ήταν φρούτο θα ήταν φράουλα...ή κάτι κόκκινο τέλος πάντων και γλυκό. Μην πω ντομάτα και παρεξηγηθώ...

Δίλημμα

Η Ανάσταση έγινε, το αρνί ψήθηκε, το κοκορέτσι φαγώθηκε, το Πάσχα πέρασε! Είδα ένα όνειρο το Σάββατο του Λαζάρου. Σημαδιακό νομίζω. Έτσι τα πέρασα, όπως στο όνειρο.
Μόνο τα χέρια μου είδα. Δεν θυμάμαι άλλο τίποτα. Κ' τα δάχτυλά μου είδα. Όλα κομμένα ήταν. Κάθετα. Χωρίς αίμα. Χωρίς πόνο. Έτσι κομμένα στα δύο. Δυό κομμάτια κρέας το κάθε δάχτυλο, το ένα αριστερά, το άλλο δεξιά να κρέμονται.
Ένα δίλημμα το Πάσχα αυτό. Να πάω, να μην πάω. Να βρίσω, να μη βρίσω. Να τηλεφωνήσω να μην τηλεφωνήσω. Να κάτσω, ή να φύγω. Κουράστηκα.
Τουλάχιστον είχε ήλιο...

Γύρισε...

Ουφ, τι ανακούφιση!

Allmylife, που είσαι?

The authors have deleted this blog. The content is no longer available.

You can create your own free blog on WordPress.com.

Στην επόμενη ζωή μου

Στην επόμενη ζωή μου θα ήθελα:
1. να γεννηθώ ψηλός,
2. να γεννηθώ ξανθός,
3. να γεννηθώ με γαλανά μάτια,
4. να γεννηθώ με τεράστιους δικέφαλους και φέτες κοιλιακούς,
5. να γεννηθώ με IQ 192,
6. να γεννηθώ αρχιτέκτονας και να μένω εδώ--------->
7. να γεννηθώ γενναίος!

Υ.Γ Έχω να πάρω ένα τηλέφωνο αύριο και μου έχει πάει το σκατό στην κάλτσα!!!!!!!!!!!!!!!!

Αιδοία

Μιλούσα μαζί της απ’ όταν ήμουν στη κοιλιά της μάνας μου. Όταν βγήκα επιτέλους, γιατί ούτε κι εκεί δεν κατάφερα να παραμείνω τον προκαθορισμένο χρόνο, την έβλεπα αραιά και πού. Έμενε μακρυά, στο Νησί. Στο κουρλόνησο με τους κουρλούς! Εκεί όπου για όλα φταίει το νερό. Ναι ναι, μόλις πιείς έστω και μια τόση δα γουλίτσα αισθάνεσαι τη νησιώτικη κουρλαμάρα να σε κατακλύζει. Ξεκινά από τα νύχια και φτάνει μέχρι τις ρίζες των μαλλιών σου! Αν πιείς δε έστω και μια φορά πρέπει να ξαναπιείς. Θες τη δόση σου. Εμείς δε, οι κουρλοί, πρέπει οπως και δήποτε να παίρνουμε τη δόση μας κατ’ ελάχιστον μια φορά το χρόνο. Αλλιώς μαραινόμαστε και καταντούμε μικρά ανθρωπάκια, χωρίς λάμψη στο μάτι και βιτριόλι στη γλώσσα. Βουνίσιοι δηλαδή. Ανύποτο.
Όταν πήγαινα στο νησί ήταν πάντα εκεί. Σε αυτό το περίεργο σπίτι με την κουζίνα και το μπάνιο σε άλλο κτίσμα από τις κρεβατοκάμαρες και το «σαλόνι». Το χωριάτικο όπως έλεγε. Απ’ αυτό το σπίτι που παρά τη χιλιοχαλασμένη μέση της πεταγόταν έξω με τα χέρια της ψηλά και τις παλάμες δίπλα στα μάγουλά της για να βρωντοφωνάξει «Χαρά στο σπίτι μου». Τα χίλια χρυσά δαχτυλίδια, τα βραχόλια και οι καδένες, το βίτσιο της. Πολλά πολλά πολλά καράτια ο χρυσός επάνω της. Να κουδουνίζουν όλα μαζί.
Σε έβαζε να κάτσεις και ετοίμαζε καφέ. Αν θα στον διάβαζε, όταν ήθελε, έλεγε τρία πράματα. Όλα αλήθεια. Με κάθε λεπτομέρεια. Όταν αρρώστησε ο γιός της (έμφραγμα στα 32) ορκίστηκε να μην το ξαναπεί. Μόνο ένας διάβολος μπορούσε να την καταφέρει, η Μάνα μου. Η μάνα μου που εκείνη έλεγε πως τη δέχτηκε τη χωριάτισα σαν αδελφή και που της έμαθε τα πάντα από την πίτσα μέχρι τις βόλτες στην Κηφισιά και το Κεφαλάρι (όταν ο θεός έδινε και μας ερχόταν στο σπίτι μας. Εκεί να δεις χαρά). Κι έβαζε τη τσερέπα να κάψει. Να κάψει πλημμυρισμένο από κάρβουνα αυτό το σιδερένιο μεγάλο ταψί με καπάκι που μέσα του θα έβαζε το φαί. Κρεατόπιτα και γεμιστά!
Όταν έχασε το γιό της πέθανε. Όλα τα έκανε ίδια όπως πριν, αλλά πέθανε. Πέταξε την καρδιά της σα στάμνα και έσπασε σε χίλια κομμάτια. Δεν τα μάζεψε ποτέ. Και η καρδιά την πρόδωσε. Δεν μπορούσε να την πάει πια ούτε μέχρι το νεκροταφείο να του μιλήσει. Να πεθάνει ήθελε κι έκανε μεγάλη αμαρτία. Και έφυγε η Θεία την περασμένη εβδομάδα. Στο νοσοκομείο του κουρλόνησου. Ταλαιπωρήθηκε.
Έφυγε η Θεία και της χρωστάω πολλά. Το χαμόγελό της, τη ζεστασιά της, την αλήθεια της.
Αυτή την αλήθεια θέλω να πώ, να την ξορκίσω. Σε μια κουβέντα μου είπε πως είχε μια συνήθεια. Κακή συνήθεια την είπε, χωρίς ντροπή. Ήθελε να βλέπει αιδοία. Και τα κατέτασε η Θεία σε κατηγορίες. Κατηγορίες από λαχανικά του κήπου της: μελιτζάνα, κολοκυθάκι, πατάτα. Γέλασα όταν μου το ‘πε. Ενοχλήθηκε κι η αστική μου παιδεία. Η Θεία όμως ήταν όπως πάντα αληθινή. Με έναν τρόπο που δεν τον ξέρεις, δεν τον έχει μάθει και δε μπορείς να τον βρείς μέσα στην αστική σου παιδεία. Αφοπλιστική. Δε σήμαινε τίποτα παραπάνω όλο αυτό από μια κακή συνήθεια. Η Θεία ήθελε να βλέπει αιδοία. Κι εγώ ποιός είμαι να την κρίνω? Εγώ ερχόμουν «και ήμουν χαρά στο σπίτι της». Και τώρα αυτή την ίδια κουβέντα δεν θα την ακούσω ποτέ ξανά. Όποιος και να την πεί δε θα είναι η ίδια. Αυτή η κουβέντα η αληθινή, μέσα απ’ την ψυχή ειπωμένη. Τόσο αληθινή όσο και η αιδοιο-περιέργεια.
Η Θεία μου έφυγε και μοιραστήκαμε πολλά. Την πίστευα, όπως και όλους τους ανθρώπους που αγαπώ, αθάνατη. Ας είναι αθάνατη η Θεία, εκεί που βρίσκεται και ελπίζω το σπίτι της να είναι γεμάτο χαρά. Το δικό μου το σπίτι είναι πιο φτωχό από την παρουσία της, πιο πλούσιο από την ανάμνησή της, τα χρυσά της, την τσερέπα της, τις κουβέντες της, τον καφέ της και τα αιδοία της.

16 χρόνια τηλεπάθεια

Δεν ξέρω αν έχεις νιώσει ποτέ κάποιον να βάζει λόγια στις σκέψεις σου. Να βρίσκει δηλαδή αυτό ακριβώς που νιώθεις και να το βάζει σε λέξεις, να του δίνει εικόνες και να το παρομοιάζει με άλλα πράγματα. Ξέρεις πόσο μου αρέσουν οι παρομοιώσεις. Μαζί σου το νιώθω αυτό 16 ολόκληρα χρόνια. Δε ξέρω πως να το πω. Να το πω τηλεπάθεια, να το πω ταύτιση απόψεων, να το πω... Για πες μου πως να το πω?
Είσαι μακρυά και το τηλέφωνο δε βοηθάει ρε γαμώτο, δε βοηθάει καθόλου. Θέλω πολύ να στα πω όλα αυτά που εσύ τα έγραψες μέσα σε μια σελιδούλα. Και θέλω να γκρινιάξω ανελέητα! Και δε μπορώ. Και κάθε φορά που σε βλέπω είναι για τόσο λίγο που η γκρίνια δε χωράει στο χρόνο. Υπάρχουν άλλα σημαντικότερα, ωραιότερα, πιο ελπιδοφόρα να ειπωθούν. Συγνώμη που στα λέω γραπτώς όλα αυτά, αλλά δε μπορώ αλλιώς. Το τηλέφωνο θα τα είχε ήδη χαλάσει!
Λοιπόν, ας έρθω στο προκείμενο γιατί εσύ κάνεις παρενθέσεις, εγώ αντιθέτως πλατιάζω. Πολύ πλατιάζω.
"Είναι κάτι μέρες" που λέει και το τραγούδι, που τα νιώθω αυτά που γράφεις μέσα απ' τη ψυχή μου. Δε θέλω να τα γράψω πουθενά, ή μάλλον δε μπορώ να τα γράψω πουθενά. Θέλω μονάχα να τα πω. Δε μου είναι εύκολο να βάζω σκέψεις μπερδεμένες σε λέξεις. Είναι σα να στέκεται ο δημοσιογράφος του «Ομιλείτε Ελληνικά» μπροστά στη μούρη σου και να σε ρωτά τον ορισμό του τάδε ή του δίνα ρήματος και να τον ξέρεις. Να τον ξέρεις τον ορισμό. Και να μη μπορείς να τον πείς. Να μη μπορείς να τον αρθρώσεις επακριβώς, να μπορείς μονάχα να τον περιγράψεις! Και μένεις σαν τον Ιταλό με τρία κουνιστά δάχτυλα μπροστά ακριβώς από σφιγμένα χείλια, που δεν ανοίγουν παρά για να δώσουν τη θέση τους σε επιφωνήματα και στην αρχή μιας πρότασης που δε θα τελειώσει ποτέ. Και νιώθεις και λίγο μαλάκας γιατί τον ξέρεις τον ορισμό αλλά αδύνατο να τον πείς. Αδύνατον.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με βασανίζει να μη μπορώ να τη δω τη χρησιμότητα του εφταριού. Μου τη δίνει που δεν ήρθε το δέκα και κάθομαι να αναλύσω με μαθηματικά μοντέλα και το θεώρημα Bernoulli που κρύφτηκε το γαμημένο και γιατί δε βγήκε κι αυτή τη φορά. Και αποφασίζω ότι φταίει η τράπουλα. Και βγαίνω έξω και τρέχω στο περίπτερο και παίρνω καινούργια, του μονοπωλίου (βλ. ταινία το "Κελεπούρι" Αλεξανδράκης, Ηλιόπουλος, Βουγιουκλάκη) και γυρίζω ακόμα πιο γρήγορα στο σπίτι. Την ξεπακετάρω και τη ρίχνω με βιασύνη και τραβάω κι άλλο χαρτί και είναι το τρία καρό. Και τότε τα πράγματα σκουραίνουν. Πέφτω σε βαθιά κατάθλιψη. Αναλύω, αναλύω, αναλύω, αναλύω και ξανά μανά αναλύω. Και καταλήγω στο "προφανές". Φυσικά και φταίει η τράπουλα, και φτου κι από την αρχή. Αέναη διαδικασία η αγορά νέας τράπουλας και "κοστοβόρα". Και σε κάτι στιγμές ενόρασης (όπως αυτή που προσφέρεις εδώ(krotkaya.blogspot.com, Γράμμα σε παλιά συμμαθήτρια) αντιλαμβάνομαι με όλα τα όργανα που διαθέτω (κ εννοώ συναίσθημα και λογική) ότι κάνω λάθος. Λάθος μέγα.
- Βρε ζώο, μου λέω, τι τη θες την τράπουλα? Μια από τα ίδια θα πάρεις, είναι του μονοπωλίου. Μια σου δόθηκε και σε σένα και σε όλους. Μία μόνο μία. Αυτήν έχεις και κοίτα να της αγαπήσεις λίγο παραπάνω. Και κοίτα να προσπαθήσεις λίγο παραπάνω. Να επιμείνεις. Να παραμείνεις. Και το τρία καλό είναι. Καλό για τώρα. Θα έρθει και το δέκα με τη σειρά του. Τι στο διάλο 4 τριάρια έχει η τράπουλα και 4 δεκάρια. Κάποια στιγμή θα κάτσει. Δε γίνεται είναι θέμα πιθανοτήτων. Και τα μαθηματικά δεν κάνουν λάθος ποτέ! Είναι άλλωστε μαθηματικώς αποδεδειγμένο...

Σε φιλώ και ελπίζω να τα καταφέρω να στα πω κι από το τηλέφωνο όλα αυτά! Μη με μαλώσεις κι εσύ. Με μάλωσε ο γάτος κι ο ψηλός την προηγούμενη βδομάδα. Ξέρω καλά τι κάνω και πώς το κάνω και γιατί το κάνω. Ακόμη ψάχνω πώς να μή το κάνω. Θα με βοηθήσεις?

Ο ναύτης

Πιστεύω πως στη ζωή οι δεδομένες απόψεις είναι δεδομένες μέχρι να τις αλλάξουμε. Θα συμφωνούσε απολύτως με αυτή τη διαπίστωσή και η παλιά μου καθηγήτρια των γαλλικών, η οποία με αποκαλούσε "πεταλουδίτσα που πετά από λουλούδι σε λουλούδι", πολύ αποκαρδιωτική βεβαίως άποψη για ένα αγοράκι 14 χρονών! Επειδή όμως έτσι έχουν τα πραγμάτα και δεν αλλάζουν και αυτό το blog πεταλουδίτσα θα γενεί και θα αλλάζει επεξηγηματικό κείμενο του τίτλου του, συνεπώς και προσανατολισμό με κάθε ευκαιρία εναλλαγής και των απόψεων του γράφοντα.
Αυτή την περίοδο την έμπνευση μου την έδωσε ένας ναύτης. Και όχι μούτσος, και τα σχόλια με σεξουαλική χροιά είναι απολύτως περιττά. Και όπως κάθε ναύτης και αυτός "έχει τη δική του ιστορία"! Αυτό τον καιρό ψάχνει να βρεί τον εαυτό του στην αγκαλιά περαστικών γκομενιτσών και με έχει καλέσει επανειλημένως (πρόταση που θα αποδεχτώ βεβαίως βεβαίως) στην γνωστή πρακτική του "gomening". Γιατί όπως λέει χαρακτηριστικά προσπαθεί "να φτιάξει το βιογραφικό του", δηλαδή διόλου "να φτιάξει το μέλλον του" αλλά πολύ απλά "να αλλάξει το παρελθόν του"! Το βρήκα πολύ φιλοσοφημένο και γιαυτό παρακολουθώ ανελλιπώς την προσπάθειά του να καταντήσει ένα "αμετανόητο ρεμάλι". Είναι ευαίσθητη ψυχή όμως ο δόλιος και δεν τα καταφέρνει να γίνει αυτό που επιθυμεί. Καταφέρνει όμως πολλά, όπως να διαβάζει Μπουκόφσκι (Bukowski - γιατί με τίποτα δε μπορούσα να φανταστώ ότι έτσι γράφεται - el.wikipedia.org/wiki/Τσαρλς_Μπουκόφσκι) και να μεταφέρει μερικά από τα καλύτερά του. Σας παραπέμπω στον τίτλο του blog για αυτής της εβδομάδας το βασικό ρητό, άποψη και κοσμοθεωρία!

Αρρώστεια, περιέργεια, ανακάλυψη

Λοιπόν για να δικαιώσω και τον τίτλο του post ξεκινώ με τα γεγονότα:
1. Από την Τρίτη το βράδυ είμαι άρρωστος. έπεσα στα δίχτυα της γρίπης που σέρνεται στην Αθήνα τις τελευταίες μέρες και έχει στείλει πολύ κόσμο στο κρεββάτι του.
2. Από περιέργεια και για να καταλάβω τι παίζεται στα blogs άρχισα, με απαρχή τα links της krotkaya, να ξεφυλλίζω διάφορα από τα πολλά.
3. Μέσα σε αυτά ανακαλύπτω πολύ ωραία, μα πάρα πολύ ωραία πράγματα. Και όχι μόνο ωραία αλλά και ενδιαφέροντα.
Επίσης όμως ανακαλύπτω ότι δεν έχω καμία μα καμία ιδέα γιατί αποφάσισα να συμμετάσω εγώ σε αυτή τη διαδικασία. Τώρα θα μου πείτε, έχει καμία σημασία το γιατί? μάλλον δεν έχει. έχει όμως σημασία για κάποιον που όλη του τη ζωή οφείλει να μαθαίνει το γιατί!!!! Γιατί, γιατί, γιατί, γιατί. Ε, γιατί έτσι λοιπόν! μου απαντώ σε ένα ξέσπασμα θυμού envers moi meme, αλλά και για να "είμαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου" όπως με πολύ στόμφο με πληροφόρησε κάποτε η φίλη μου η Τζεσί!!!! Από τότε λοιπόν αυτό έγινε το motto μου και προσπαθώ επίπονα να το καταφέρνω κάθε στιγμή. Σιγά που το καταφέρνω!

Υ.Γ από ειρωνία πάντως σκίζουνε τα blogs. Κάποιους τους φοβήθηκα... Στο σταυρό μου!

άρτι αφιχθείς...

Δεν υπήρξα ποτέ ο τύπος που ανήκει σε μια, όποια κοινότητα! Κοινότητα παραθεριστών, ιδεολογική, προσωπική, συναισθηματική. Τι με έπιασε τώρα που είδα μια φιλενάδα καλή κι αγαπημένη και αυτόθηκα με το blogs ένας θεός το ξέρει. Πάντως ήρθα! Και λέω να μείνω... Τα νέα, τα ωραία, τα άσχημα, οι προτιμήσεις, οι γεύσεις, οι εικόνες, τα ταξίδια, τα γραπτά και οτιδήποτε άλλο μπορεί να με χαρακτηρίσει ως άνθρωπο έπονται!