Αναρωτιέται κανείς τι είναι αυτό που πλάθει τις αυταπάτες. Αυταπάτες προσωπικές, ερωτικές, πολιτικές. Υπάρχουσες, φανταστικές, παρασιτικές, ανάρμοστές. Οι αυταπάτες γεμίζουν το μυαλό και υπαγορεύουν έναν τρόπο να ζεις. Η ζωή σου θρέφεται από αυτές, θρέφεται από τη δυνατότητά τους να δημιουργούν, εκ των μη όντων, μια νέα πραγματικότητα. Σε αυτήν την πραγματικότητα μπορείς να υπάρχεις πέρα και πάνω από ελαττώματα, προτερήματα, απόψεις και θέσεις. Μπορείς να υπάρχεις ως ο εαυτός που θα ήθελες να είσαι: επιτυχημένος, λεφτάς, γυναικάς, ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ.
Όλοι ζούμε με αυταπάτες. Το πρόβλημα κάποιων είναι ότι ζούν τις αυταπάτες τους. Και μόνος αυτές.
Frost / Nixon, the movie (http://www.frostnixon.net/)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις (Αι). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Απόψεις (Αι). Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη, Ιανουαρίου 03, 2008
Το όνομά μου
Με κάλεσαν να παίξω σε ένα παιχνίδι! Και έχει περάσει πολύ καιρός και πολύ λυπάμαι που δεν μπόρεσα νωρίτερα να ανταποκριθώ. Αλλά προείχαν άλλα. Ίσως πιο επιτακτικά.
Πού θα ήθελα να δω γραμμένο το όνομά μου?
Το "mithradir" πουθενά. Μου φτάνει που το παραθέτω εδώ, αλλά και σε μέρη όπου νιώθω σαν το σπίτι μου.
Τώρα το πραγματικό μου όνομα θα ήθελα να το δω γραμμένο στο εξώφυλλο ενός βιβλίου. Ενός πολύ συγκεκριμένου βιβλίου. Στις προθήκες των βιβλιοπωλείων θα ήθελα να το δω. Κάποτε είχα μια ευκαιρία και την έχασα. Ο ανόητος, τη θεώρησα τιμωρία. Δεν θα μου επιτρέψω να το ξανακάνω.
Καλώ την Krotkaya, την envain, τον Abstraction και τέλος την γλυκυτάτη Stefy να μας τα πουν. Είναι άλλωστε και έθιμο της εποχής!!!
Πού θα ήθελα να δω γραμμένο το όνομά μου?
Το "mithradir" πουθενά. Μου φτάνει που το παραθέτω εδώ, αλλά και σε μέρη όπου νιώθω σαν το σπίτι μου.
Τώρα το πραγματικό μου όνομα θα ήθελα να το δω γραμμένο στο εξώφυλλο ενός βιβλίου. Ενός πολύ συγκεκριμένου βιβλίου. Στις προθήκες των βιβλιοπωλείων θα ήθελα να το δω. Κάποτε είχα μια ευκαιρία και την έχασα. Ο ανόητος, τη θεώρησα τιμωρία. Δεν θα μου επιτρέψω να το ξανακάνω.
Καλώ την Krotkaya, την envain, τον Abstraction και τέλος την γλυκυτάτη Stefy να μας τα πουν. Είναι άλλωστε και έθιμο της εποχής!!!
Τρίτη, Δεκεμβρίου 18, 2007
Κυριακή, Νοεμβρίου 04, 2007
Η ανάγκη της αφιέρωσης
Ένα βιβλίο χωρίς αφιέρωση είναι μόνο του στη ζωή.
Σαν το παιδί χωρίς τη μάνα του. όρφανό.
Ένα βιβλίο χρειάζεται πάνω του να γράψει το χέρι που το διάλεξε.
Για να μην μείνει ανώνυμο στη σκονισμένη βιβλιοθήκη.
Το χέρι που διαλέγει ένα βιβλίο το χαρακτηρίζει.
Του δίνει την πρώτη του ανάσα.
Το βυζαίνει καθώς διατρέχει τις σελίδες του.
Το ανατρέφει καθώς το περαστικό βλέμμα του επιλογέα ανατρέχει στις λέξεις του.
Και το κριτήριο επιλογής αυτού του τελευταίου είναι η κοσμοθεωρεία που το συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.
Και η ζωή ενός καλού βιβλίου είναι μεγάλη.
Ας μην είναι χαμένη, ας μην είναι ξεχασμένη.
Ένα βιβλίο χωρίς το γραφικό χαρακτήρα του επιλογέα του μένει έρμαιο στις εφήμερες διαθέσεις του αναγνώστη.
Μόνο του.
Σαν το παιδί χωρίς τη μάνα του. όρφανό.
Ένα βιβλίο χρειάζεται πάνω του να γράψει το χέρι που το διάλεξε.
Για να μην μείνει ανώνυμο στη σκονισμένη βιβλιοθήκη.
Το χέρι που διαλέγει ένα βιβλίο το χαρακτηρίζει.
Του δίνει την πρώτη του ανάσα.
Το βυζαίνει καθώς διατρέχει τις σελίδες του.
Το ανατρέφει καθώς το περαστικό βλέμμα του επιλογέα ανατρέχει στις λέξεις του.
Και το κριτήριο επιλογής αυτού του τελευταίου είναι η κοσμοθεωρεία που το συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.
Και η ζωή ενός καλού βιβλίου είναι μεγάλη.
Ας μην είναι χαμένη, ας μην είναι ξεχασμένη.
Ένα βιβλίο χωρίς το γραφικό χαρακτήρα του επιλογέα του μένει έρμαιο στις εφήμερες διαθέσεις του αναγνώστη.
Μόνο του.
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 25, 2007
Η κατάρα του πράσινου σκορπιού...
Έλαβα αυτό το email το οποίο πολύ με εκφράζει και πολύ μου αρέσει και πολύ τελοσπάντων γέλασα με την πάρτη του.
"Γεια.
Με λένε Κόννυ και πάσχω από ενοχές επειδή δεν έχω στείλει 50 δισεκατομμύρια γαμημένα e-mail-αλυσίδα τα οποία έλαβα από ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν ότι, αν συνεχίσεις την αλυσίδα, ένα κακόμοιρο 6χρονο στην Καστανομαγούλα, που έχει ένα βυζί στο κούτελό του και ένα αυτί στον κώλο του, θα μαζέψει λεφτά για να μπορέσει να χέσει!
Ειλικρινά πιστεύετε ότι ο Bill Gates θα δώσει σ'εσάς, και σε όποιον στείλετε το e-mail του, $1000;
Πόσο βλάκες είστε;
'Αααααααααα, κοιτάξτε! Αν κάνω scroll down σε αυτή τη σελίδα και κάνω μια ευχή, θα πάω στο κρεβάτι με όλα τα μουνιά του περιοδικού!'
Τι μαλακίες!
Ή ακόμα, μπορεί τα διαβολικά ξωτικά των e-mail/αλυσίδων να έρθουν στο σπίτι μου και να με πηδήξουν στον ύπνο μου επειδή δεν συνέχισα μία αλυσίδα που ξεκίνησε ο Απόστολος Πέτρος το 5 μ.Χ. και την έφεραν στην Ελλάδα νάνοι προσκυνητές με το Έλλη!
Χέσ'τους! Δείξε λίγη ευφυΐα, γράψε στ'αρχίδια σου τη Γερμανίδα ναζίστρια δικηγόρο με οικολογικές ανησυχίες, που νομίζει ότι ξέρει όλα, και σκέψου σε τι συνεισφέρεις με το να στέλνεις τέτοια e-mail. Το πιο πιθανό να γίνεις αντιπαθής.
Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Αν λάβεις ένα e-mail/αλυσίδα, το οποίο απειλεί ότι δεν θα κάνεις σεχ ή δεν θα έχεις τύχη για την υπόλοιπη ζωή σου, άστο και σβήσε το. Αν έχει πλάκα, στείλε το.
Μην τη σπας στον κόσμο με το να τους κάνεις να νιώθουν ένοχοι επειδή ένας λεπρός στη Μποτσουάνα, που δεν έχει δόντια και είναι δεμένος σε έναν πεθαμένο ελέφαντα εδώ και 27 χρόνια, έχει σαν μόνη του λύτρωση τα 5 σεντς που θα λάβει αν εσύ στείλεις αυτό το e-mail!
Α, παρεμπιπτόντως, προς όλους εσάς τους χαζούς εκεί έξω: ΚΑΜΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ ΤΑ E-MAIL ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΤΗΣ. ΟΧΙ, ΟΥΤΕ Η MICROSOFT!! Τώρα, στείλε αυτό το e-mail σε όλους τους γνωστούς σου. Διαφορετικά, αύριο το πρωί το βρακί σου θα έχει γίνει σαρκοφάγο και θα φάει τα γεννητικά σου όργανα!!
Με αγάπη,
Ένας Συστηματάς..."
"Γεια.
Με λένε Κόννυ και πάσχω από ενοχές επειδή δεν έχω στείλει 50 δισεκατομμύρια γαμημένα e-mail-αλυσίδα τα οποία έλαβα από ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν ότι, αν συνεχίσεις την αλυσίδα, ένα κακόμοιρο 6χρονο στην Καστανομαγούλα, που έχει ένα βυζί στο κούτελό του και ένα αυτί στον κώλο του, θα μαζέψει λεφτά για να μπορέσει να χέσει!
Ειλικρινά πιστεύετε ότι ο Bill Gates θα δώσει σ'εσάς, και σε όποιον στείλετε το e-mail του, $1000;
Πόσο βλάκες είστε;
'Αααααααααα, κοιτάξτε! Αν κάνω scroll down σε αυτή τη σελίδα και κάνω μια ευχή, θα πάω στο κρεβάτι με όλα τα μουνιά του περιοδικού!'
Τι μαλακίες!
Ή ακόμα, μπορεί τα διαβολικά ξωτικά των e-mail/αλυσίδων να έρθουν στο σπίτι μου και να με πηδήξουν στον ύπνο μου επειδή δεν συνέχισα μία αλυσίδα που ξεκίνησε ο Απόστολος Πέτρος το 5 μ.Χ. και την έφεραν στην Ελλάδα νάνοι προσκυνητές με το Έλλη!
Χέσ'τους! Δείξε λίγη ευφυΐα, γράψε στ'αρχίδια σου τη Γερμανίδα ναζίστρια δικηγόρο με οικολογικές ανησυχίες, που νομίζει ότι ξέρει όλα, και σκέψου σε τι συνεισφέρεις με το να στέλνεις τέτοια e-mail. Το πιο πιθανό να γίνεις αντιπαθής.
Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Αν λάβεις ένα e-mail/αλυσίδα, το οποίο απειλεί ότι δεν θα κάνεις σεχ ή δεν θα έχεις τύχη για την υπόλοιπη ζωή σου, άστο και σβήσε το. Αν έχει πλάκα, στείλε το.
Μην τη σπας στον κόσμο με το να τους κάνεις να νιώθουν ένοχοι επειδή ένας λεπρός στη Μποτσουάνα, που δεν έχει δόντια και είναι δεμένος σε έναν πεθαμένο ελέφαντα εδώ και 27 χρόνια, έχει σαν μόνη του λύτρωση τα 5 σεντς που θα λάβει αν εσύ στείλεις αυτό το e-mail!
Α, παρεμπιπτόντως, προς όλους εσάς τους χαζούς εκεί έξω: ΚΑΜΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ ΤΑ E-MAIL ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΤΗΣ. ΟΧΙ, ΟΥΤΕ Η MICROSOFT!! Τώρα, στείλε αυτό το e-mail σε όλους τους γνωστούς σου. Διαφορετικά, αύριο το πρωί το βρακί σου θα έχει γίνει σαρκοφάγο και θα φάει τα γεννητικά σου όργανα!!
Με αγάπη,
Ένας Συστηματάς..."
Σάββατο, Σεπτεμβρίου 22, 2007
Με προκαλεσαν...
ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ
Αρετή που έχει υμνηθεί ανά τους αιώνες. Τι σημαίνει αυτογνωσία, αλλά κυρίως τι εννοεί ο λέγων ή αλλιώς ο ερωτών όταν ερωτά, «έχεις αυτογνωσία?». Η ερώτηση τίθεται ως να σε ρωτούσε κάποιος «έχεις πορτοκάλια?». Και έστω ότι η απάντηση είναι ναι. Και βέβαια, αμέσως μετά ο ερωτών ερωτά «Και πόση αυτογνωσία έχεις?». Και εσύ δόλιε που θα απαντήσεις τι να πεις?
Είναι προφανές ότι την αυτογνωσία σου δεν θα τη μετρήσεις σε κιλά ούτε σε λίτρα. Θα τη μετρήσεις με τις πνευματικές εκείνες διεργασίες που σου δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίζεις τον εαυτό. Τον εαυτό σε αντικειμενικούς όρους, δηλαδή τον εαυτό μόνο του, αλλά και τον εαυτό σε υποκειμενικούς όρους, δηλαδή σε σχέση με το όλον που τον περιβάλλει. Δηλαδή κατέχω κάποια ψήγματα αυτογνωσίας όταν μπορώ αυθόρμητα και χωρίς δεύτερη σκέψη να κατανοήσω όχι μόνο τις πράξεις, τις σκέψεις και τη συμπεριφορά μου, αλλά τις γενεσιουργές αιτίες αυτών. Τι είναι δηλαδή αυτό που με κάνει να συμπεριφέρομαι με τον τάδε ή το δίνα τρόπο. Κατέχω δηλαδή την αντικειμενική αυτογνωσία: «Εγώ γνωρίζω το εγώ μου». Και όταν κατανοώ αυτές τις αιτίες, οι οποίες τις περισσότερες φορές βασίζονται και εκπορεύονται του ψυχισμού μου έχω τη δυνατότητα να καταλάβω τον εαυτό μου σε σχέση με τις πράξεις, τις σκέψεις και τη συμπεριφορά των άλλων: «Εγώ, γνωρίζω τον εαυτό μου σε σχέση με τον εαυτό σου». Δηλαδή και λέμε κάτι το απλό: Κατανοώντας τον εαυτό μου αντικειμενικά, και σε δεύτερο πλάνο κατανοώντας τον εαυτό μου υποκειμενικά έχω τη δυνατότητα να κατανοώ τις πνευματικές διεργασίες που τον κάνουν να είναι αυτό που είναι μόνος του στο βουνό, ως ερημίτης, αλλά και αυτό που τον κάνει να είναι αυτό που είναι μέσα στο εκάστοτε κοινωνικό σύστημα. Έχω δηλαδή καταφέρει ένα πολύ σημαντικό πράγμα: να μπορώ να αντιλαμβάνομαι τις διαδικασίες ως διαδικασίες που καθορίζουν το εγώ μου και το εγώ σου και το εγώ του. Και αυτές οι διαδικασίες δεν αλλάζουν στους ανθρώπους. Οι διαδικασίες είναι ίδιες. Αυτό που αλλάζει είναι ο ψυχισμός που τις καθορίζει.
Μην ψάχνεις μακριά. Και κυρίως μην ψάχνεσαι άσκοπα με ψευτοδιλήμματα. Δεν σκέφτεσαι την αυτογνωσία, αυτήν ή την έχεις ή δεν την έχεις. Σήμερα. Γιατί αύριο μπορεί και να μην την έχεις. Η διαδικασία είναι αέναη. Δεν σταματά, εξελίσσεται γιατί εξελίσσεσαι και εσύ, το αντικειμενικό εγώ σου αλλά και περιβάλλουσες συνθήκες. Δηλαδή τα εγώ των άλλων. Κάθε στιγμή η διαδικασία αναγεννάται γιατί αναγενόνται τα συναισθήματα που τη δημιουργούν. Τη σημαίνει λοιπόν αυτογνωσία είναι η σημαντική ερώτηση και όχι αν την έχεις. Γιατί σήμερα την έχεις και αύριο δεν την έχεις. Αυτογνωσία είναι η κατανόηση των συναισθημάτων σου και των πηγών των συναισθημάτων σου. Αν μένεις κοντά τους είναι πιθανό να την έχεις σήμερα αλλά και να συνεχίσεις να τη βρίσκεις κάθε στιγμή. Μάθε τι σημαίνει, μήπως και δώσεις σημασία στην συναισθηματική νοημοσύνη. Τότε θα έχεις μάθει και τι είναι, και αν την έχεις, αλλά κυρίως θα έχεις καταρρίψει την υπόθεση ότι σίγουρα θα την έχεις. Απέρριψε τη σιγουριά της λογικής και αφέσου στη ρευστότητα των συναισθημάτων. Όταν καταλάβεις τους νόμους (διαδικασία) και τη δυναμική αυτής της ρευστότητας θα είσαι πολύ κοντά στην αυτογνωσία. Συναισθηματικά ανώριμε ερωτώντα!
Αρετή που έχει υμνηθεί ανά τους αιώνες. Τι σημαίνει αυτογνωσία, αλλά κυρίως τι εννοεί ο λέγων ή αλλιώς ο ερωτών όταν ερωτά, «έχεις αυτογνωσία?». Η ερώτηση τίθεται ως να σε ρωτούσε κάποιος «έχεις πορτοκάλια?». Και έστω ότι η απάντηση είναι ναι. Και βέβαια, αμέσως μετά ο ερωτών ερωτά «Και πόση αυτογνωσία έχεις?». Και εσύ δόλιε που θα απαντήσεις τι να πεις?
Είναι προφανές ότι την αυτογνωσία σου δεν θα τη μετρήσεις σε κιλά ούτε σε λίτρα. Θα τη μετρήσεις με τις πνευματικές εκείνες διεργασίες που σου δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίζεις τον εαυτό. Τον εαυτό σε αντικειμενικούς όρους, δηλαδή τον εαυτό μόνο του, αλλά και τον εαυτό σε υποκειμενικούς όρους, δηλαδή σε σχέση με το όλον που τον περιβάλλει. Δηλαδή κατέχω κάποια ψήγματα αυτογνωσίας όταν μπορώ αυθόρμητα και χωρίς δεύτερη σκέψη να κατανοήσω όχι μόνο τις πράξεις, τις σκέψεις και τη συμπεριφορά μου, αλλά τις γενεσιουργές αιτίες αυτών. Τι είναι δηλαδή αυτό που με κάνει να συμπεριφέρομαι με τον τάδε ή το δίνα τρόπο. Κατέχω δηλαδή την αντικειμενική αυτογνωσία: «Εγώ γνωρίζω το εγώ μου». Και όταν κατανοώ αυτές τις αιτίες, οι οποίες τις περισσότερες φορές βασίζονται και εκπορεύονται του ψυχισμού μου έχω τη δυνατότητα να καταλάβω τον εαυτό μου σε σχέση με τις πράξεις, τις σκέψεις και τη συμπεριφορά των άλλων: «Εγώ, γνωρίζω τον εαυτό μου σε σχέση με τον εαυτό σου». Δηλαδή και λέμε κάτι το απλό: Κατανοώντας τον εαυτό μου αντικειμενικά, και σε δεύτερο πλάνο κατανοώντας τον εαυτό μου υποκειμενικά έχω τη δυνατότητα να κατανοώ τις πνευματικές διεργασίες που τον κάνουν να είναι αυτό που είναι μόνος του στο βουνό, ως ερημίτης, αλλά και αυτό που τον κάνει να είναι αυτό που είναι μέσα στο εκάστοτε κοινωνικό σύστημα. Έχω δηλαδή καταφέρει ένα πολύ σημαντικό πράγμα: να μπορώ να αντιλαμβάνομαι τις διαδικασίες ως διαδικασίες που καθορίζουν το εγώ μου και το εγώ σου και το εγώ του. Και αυτές οι διαδικασίες δεν αλλάζουν στους ανθρώπους. Οι διαδικασίες είναι ίδιες. Αυτό που αλλάζει είναι ο ψυχισμός που τις καθορίζει.
Μην ψάχνεις μακριά. Και κυρίως μην ψάχνεσαι άσκοπα με ψευτοδιλήμματα. Δεν σκέφτεσαι την αυτογνωσία, αυτήν ή την έχεις ή δεν την έχεις. Σήμερα. Γιατί αύριο μπορεί και να μην την έχεις. Η διαδικασία είναι αέναη. Δεν σταματά, εξελίσσεται γιατί εξελίσσεσαι και εσύ, το αντικειμενικό εγώ σου αλλά και περιβάλλουσες συνθήκες. Δηλαδή τα εγώ των άλλων. Κάθε στιγμή η διαδικασία αναγεννάται γιατί αναγενόνται τα συναισθήματα που τη δημιουργούν. Τη σημαίνει λοιπόν αυτογνωσία είναι η σημαντική ερώτηση και όχι αν την έχεις. Γιατί σήμερα την έχεις και αύριο δεν την έχεις. Αυτογνωσία είναι η κατανόηση των συναισθημάτων σου και των πηγών των συναισθημάτων σου. Αν μένεις κοντά τους είναι πιθανό να την έχεις σήμερα αλλά και να συνεχίσεις να τη βρίσκεις κάθε στιγμή. Μάθε τι σημαίνει, μήπως και δώσεις σημασία στην συναισθηματική νοημοσύνη. Τότε θα έχεις μάθει και τι είναι, και αν την έχεις, αλλά κυρίως θα έχεις καταρρίψει την υπόθεση ότι σίγουρα θα την έχεις. Απέρριψε τη σιγουριά της λογικής και αφέσου στη ρευστότητα των συναισθημάτων. Όταν καταλάβεις τους νόμους (διαδικασία) και τη δυναμική αυτής της ρευστότητας θα είσαι πολύ κοντά στην αυτογνωσία. Συναισθηματικά ανώριμε ερωτώντα!
Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007
Δικαιολογίες (postmodernism)
Έχω χρησιμοποιήσει κάθε δυνατή και πιθανή δικαιολογία για να λείψω από τη δουλειά. Από γαστρεντερίτιδα, πεθαμένους και βαριά άρρωστους συγγενείς μέχρι συναισθηματικά προβλήματα, άτυχα και άστοχα ραντεβού καθώς και σκηνοθετημένα τηλεφωνήματα! Έχω επίσης χρησιμοποιήσει και την ειλικρίνεια της βαρεμάρας, της υπνηλίας. Φυσικά από τον σχεδιασμό δεν έχει λείψει και ο ωμός εκβιασμός.
Σήμερα όμως έμαθα ότι έχουμε προχωρήσει και περάσει σε ένα μεταμοντέρνο κόσμο όπου οι δικαιολογίες είναι τόσο ψεύτικες που σε κολλάνε στον τοίχο. Δε ξέρεις τι να πείς. Δε μπορείς να απαντήσεις. Σε κρατάει δέσμιο «το διφορούμενο», και φυσικά στα πλαίσια της αστικής (για να μην πώ μικροαστικής μας παιδείας ) «το κοινωνικά αποδεκτό».
Αύριο λοιπόν το μεσημέρι (γιατί τέτοια ώρα θα φτάσω στη δουλειά μου) και όταν με ρωτήσουν για την αργοπορία μου θα απαντήσω:
"Έπρεπε να ταΐσω το πουλί"!!!!!
Δευτέρα, Ιουνίου 25, 2007
Ακατάστατη σειρά πτωμάτων
Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που διαβάζω τον τελευταίο καιρό!
Πλοκή, ιστορία, διάλογοι και μια πόλη μαύρη και υγρή.
Έχω πολύ μα πολύ ενθουσιαστεί και το χρωστάω στην Κρότ.
Να πάτε να διαβάσετε. ΟΛΟΙ
http://serialkilling.blogspot.com/
Πλοκή, ιστορία, διάλογοι και μια πόλη μαύρη και υγρή.
Έχω πολύ μα πολύ ενθουσιαστεί και το χρωστάω στην Κρότ.
Να πάτε να διαβάσετε. ΟΛΟΙ
http://serialkilling.blogspot.com/
Τρίτη, Ιουνίου 12, 2007
νιώθω τα γενέθλιά μου
Καλησπέρα.
Με λένε Παναγιώτη και είμαι 31 ετών.
Δηλαδή 31 ετών και 7 ωρών και 48 λεπτών!
Νιώθω λιγάκι μεγάλος αλλά και λιγάκι μικρός!
Το πιο ωραίο όμως που νιώθω είναι ψύχραιμος: με τα χρόνια μου, με την καράφλα μου, με τα σιδεράκια μου, με την καινούργια μου δουλειά, με τις αγωνίες μου, με τα θέλω μου, με τη φιλοδοξία μου, με τις στρατηγικές μου, με τη ματαιοδοξία μου, με τον αμοραλισμό μου, με τις κατακτήσεις μου, με το παρελθόν μου και με το παρόν μου!
Αδημονία νιώθω για το μέλλον μου. Το περιμένω να το πιάσω από τα κέρατα να του αλλάξω τον αδόξαστο!
Νιώθω πράγματα και καταλαβαίνω τι νιώθω, με νιώθεις?
Μεγάλη αλλαγή. Πολύ μεγάλη.
Κ' τα περνάω υπέροχα, σα να ζω τη ζωή μου για πρώτη φορά! Δεν είναι αστείο?
- "Σα να ζώ τη ζωή μου για πρώτη φορά".
Κ' έχω πολλούς να ευχαριστήσω για αυτήν μου την κατάσταση.
Και νομίζω πως θα είναι όλοι τους εκεί τη μέρα που θα σβήσω τα κεράκια!!!
Δευτέρα, Μαΐου 07, 2007
Το δέντρο που έδινε
Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά....
και αγαπούσε ένα αγοράκι.
Και κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους.
Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.
Παίζανε και κρυφτό
Κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.
Και το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά...
πάρα πολύ.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα πέρασαν τα χρόνια.
Και το αγόρι μεγάλωσε.
Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.
Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε:
«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου αποκάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».
«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;»
«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα έχω εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».
Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί... και η μηλιά ήταν λυπημένη.
Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ’ τη χαρά της κι είπε:
«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».
«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είιπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. «Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;»
«Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά. «Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο».
Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά-καλά δεν μπορούσε.
«Έλα, Αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις»
«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;»
«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά...και να ‘σαι ευτυχισμένο».
Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη...μα όχι πραγματικά.
Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.
«Λυπάμαι, Αγόρι», είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω... Δεν έχω μήλα».
«Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι.
«Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να κάνεις κούνια...»
«Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι.
«Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις...»
«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.
«Λυπάμαι», αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι... μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι...»
«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».
«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις. Έλα, Αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».
Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε.
Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.
"Το δέντρο που έδινε", ΣΕΛ ΣΙΛΒΕΡΣΤΑΪΝ. Εκδόσεις "ΔΩΡΙΚΟΣ", Μετάφραση: ΧΑΪΔΩ ΣΚΑΠΕΤΖΗ
Σάββατο, Μαρτίου 24, 2007
0
Πάντα ερωτεύεσαι το είδωλό σου στον καθρέφτη. Την αντίθεσή σου. Το δεξί χέρι σου που είναι το αριστερό του. Το βαρύ ματοτσίνορο σου που όταν το κλείνεις, παιχνιδιάρικα αυτός σου κλείνει το άλλο. Το αντίθετο. Η φυσική το έχει ανάγει σε νόμο «τα ετερώνυμα έλκονται». Η ζωή το έχει κάνει αξίωμα. Μπορείς να το εξηγήσεις. Όχι. Μπορείς να το συνειδητοποιήσεις. Όχι.
Δευτέρα, Μαρτίου 05, 2007
Οι ζωές των άλλων (Das leben der anderen)
Η δημοκρατία συγχωρεί την απάθεια, η δικτατορία απαιτεί τη συμμετοχή
Υ.Γ Για μια λιγότερο "τσιτάτη" και περισσότερο αναλυτική παρουσίαση εδώ
Υ.Γ Για μια λιγότερο "τσιτάτη" και περισσότερο αναλυτική παρουσίαση εδώ
Τρίτη, Φεβρουαρίου 06, 2007
Τα βρυξελιώτικα...
Στην έδρα και πρωτεύουσα της σύγχρονης Βαβέλ (= Ευρωπαϊκή Ένωση), στις Βρυξέλλες, εκεί όπου συνυπάρχουν 27 διαφορετικοί λαοί με τις συνήθειες, τις νοοτροπίες και τον τρόπο εργασίας τους, έχει επινοηθεί, μεταξύ άλλων, κ μια νέα γλώσσα. Το αξιοπερίεργο, αλλά κυρίως το καινοτόμο αυτής, είναι ότι είναι μια νέα γλώσσα στα πλαίσια των υπαρχουσών γλωσσών. Ωραία, αυτό μάλλον είναι λίγο ακαταλαβίστικο. Εννοώ πώς η νέα αυτή γλώσσα είναι νέα για όλες τις υπάρχουσες γλώσσες. Χμ, και ακαταννοητό είναι. Περιγράφω:
Έστω ότι αναγκάζεστε (γιατί μόνο από ανάγκη θα βρεθείτε σε αυτή τη δινή θέση, αν είναι από επιθυμία τότε είστε βιτσιόζοι και θα ασχοληθούμε άλλη φορά με την περίπτωσή σας) να διαβάσετε το κείμενο που επεξηγεί την Τάδε πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής π.χ την Περιφερειακή Πολιτική. Φυσικά ως περήφανοι Έλληνες θα επιλέξουμε τη μητρική μας γλώσσα. Πολύ ωραία. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλα πάνε καλά, άσε που αισθανόμαστε και εθνική υπερηφάνια που η γλώσσα μας ανήκει στις επίσημες γλώσσες της Βαβέλ. Κατεβάζουμε το κείμενο σε μορφή pdf στον υπολογιστή μας, το εκτυπώνουμε για διευκόλυνσή μας, βάζουμε τα γυαλιά μας, παίρνουμε και ένα μαρκαδόρο για να σημειώνουμε και αρχίζουμε την ανάγνωση. Μόλις στη δεύτερη παράγραφο συνειδητοποιούμε ότι ενώ οι λέξεις και τα γράμματα μας είναι γνωστά δεν καταλαβαίνουμε γρί. Τίποτα, niente, nada, rien!!! Και αναρωτιόμαστε γιατί. Τότε λέμε, "α, θα φταίει η μετάφραση" ας το διαβάσω το κειμενάκι (389 σελίδες) στα αγγλικά. Ακολουθούμε την ίδια διαδικασία και ανακαλύπτουμε στην πρώτη παράγραφο αυτή τη φορά ότι και πάλι γρι δεν καταλαβαίνουμε!!!
Αυτή λοιπόν η ακατάλυπτη γλώσσα απαιτεί από τον αναγνώστη (προσοχή μιλάμε για τον αναγνώστη της μητρικής του γλώσσας) να εντρυφήσει σε αυτή. Και να καταννοήσει ότι πίσω από κάθε λέξη κρύβεται η διαδικασία λήψης αποφάσεων αυτού του μορφώματος. Δηλαδή η συνεχής διαδικασία του συμβιβασμού. Για να συμβιβαστείς όμως, ακόμη και στο πιο απλό θέμα, θα πρέπει να το συζητήσεις για ώρες σε χίλια διαφορετικά επίπεδα. Από τους υπαλλήλους μέχρι τους υπουργούς. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, το μπάχαλο. Μεγάλο μπάχαλο. Κ γίνεται ακόμη χειρότερο στον τελικό αναγνώστη, στον εφαρμοστή της Χ πολιτικής! Που δεν καταλαβαίνει.
Ας φανταστούμε και το απίθανο! Η ίδια η Επιτροπή αντιλαμβανόμενη το πρόβλημα βάζει τους υπαλλήλους της να παρακολουθούν σεμινάρια τιτλοφορούμενα "fight the fog - clear writting"!!! Ποια ομίχλη να παλέψετε, βρε...γραφειοκράτες (μέγιστη προσβολή). Εδώ πρέπει να εντάξετε στα πανεπιστήμια, αν όχι στα σχολεία, ειδικό μάθημα εκμάθησης της γλώσσας σας: "Βρυξελιώτικα Ι - Βruxellois Ι (γαλλιστί)".
Αυτή τη γλώσσα καλούμε αυτή τη στιγμή όχι μόνο να καταλάβω αλλά να αναπαράγω και γιαυτό σκέφτηκα να μοιραστώ τον πόνο μου!!! Ο θεός να σας φυλάει από τέτοια ασχολία.
Δέχομαι εκφράσεις συμπάθειας από 9 π.μ μέχρι 9 μ.μ
Ευχαριστώ (κλαψ)
Υ.Γ Την ορθότητα αυτών μπορεί να πιστοποιήσει και η κροτ (krotkaya.blogspot.com)
Έστω ότι αναγκάζεστε (γιατί μόνο από ανάγκη θα βρεθείτε σε αυτή τη δινή θέση, αν είναι από επιθυμία τότε είστε βιτσιόζοι και θα ασχοληθούμε άλλη φορά με την περίπτωσή σας) να διαβάσετε το κείμενο που επεξηγεί την Τάδε πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής π.χ την Περιφερειακή Πολιτική. Φυσικά ως περήφανοι Έλληνες θα επιλέξουμε τη μητρική μας γλώσσα. Πολύ ωραία. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλα πάνε καλά, άσε που αισθανόμαστε και εθνική υπερηφάνια που η γλώσσα μας ανήκει στις επίσημες γλώσσες της Βαβέλ. Κατεβάζουμε το κείμενο σε μορφή pdf στον υπολογιστή μας, το εκτυπώνουμε για διευκόλυνσή μας, βάζουμε τα γυαλιά μας, παίρνουμε και ένα μαρκαδόρο για να σημειώνουμε και αρχίζουμε την ανάγνωση. Μόλις στη δεύτερη παράγραφο συνειδητοποιούμε ότι ενώ οι λέξεις και τα γράμματα μας είναι γνωστά δεν καταλαβαίνουμε γρί. Τίποτα, niente, nada, rien!!! Και αναρωτιόμαστε γιατί. Τότε λέμε, "α, θα φταίει η μετάφραση" ας το διαβάσω το κειμενάκι (389 σελίδες) στα αγγλικά. Ακολουθούμε την ίδια διαδικασία και ανακαλύπτουμε στην πρώτη παράγραφο αυτή τη φορά ότι και πάλι γρι δεν καταλαβαίνουμε!!!
Αυτή λοιπόν η ακατάλυπτη γλώσσα απαιτεί από τον αναγνώστη (προσοχή μιλάμε για τον αναγνώστη της μητρικής του γλώσσας) να εντρυφήσει σε αυτή. Και να καταννοήσει ότι πίσω από κάθε λέξη κρύβεται η διαδικασία λήψης αποφάσεων αυτού του μορφώματος. Δηλαδή η συνεχής διαδικασία του συμβιβασμού. Για να συμβιβαστείς όμως, ακόμη και στο πιο απλό θέμα, θα πρέπει να το συζητήσεις για ώρες σε χίλια διαφορετικά επίπεδα. Από τους υπαλλήλους μέχρι τους υπουργούς. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, το μπάχαλο. Μεγάλο μπάχαλο. Κ γίνεται ακόμη χειρότερο στον τελικό αναγνώστη, στον εφαρμοστή της Χ πολιτικής! Που δεν καταλαβαίνει.
Ας φανταστούμε και το απίθανο! Η ίδια η Επιτροπή αντιλαμβανόμενη το πρόβλημα βάζει τους υπαλλήλους της να παρακολουθούν σεμινάρια τιτλοφορούμενα "fight the fog - clear writting"!!! Ποια ομίχλη να παλέψετε, βρε...γραφειοκράτες (μέγιστη προσβολή). Εδώ πρέπει να εντάξετε στα πανεπιστήμια, αν όχι στα σχολεία, ειδικό μάθημα εκμάθησης της γλώσσας σας: "Βρυξελιώτικα Ι - Βruxellois Ι (γαλλιστί)".
Αυτή τη γλώσσα καλούμε αυτή τη στιγμή όχι μόνο να καταλάβω αλλά να αναπαράγω και γιαυτό σκέφτηκα να μοιραστώ τον πόνο μου!!! Ο θεός να σας φυλάει από τέτοια ασχολία.
Δέχομαι εκφράσεις συμπάθειας από 9 π.μ μέχρι 9 μ.μ
Ευχαριστώ (κλαψ)
Υ.Γ Την ορθότητα αυτών μπορεί να πιστοποιήσει και η κροτ (krotkaya.blogspot.com)
Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007
Στο σφυρί
Στο σφυρί
Ό μεγάλος J. K. Calbraith έλεγε ότι ο μηχανιστικός καπιταλισμός, το σύστημα της παραγωγής δηλαδή που αφήνει την αγορά (αυτό το άυλο πράγμα που στοιχειoθετούν οι επιμέρους αγορές των αγαθών, των υπηρεσιών, της εργασίας, του χρήματος κτλ) να καθορίζει απόλυτα τους κανόνες του οικονομικού παιχνιδιού, θα μας οδηγήσει σε απαξίωση και ευτελισμό των κοινωνικών σχέσεων! Και εγώ, μέγας οικονομολόγος λέγω ότι θα μας οδηγήσει σε ακόμη χειρότερα μονοπάτια. Και επεξηγώ. Από την έννοια του ανθρώπου και των αξιών του οδηγούμαστε άργα κάποιες φορές, και πολύ πιο γρήγορα κάποιες άλλες, στον κατήφορο της έννοιας του καταναλωτή και των αναγκών του. Εσύ τι λές Καταναλωτή?
Βασικές οικονομικές έννοιες
Α. Καταναλωτής: Ο καταναλωτής δεν έχει απόψεις, έχει ανάγκες. Ο καταναλωτής δεν έχει φίλους, έχει ανάγκες. Ο καταναλωτής δεν έχει μάνα, έχει ανάγκες. Και για να καλύψει αυτές τις ανάγκες καθημερινώς παίρνει το δισάκι του και κατευθύνεται σε αυτό τον πλασματικό χώρο που λέγεται αγορά και προσφέρει μέρος του ωραίου πλην περιορισμένου του εισοδήματος για να αγοράσει τις ποσότητες των αγαθών και υπηρεσιών εκείνων που θα καλύψουν τις ανάγκες του.
Β. Η αγορά: δεν είναι τίποτε άλλο από τον ιδανικό τόπο συνεύρεσης δύο προαιώνιων εχθρών...Αυτών που πουλούν και αυτών που αγοράζουν. Άτομα τα οποία έχουν εντελώς αντικρουόμενα συμφέροντα: οι μεν πρώτοι θέλουν να πωλήσουν τη μέγιστη δυνατή ποσότητα του προϊόντος τους στη μέγιστη δυνατή τιμή και οι δε να αγοράσουν τη μέγιστη δυνατή ποσότητα στην ελάχιστη δυνατή τιμή.
Γ. Η Τιμή: το ρητό λέει «πως τιμή δεν έχει και χαράς τον που την έχει». Ισχύει? Τσου. Η τιμή είναι απλώς η θυσία που πρέπει να υποστεί ο αγοραστής για να ωφεληθεί από την κατανάλωση 1 μονάδας αγαθού. Και αντίστοιχα, τιμή είναι η ωφέλεια του πωλητή για την πώληση 1 μονάδας αγαθού. Γιατί αυτός ο δόλιος την έχει προ-υποστεί τη θυσία και το κόστος για την παραγωγή αυτής της μονάδας αγαθού. Λογικά σκεπτόμενοι και οι δύο θα θελήσουν ο μεν πρώτος να ελαχιστοποιήσει την θυσία του και ο δεύτερος να μεγιστοποιήσει την ωφέλεια του! Αντικρουόμενα τα συμφέροντα? Βεβαίως. Η τιμή λοιπόν αποτελεί τόσο το συνδετικό κρίκο των δύο, όσο και την άβυσσο που τους χωρίζει
Ας σκεφτούμε το εξής... Ο Καταναλωτής θέλει να αγοράζει και ο παραγωγός θέλει να πουλά. Ο καταναλωτής μπορεί αν το θελήσει να πουλήσει και αυτός? «Ναι», θα μου πείς Καταναλωτή, «το αυτοκίνητο ή το σπίτι του». Κι αν δεν έχει? «Τα ρούχα του, τα βιβλία του, τα υπάρχοντά του». Και αν δεν έχει? Τι μπορεί να πουλήσει? «Τίποτα» θα μου πείς. «Αμ δε», θα σου πώ εγώ. Μπορεί να πουλήσει κάτι ακόμη που είμαστε σίγουροι ότι κατέχει. Μα την ίδια του τη ζωή. Βεβαίως και μπορεί, και μη κάνεις τον ανίδεο ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ. Σε άλλες εποχές υπήρχαν κάποιοι που νομίμως ζούσαν και πλούτιζαν από την αγοραπωλησία ζωών. Πίστευες, όμως, Καταναλωτή ότι κάτι τέτοια νοσηρά φαινόμενα έχουν πλήρως εξαληφθεί από τις νόμιμες τουλάχιστον «παραγωγικές δραστηριότητες».
Ε, έτσι νόμιζα κι εγώ μέχρι που άκουσα, έψαξα και έμαθα ότι σε αυτή την παγκόσμια αγορά, υπάρχει μια ηλεκτρονική αγορά, ένα θαύμα του πολιτισμού δηλαδή, στο οποίο μπορεί κανείς να αγοράσει και να πουλήσει ότι ποθεί η ψυχή του. Και βέβαια εκεί στράφηκε ο Αυστραλός, 24χρονος παρακαλώ, για να πουλήσει ότι μπορεί. Και όχι έτσι σε μια προκαθορισμένη τιμή, αλλά σε δημοπρασία. Ο Nicael (φωτό κα. Καταναλωτή παρατίθεται) προσφέρει τη ζωή του στο e-bay σε όποιον θέλει να την αγοράσει προς 24.222 αμερικανικά δολλάρια. Και δεν έχω ακόμη πολλά να πώ παρά να θέσω κάποιες ερωτήσεις:
1) Ως οικονομολόγος έχω «ανάγκη» να μάθω ποια ανάγκη τον ώθησε να πουλήσει τη ζωή του,
2) και μετά τι θα κάνει για ζωή? Αλλά τι λέω αυτό είναι εύκολο, θα αγοράσει μια καινούργια, ολοκαίνουργια και απαστράπτουσα, κατευθείαν από το κουτί, με εγγύηση 2 ετών και πλήρη after-sales υποστήριξη,
3) η ψυχή του πάει πακέτο, γιατί αν ναι τότε καλωσόρισε το διάβολο Καταναλωτή, ο οποίος ήρθε και θα μείνει γιατί έχουμε γίνει πολύ φτηνοί. Ή μπορεί να φύγει και να σταματήσει κι αυτός να ενδιαφέρεται γιατί η υπερπροσφορά ρίχνει τις τιμές και ευτελίζει το αγαθό.
4) Κι αν το έκανε για την πλάκα του? Τρομάζω και μόνο στην ιδέα, ανατριχιάζω.
5) Κ τέλος ποια ανάγκη ώθησε τον αγοραστή τη μέρα Χ, να πάρει το δισάκι του και να πάει στην παγκόσμια αγορά για να αγοράσει μια ζωή? Διάβολε, προσοχή. Ο ανταγωνισμός θεριεύει!!!!!!
Υ.Γ Η φωτό Κα. Καταναλωτή είναι ο Nicael Holt
Πέμπτη, Ιανουαρίου 18, 2007
Athens...Voice
Μόλις γύρισα από τη σημερινή βραδυνή έξοδο κάθησα στον καναπέ μου να ξαποστάσω και αντί να ανοίξω το χαζοκούτι αποφάσισα να διαβάσω! Όχι κάτι ιδιαιτέρως πολύπλοκο και δαιδαλώδες αλλά μια χαριτωμένη και ελαφρώς διαφορετική εφημερίδα της Πόλης ήτοι την Athens Voice.
Μου αρέσει αυτή η εφημερίδα. Με κάνει και αισθάνομαι λίγο βλάχος βέβαια, με λίγα ενδιαφέροντα καθώς και ακόμη λιγότερο ενδιαφέρον να διευρύνω τα ενδιαφέροντά μου. Καμιά φορά με αγχώνει κιόλας. Όλα αυτά τα ωραία πράγματα εγώ πότε θα προλάβω όχι καν να τα κάνω ή απλά να τα δοκιμάσω, αλλά έστω να καταλάβω περί τίνος πρόκειται. Αυτή τη φορά όμως άφησα τα κόμπλεξ μου πίσω (ή έτσι νόμισα) και συνέχισα να διαβάζω αμέριμνος τα διάφορα άρθρα από τα πίσω προς τα μπρός. Δεν είμαι άραβας, απλώς πάντα έτσι κάνω με τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Τα διαβάζω από το τέλος προς την αρχή.
Καθώς διάβαζα λοιπόν ένα από τα ωραία αρθράκια το μέσα μου αντί να είναι σιωπηλό και απλώς να καταννοεί τις λέξεις άρχισε να «απαγγέλει» το κείμενο. Και όχι μόνο έτσι να μιλάει με τη δικιά μου τη φωνή, αλλά να μιλάει σχεδόν χωρίς να παίρνει ανάσα με μια τσιριχτή φωνούλα εικοσάχρονης ενζενύ, χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές στις θετικές επιστήμες, με ροζ φουστανάκι, φιόγκο στα μαλλιά και το ένα δάχτυλο χωμένο στο στόμα σα γλυφιντζούρι. Το μέσα μου έγινε το γωγουλίνι...Εύκολα λογάκια που προφέρονται ακόμη ευκολότερα, με τις ωραίες όμως παρεμβάσεις εις την αγγλικήν καθώς και τις απαραίτητες αργκό εκφράσεις, έτσι γραμμένα ώστε να διαβαστούν ως προφορικός λόγος και μάλιστα μονοκοπανιά, μονορούφι κι άσπρο πάτο. Κι εκεί άρχισα να τα παίρνω ολίγον γιατί αυτό το πράγμα με έκανε και πάλι να σκέφτομαι όλα αυτά για το βλάχος, τα ενδιαφέροντα κτλ. Άσε που τελικά δε μπόρεσα να καταλάβω σε τι ουσιαστικά αναφερόταν αυτό το άρθρο. Δηλαδή ποιός ήταν ο λόγος να γραφτεί. Κάτι είπε για το Μαρίνο, που ούτε καλό ήταν ούτε κακό, κάτι για κάποια καφέ και εστιατόρια, κάτι για καλές τιμές. Τι να πώ δε κατάλαβα τίποτα... Ακόμη. Αν εντρυφίσω λίγο περισσότερο μήπως καταλάβω? Αν αρχίσω να τη διαβάζω την εφηερίδα από την αρχή προς το τέλος, μήπως καταλάβω? Αυτό που με ανησύχησε όμως ήταν αυτή η φωνούλα. Μήπως να το ψάξω?
Αλλά όχι αυτό δε θα το ψάξω. Η φωνούλα δεν είναι δικιά μου. Είναι απλώς η φωνούλα αυτής που το έγραψε το αρθράκι! Αυτό ήθελε και αυτό έβγαλε. Πως κάποιοι θέλουν να βγάλουν τον καλύτερό μας εαυτό, έ αυτή ήθελε να βγάλει το Γωγουλίνι. Μήπως να της μοιάζει?
Μου αρέσει αυτή η εφημερίδα. Με κάνει και αισθάνομαι λίγο βλάχος βέβαια, με λίγα ενδιαφέροντα καθώς και ακόμη λιγότερο ενδιαφέρον να διευρύνω τα ενδιαφέροντά μου. Καμιά φορά με αγχώνει κιόλας. Όλα αυτά τα ωραία πράγματα εγώ πότε θα προλάβω όχι καν να τα κάνω ή απλά να τα δοκιμάσω, αλλά έστω να καταλάβω περί τίνος πρόκειται. Αυτή τη φορά όμως άφησα τα κόμπλεξ μου πίσω (ή έτσι νόμισα) και συνέχισα να διαβάζω αμέριμνος τα διάφορα άρθρα από τα πίσω προς τα μπρός. Δεν είμαι άραβας, απλώς πάντα έτσι κάνω με τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Τα διαβάζω από το τέλος προς την αρχή.
Καθώς διάβαζα λοιπόν ένα από τα ωραία αρθράκια το μέσα μου αντί να είναι σιωπηλό και απλώς να καταννοεί τις λέξεις άρχισε να «απαγγέλει» το κείμενο. Και όχι μόνο έτσι να μιλάει με τη δικιά μου τη φωνή, αλλά να μιλάει σχεδόν χωρίς να παίρνει ανάσα με μια τσιριχτή φωνούλα εικοσάχρονης ενζενύ, χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές στις θετικές επιστήμες, με ροζ φουστανάκι, φιόγκο στα μαλλιά και το ένα δάχτυλο χωμένο στο στόμα σα γλυφιντζούρι. Το μέσα μου έγινε το γωγουλίνι...Εύκολα λογάκια που προφέρονται ακόμη ευκολότερα, με τις ωραίες όμως παρεμβάσεις εις την αγγλικήν καθώς και τις απαραίτητες αργκό εκφράσεις, έτσι γραμμένα ώστε να διαβαστούν ως προφορικός λόγος και μάλιστα μονοκοπανιά, μονορούφι κι άσπρο πάτο. Κι εκεί άρχισα να τα παίρνω ολίγον γιατί αυτό το πράγμα με έκανε και πάλι να σκέφτομαι όλα αυτά για το βλάχος, τα ενδιαφέροντα κτλ. Άσε που τελικά δε μπόρεσα να καταλάβω σε τι ουσιαστικά αναφερόταν αυτό το άρθρο. Δηλαδή ποιός ήταν ο λόγος να γραφτεί. Κάτι είπε για το Μαρίνο, που ούτε καλό ήταν ούτε κακό, κάτι για κάποια καφέ και εστιατόρια, κάτι για καλές τιμές. Τι να πώ δε κατάλαβα τίποτα... Ακόμη. Αν εντρυφίσω λίγο περισσότερο μήπως καταλάβω? Αν αρχίσω να τη διαβάζω την εφηερίδα από την αρχή προς το τέλος, μήπως καταλάβω? Αυτό που με ανησύχησε όμως ήταν αυτή η φωνούλα. Μήπως να το ψάξω?
Αλλά όχι αυτό δε θα το ψάξω. Η φωνούλα δεν είναι δικιά μου. Είναι απλώς η φωνούλα αυτής που το έγραψε το αρθράκι! Αυτό ήθελε και αυτό έβγαλε. Πως κάποιοι θέλουν να βγάλουν τον καλύτερό μας εαυτό, έ αυτή ήθελε να βγάλει το Γωγουλίνι. Μήπως να της μοιάζει?
Πέμπτη, Ιανουαρίου 11, 2007
Πάει καιρός...
Πάει καιρός... ένας χρόνος, ένας ακόμη χρόνος. Κι όμως μέσα σε αυτό το χρόνο κάναμε πολλά... Σα διαφήμιση ακούγεται τούτο. Λοιπόν, εγώ έλειψα σχεδόν ένα χρόνο από αυτή την προσπάθεια που άρχισα για μια μόνο μέρα πέρυσι το Μάρτιο. Μεσολάβησαν αρκετά γεγονότα που οφείλω να ομολογήσω πως με απέτρεψαν από το να ασχοληθώ με τον καμβά αυτό από άσπρες σελίδες.... Πώ πω ποίηση... Αλλά τώρα επανέρχομαι δριμύτερος με μια πρώτη ουσιαστική προσπάθεια κοινοποίησης ενός ενσταντανέ από το σημαντικότερο γεγονός στη ζωή του ανδρός. Αυτό που θα τον υψώσει και μετατρέψει από έφηβο σε άνδρα, με παράστημα και ανδρεία. Με αρχές και...πολλά ακόμη που τα ψάχνω. Δεν είναι τίποτε άλλο φυσικά από το ΣΤΡΑΤΟ. Αποφάσισα και εγώ στα τριάντα μου να στρατευτώ. Δηλαδή μετά από επίπονες προσπάθειες να το αποφύγω με σπουδές (πολλές και ποικίλλες) με δουλειές και άλλες δικαιολογίες αποφάσισα (δηλαδή δεν το αποφάσισα εγώ αλλά η μητέρα πατρίδα) να καταταγώ. Τώρα πως άλλος αποφασίζει πότε και ποιος θα τον υπηρετήσει, θα κρατήσει υψηλά το φρόνημα και θα προστατεύσει μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός του την ακεραιότητα των συνόρων του ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Αυτό όμως είναι ένα γεγονός. Κατάγην λοιπόν στο Πολεμικό Ναυτικό (το μέγα της θαλάσσης κράτος) και αυτό υπηρετώ από εκείνη την ημέρα, την 9η Μαΐου 2006. Δεν θα την ονομάσω αποφράδα γιατί υποσχέθηκα στον εαυτό μου να είμαι ανοιχτός σε νέες εμπειρίες και κυρίως να δέχομαι τις στιγμές για αυτό που είναι και όχι να περιμένω συνεχώς κάτι περισσότερο ή καλύτερο (απόφθεγμα σοφίας και 1,5 χρόνου ψυχανάλυσης)!
Υπηρέτησα λοιπόν στη Βάση Υποβρυχίων στην Ακριτική Σαλαμίνα για πέντε μήνες και μετά, γιατί όποιος έχει μέσο σε αυτή τη χώρα πάει μπροστά, ανέβηκα τα σκαλιά της ιεραρχίας και βρέθηκα στη Διοίκηση Υποβρυχίων (στην οποία βρίσκομαι ακόμη). Θα μου πείτε τώρα οποία η διαφορά. Κι όμως η διαφορά είναι χαώδης. Ένα κτίριο μας χωρίζει κι όμως μεταξύ τους η άβυσσος του αραλικιού, της καβάντζας και της ήσυχης ζωούλας!
Το περιστατικό που οφείλω να σας περιγράψω διαδραματίζεται στη Βάση Υποβρυχίων (http://www.hellenicnavy.gr/dy_main.asp, για περισσότερες πληροφορίες), στη Γραμματεία. Στο χαρτοβασίλειο της γραφειοκρατίας. Ακολουθεί η παρακάτω στιχομυθία:
- Πως γράφεται η λέξη "ελλιποβαρές", ερωτά ένας καθ’ όλα συμπαθής αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού ένα ναύτη (= άχρηστο τεμάχιο ) που τυγχάνει να είναι αξιόλογος φιλόλογος.
- Είναι λάθος, του απαντά το τεμάχιο, η σωστή λέξη είναι "λιποβαρές" και προέρχεται από τον αόριστο β' του ρήματος Χ (δεν το θυμάμαι). Γράφεται δε με "γιώτα".
- Αποκλείεται, εξανίσταται ο συμπαθής αξιωματικός, γιατί αν το σωστό ήταν "λιποβαρές", θα έβγαινε από το λίπος και θα γραφόταν με "ύψιλον".
Σιγή στο ακροατήριο. Σιγή ιχθύος. Το τεμάχιο έχει μείνει με στόμα, ανοιχτό κι εγώ ( ο ευλογημένος που παραυρέθηκα σε αυτή τη συνάντηση) αρχίζω να γελάω, συγκαλυμμένα στην αρχή, απροκάλυπτα στη συνέχεια. Καμία αντίδραση από τον συμπαθή αξιωματικό. Συνέχισε τη δουλειά του, έγραψε τελικά "ελλιποβαρές" στο κείμενο του και είμαι σίγουρος πως αποφάσισε πως η σημερινή νεολαία έχει ξεφύγει από κάθε όριο, δεν υφίσταται εθνική συνείδηση, το στράτευμα καταρρέει με τη 12μηνη θητεία, και φυσικά πως για όλα μα για όλα τα προβλήματα αυτής της χώρας ευθύνεται η άλωση του κράτους από το ΠΑΣΟΚ.
Το Πολεμικό Ναυτικό επέζησε, τα τεμάχια επέζησαν, ο συμπαθής αξιωματικός επέζησε. Η Ελληνική γλώσσα τραυματίστηκε λίγο, αλλά κι αυτή θα τα καταφέρει. Εδώ επέζησε του Έβερτ!
Υπηρέτησα λοιπόν στη Βάση Υποβρυχίων στην Ακριτική Σαλαμίνα για πέντε μήνες και μετά, γιατί όποιος έχει μέσο σε αυτή τη χώρα πάει μπροστά, ανέβηκα τα σκαλιά της ιεραρχίας και βρέθηκα στη Διοίκηση Υποβρυχίων (στην οποία βρίσκομαι ακόμη). Θα μου πείτε τώρα οποία η διαφορά. Κι όμως η διαφορά είναι χαώδης. Ένα κτίριο μας χωρίζει κι όμως μεταξύ τους η άβυσσος του αραλικιού, της καβάντζας και της ήσυχης ζωούλας!
Το περιστατικό που οφείλω να σας περιγράψω διαδραματίζεται στη Βάση Υποβρυχίων (http://www.hellenicnavy.gr/dy_main.asp, για περισσότερες πληροφορίες), στη Γραμματεία. Στο χαρτοβασίλειο της γραφειοκρατίας. Ακολουθεί η παρακάτω στιχομυθία:
- Πως γράφεται η λέξη "ελλιποβαρές", ερωτά ένας καθ’ όλα συμπαθής αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού ένα ναύτη (= άχρηστο τεμάχιο ) που τυγχάνει να είναι αξιόλογος φιλόλογος.
- Είναι λάθος, του απαντά το τεμάχιο, η σωστή λέξη είναι "λιποβαρές" και προέρχεται από τον αόριστο β' του ρήματος Χ (δεν το θυμάμαι). Γράφεται δε με "γιώτα".
- Αποκλείεται, εξανίσταται ο συμπαθής αξιωματικός, γιατί αν το σωστό ήταν "λιποβαρές", θα έβγαινε από το λίπος και θα γραφόταν με "ύψιλον".
Σιγή στο ακροατήριο. Σιγή ιχθύος. Το τεμάχιο έχει μείνει με στόμα, ανοιχτό κι εγώ ( ο ευλογημένος που παραυρέθηκα σε αυτή τη συνάντηση) αρχίζω να γελάω, συγκαλυμμένα στην αρχή, απροκάλυπτα στη συνέχεια. Καμία αντίδραση από τον συμπαθή αξιωματικό. Συνέχισε τη δουλειά του, έγραψε τελικά "ελλιποβαρές" στο κείμενο του και είμαι σίγουρος πως αποφάσισε πως η σημερινή νεολαία έχει ξεφύγει από κάθε όριο, δεν υφίσταται εθνική συνείδηση, το στράτευμα καταρρέει με τη 12μηνη θητεία, και φυσικά πως για όλα μα για όλα τα προβλήματα αυτής της χώρας ευθύνεται η άλωση του κράτους από το ΠΑΣΟΚ.
Το Πολεμικό Ναυτικό επέζησε, τα τεμάχια επέζησαν, ο συμπαθής αξιωματικός επέζησε. Η Ελληνική γλώσσα τραυματίστηκε λίγο, αλλά κι αυτή θα τα καταφέρει. Εδώ επέζησε του Έβερτ!
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
