Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νέα από τη δουλειά.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Νέα από τη δουλειά.... Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007

ομιλείτε ελληνικά (;)

Στα πέριξ του ιστορικού κέντρου υπάρχουν πολλά πολλά γραφεία.

Σε πολλά από αυτά εργάζονται πυρετωδώς άνθρωποι για την ανάπτυξη αυτού του τόπου. Για τη μακροημέρευση και την ευημερία της χώρας και του έθνους.

Στo ίδιο γεωγραφικό μήκος και πλάτος όμως υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που έχουν ταχθεί στην παραγωγή και αναπαραγωγή του «γέλωτα».

Κάτι τέτοια ρεμάλια είμαστε και εμείς.

Με πλείστες όσες σπουδές αλλά κυρίως με μια ακατάληπτη δυνατότητα να μετατρέπουμε το οτιδήποτε σε «γέλιο», σε «κέφι» αστείρευτο. Κοινώς σε «τσίρκο».

Εμείς είμαστε Σύμβουλοι Επιχειρήσεων.

Και αν δεν ξέρετε γιατί πράγμα σας μιλάω μπορείτε να επισκεφτείτε την εξής ιστοσελίδα και να καταλάβετε πλήρως (http://anekdota.dyndns.org/jotd21/0564.html).

Στην επιχείρησή μας κατοικοεδρεύουν διάφορα φρούτα.

Κάποια ώριμα και κάποια άγουρα!

Τα καλύτερα όμως είναι αραδιασμένα στον πάγκο της Γραμματειακής Υποστήριξης.

3 τα «φρούτα»:

Α. Το ραπάνι ή αλλιώς το καυλοράπανο (Κ),

Β. Το ξερό δαμάσκηνο, το μόνο που σε κάνει είναι να θες να χέσεις (Ν),

Γ. Το Σύκο, χαζό και πλαδαρό (Ε).

Και το καλύτερο απ’όλα; Τα φρούτα ομιλούν άπταιστα την ελληνική. Σε αυτό ακριβώς το σημείο θα εμμείνω για να αναδείξω με παραδείγματα την καταπληκτική δουλειά του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος!

Α. Το ραπάνι ή αλλιώς το καυλοράπανο ή (Κ)

1η μέρα στη δουλειά (27 Ιανουαρίου 2003)....

Ερώτηση Καυλοραπανίου (Κ) και απάντηση εμού του ιδίου (Π)

- Πώς έρχεσαι στην εταιρία? (Κ)

- Με το τρένο. (Π)

- Και βρίσκεις να κάτσεις. (Κ)

- Ναι αμέ, εσύ; (Π)

- Α, εγώ δεν κάθομαι ποτέ. Ποτέ δε ξέρεις ποιος είχε κάτσει πριν. Κανένας Αλβανός κανένα ΑΦΡΙΓΚΑΝΟΣ. (Κ)

Σντούπ, σιγή από τον (Π). Νόμιζα πως δεν άκουσα καλά. Αλλά ματαίως. Ματαίως.

2η μέρα στη δουλειά (28 Ιανουαρίου 2003)....

Καυλοράπανο εισέρχεται στο γραφείο μου και μου λέει:

«Αυτός ο χώρος ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΑ δε μου αρέσει καθόλου».

Σντούπ, σιγή από τον (Π). Νόμιζα πως δεν άκουσα καλά. Αλλά ματαίως. Ματαίως.

Δεν είχαμε όμως τελειώσει. Η συνέχεια ήταν που μας άφησε όλους άλαλους...

23 Φεβρουαρίου 2003: Τσικνοπέμπτη

Το γραφείο τσινίζει και έχουμε όλοι καθήσει γύρω γύρω από ένα μικρό γραφειακι στην άκρη του οποίου βρίσκονται τα φαγητά. Σουβλάκια, πίττες και λοιπά εδέσματα. Και ερωτά το Καυλοράπανο:

«Μπορώ να διευσδύσω;»

Σντούπ, σιγή από τον (Π). Νόμιζα πως δεν άκουσα καλά. Αλλά ματαίως. Ματαίως.

Ταυτόχρονα μοιράζονται συνωμοτικές ματιές με συναδέλφους στους οποίους δεν έχω (ακόμη) εκθέσει τα προηγούμενα περιστατικά.

Ήταν η αρχή του τέλους. Ακολούθησε καταιγισμός...

09/1/2004

(Κ) «Θα του τα πω ΕΥΘΕΩΣ και ΘΡΑΣΩΣ»

4/2/2004

(Κ) «Θα πιάσει τον άντρα μου ΤΑΡΤΑΡΑΙΟΣ πυρετός». Εμένα πάντως με έπιασε ήδη...

26/4/2004

(Κ) «Δεν το ακούει το τηλέφωνο (η Ν). ΑΜΝΗΣΙΑ έχει;»

28/4/2004

(Κ) «Πάω λίγο στο ΛΕΒΗΔΟΣΤΑΣΙΟ και έρχομαι

05/07/2004

(Κ) «Έχω κάποιες ΑΝΕΛΛΙΠΗΣ υποχρεώσεις»

20/07/2004

(Κ) «Εσείς που έχετε πείρα βρίσκεστε σε ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ στάδιο»

18/8/2004

(Κ) «Ήταν μια καθαρίστρια στην προηγούμενη δουλειά μου, σωστός ΚΕΝΤΑΔΡΟΣ»

26/08/2004

(Κ) «Ποιο ΟΔΥΝΗΡΟ πλάσμα το έκανε αυτό;», αναφερόμενη σε αυτόν που έφαγε το γιαούρτι της. Κλάψ

27/08/04

(Κ) «Συνέβη το ΑΚΑΘΕΚΑΣΤΟ»

08/10/2004

(Κ) «ΠΡΟΣΒΑΛΘΗΚΑ»

07/07/2005

(Κ) «τους πήγαν ΑΙΜΟΦΛΕΓΟΥΣ». Σνίφ


ΤΟ 2006 ΗΜΟΥΝ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΕΥΓΩ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΘΑ ΒΑΛΩ ΤΑ ΚΛΑΜΜΑΤΑ!!!!

Β. Το ξερό δαμάσκηνο, το μόνο που σε κάνει είναι να θες να χέσεις! ή (Ν)

28/4/2004

(Ν) «τα γράμματα τα έστειλα σε όλους του ΑΠΟΔΕΚΤΟΥΣ»

8/2/2005

Καλείται να τηλεφωνήσει στην Πορτογαλία σε φίλη εταιρία επονομαζόμενη CPINAL και ακολούθως να περάσει τη γραμμή στην συνάδελφο Α. και έχει την εξής ερώτηση:

(Ν) «Α., ποιόν θα ζητήσω τον ΚΥΡΙΟ ή την ΚΥΡΙΑ CPINAL

(Α) Σντούπ, σιγή από την (Α). Νόμιζε πως δεν άκουσε καλά. Αλλά ματαίως. Ματαίως.

24/03/2005

(Ν) «Θα ΠΑΡΕΛΑΖΟΥΝ και τα παιδιά του Νίκου;»


Γ. Το Σύκο, χαζό και πλαδαρό ή (Ε)

Μόλις μας ήρθε αλλά δεν άργησε να μας τα πει απ’ την καλή και την ανάποδη.


28/06/2007

Μιλάει η (Ε) στο συνάδελφο (ΝΚ) και του λέει αναφερόμενη στο χαρακτήρα της:

(Ε) «Είμαι πολύ ΝΕΥΡΑΛΓΙΚΟ άτομο».


Παραιτούμαι στις 27/7/2007.

Μήπως κάνω μαλακία;

Τετάρτη, Μαΐου 23, 2007

Άσμα ασμάτων

Μια φορά κι έναν καιρό κάποιοι Σύμβουλοι ήταν χαρούμενοι! Απέκτησαν νερό. Κι όχι όποιο κι όποιο νερό, νερό κρύο και γάργαρο προερχόμενο απ'τα βουνά της Λεβεντομάνας και Λεβεντογένας Κρήτης. Απέκτησαν Ζαρό. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση να φέρεις νερό στο Σύνταγμα. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση να φέρεις ψύκτη στο Σύνταγμα. Η συνήθεια του ζεστού τους είχε στιγματίσει. Αλλά εκείνη την ημέρα όλα ήταν υπέροχα!

Κύλησε ένας χαρούμενος χρόνος με κρύο νερό, μέρα και νύχτα, χειμώνα και καλοκαίρι. Ώσπου μια μέρα του Μαγιού, μέρα αποφράδα και κακή ο Ζαρός μας μίλησε. Άνοιξε το στοματάκι του και δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Μας είπε με περισσό θράσος ότι δεν θα μας ξαναέφερνε νερό. Νερό, γιόκ. Δεν άντεχε άλλο η αθάνατη και αδάμαστη κρητική ψυχή δεν άντεξε τον αγενή κύριο που έβριζε το Ζαρό και το νερό του. Που κάθε φορά που ο Ζαρός μας έφερνε τις όμορφες, κρυστάλλινες μπουκάλες του αυτός τον έβριζε με λόγια ανύποτα. Τον πέταγε έξω. Ζητούσε να τον αναγγείλουν ως σε άλλη Μαρία Αντουανέτα. Ως εδώ μας είπε ο Ζαρός. Να πάτε αλλού. Μην ψάξετε μακρυά ο αγενής αυτός Κύριος δεν ήταν άλλος από τον Άρχοντά τους, τον Αφέντη τους, το Βασιλιά τους, την Κορώνα στο κεφάλι τους. Ήταν ο Γενικός τους Διευθυντής. Αυτός ο άνθρωπος αυτός, που έχει τα φρύδια τοξοτά, το μουστάκι τσιγκελωτό και την κλανιά έτοιμη. Αυτός!
Και οι Σύμβουλοι έπεσαν σε θλίψη και κατήφεια. Τι να κάνουμε, τι να κάνουμε, τι να κάνουμε, έλεγαν με τρόμο ως άλλος Χορός αρχαίας τραγωδίας. Ο πόνος τους ήταν μεγάλος και το έριξαν στο τραγούδι. Συνέγραψαν και παρουσιάζουν το άσμα των ασμάτων. Μια αφιέρωση στο Ζαρό! Να είσαι πάντα καλά Ζαρέ. Να μας θυμάσαι. Εμείς δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ...

«Ο Τελευταίος Ζαρός»

Στίχοι: Α, Α, Π
Μουσική: Νίκος Καρβέλας
Πρώτη εκτέλεση: Α, Α, Π

Κρύψε μια μπουκάλα στη γωνιά
κι άσε τον ιδρώτα στο κορμί να κυλά
σκέψου τότε πώπω φραπεδιές
είχαμε νερά και για μαχαιριές

Γέμισε το λίγο πιο πολύ
Κι άσε τον κοσμάκη στη δίψα να πνιγεί
Πως τα φέρνει έτσι η Bicoζωή
δεν θα ξαναπιούμε πια μαζί

Ρεφραιν:
Τον Ιούνη θα 'χουν όλα τελειώσει
πόσο γρήγορα τελειώνει ο Ζαρός
Ας το πίναμε αγκαλιά πριν τελειώσει
Το τελευταίο νερό
Το τελευταίο νερό (x2)

Είναι αδύνατον να το σκεφτώ
πως ζεστό για πάντα πρέπει να σε πιω
Ας μην τέλειωνες ποτέ Ζαρέ
ας πληρώναν κάτι μην ήσουν βερεσέ

Μη με κάνεις άλλο να διψώ
Θεε μου, πως θ' αντέξω το φραπέ ζεστό
βάλε μου παγάκια πιο πολλά
κάνε με να νιώσω τη δροσιά ξανά

Ρεφραιν:
Τον Ιούνη θα ' χουν όλα τελειώσει
πόσο γρήγορα τελειώνει ο Ζαρός
Ας το πίναμε αγκαλιά πριν τελειώσει
Το τελευταίο νερό
Το τελευταίο νερό (x2)

Τετάρτη, Μαρτίου 28, 2007

Ωδή στην κλανιά της Κωλόγριας

Μια ηλιόλουστη μέρα σε ευυπόληπτη Εταιρία Συμβούλων Επιχειρήσεων του Κέντρου των Αθηνών, 3 Σύμβουλοι Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων κάνουν τη δουλειά τους. Το γραφείο τους βρίσκεται έναντι διαδρόμου, στον οποίο διάδρομο βρίσκεται παράθυρο φωταγωγού, ο οποίος φωταγωγός ρίχνει άπλετο φως και φυσικά καθαρό αέρα και στις 2 τουαλέτες της Εταιρίας (βλ. Σχήμα 1): 1 γαλάζια για τα αγοράκια και 1 ροζ για τα κοριτσάκια.

Η μέρα κυλά ανέμελα όταν από το παράθυρο της τουαλέτας, συνεπώς από το παράθυρο του φωταγωγού και την πόρτα του διαδρόμου ακούγεται χαρακτηριστικός και λίαν ανακουφιστικός ήχος πορδής, αμέσως πριν τη στιγμή που μεγάλη καφέ σκατούλα εισέλθει στο νεράκι της χέστρας. Πάγος στο ακροατήριο για 4 δευτερόλεπτα. Και μετά. ΓΕΛΙΟ. Πολύ γέλιο. Η μια εκ των συναδέλφων (Συνάδελφος Α) όμως βρίσκεται σε περίοπτη θέση παρακολούθησης του διαδρόμου και ανακαλύπτει με γουρλωμένα μάτια και πνιγμό ότι ο προ ολίγο εβρισκόμενος στη γαλάζια τουαλέτα δεν ήταν άλλος από το Γενικό Διευθυντή (Γ.Δ) μας, το καμάρι μας το εκ Βορείου Αιγαίου ορμώμενο, και ο οποίος καμαρωτός καμαρωτός περιδιαβάζει τα τελευταία βήματα του διαδρόμου προτού εισέλθει στο άδυτό μας και αναφωνήσει χτυπώντας τα χέρια στην κοιλιά του:

- «Καλά φάγαμε και σήμερα!»

Ευτυχώς έφυγε γρήγορα γιατί η συνάδελφος που βρίσκεται σε περίοπτη θέση παρακολούθησης του διαδρόμου έχει αρχίσει και γλιστράει στην καρέκλα της για να μπορέσει να γελάσει με μεγαλύτερη ησυχία! Φεύγοντας ο Γ.Δ πήρε και την τσίπα μας διότι από εκείνη τη στιγμή αρχίζουμε ένα ατελείωτο σερί γέλωτος (κλαυσίγελος ονομάζεται στα Συμβουλευτικά) αλλά και ανεπανάληπτων ατακών του τύπου:

- «είσαι πρωτοΚΛΑΣΑΤΟ στέλεχος»,

- «πιάσε μου το ΚΛΑΣΕΡ»,

Γελάμε, γελάμε, γελάμε μέχρι δακρύων και λέμε διάφορα έξυπνα ώσπου αγαπητός, και ανενημέρωτος επί του συμβάντος, συνάδελφος εισέρχεται στο γραφείο μας και βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί μας λέει χαμογελώντας:

- «Πάλι στο ΚΛΑΝΟγελο το ρίξαμε;»