Η κατάρα του πράσινου σκορπιού...

Έλαβα αυτό το email το οποίο πολύ με εκφράζει και πολύ μου αρέσει και πολύ τελοσπάντων γέλασα με την πάρτη του.

"Γεια.
Με λένε Κόννυ και πάσχω από ενοχές επειδή δεν έχω στείλει 50 δισεκατομμύρια γαμημένα e-mail-αλυσίδα τα οποία έλαβα από ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν ότι, αν συνεχίσεις την αλυσίδα, ένα κακόμοιρο 6χρονο στην Καστανομαγούλα, που έχει ένα βυζί στο κούτελό του και ένα αυτί στον κώλο του, θα μαζέψει λεφτά για να μπορέσει να χέσει!

Ειλικρινά πιστεύετε ότι ο Bill Gates θα δώσει σ'εσάς, και σε όποιον στείλετε το e-mail του, $1000;
Πόσο βλάκες είστε;
'Αααααααααα, κοιτάξτε! Αν κάνω scroll down σε αυτή τη σελίδα και κάνω μια ευχή, θα πάω στο κρεβάτι με όλα τα μουνιά του περιοδικού!'
Τι μαλακίες!
Ή ακόμα, μπορεί τα διαβολικά ξωτικά των e-mail/αλυσίδων να έρθουν στο σπίτι μου και να με πηδήξουν στον ύπνο μου επειδή δεν συνέχισα μία αλυσίδα που ξεκίνησε ο Απόστολος Πέτρος το 5 μ.Χ. και την έφεραν στην Ελλάδα νάνοι προσκυνητές με το Έλλη!

Χέσ'τους! Δείξε λίγη ευφυΐα, γράψε στ'αρχίδια σου τη Γερμανίδα ναζίστρια δικηγόρο με οικολογικές ανησυχίες, που νομίζει ότι ξέρει όλα, και σκέψου σε τι συνεισφέρεις με το να στέλνεις τέτοια e-mail. Το πιο πιθανό να γίνεις αντιπαθής.

Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Αν λάβεις ένα e-mail/αλυσίδα, το οποίο απειλεί ότι δεν θα κάνεις σεχ ή δεν θα έχεις τύχη για την υπόλοιπη ζωή σου, άστο και σβήσε το. Αν έχει πλάκα, στείλε το.
Μην τη σπας στον κόσμο με το να τους κάνεις να νιώθουν ένοχοι επειδή ένας λεπρός στη Μποτσουάνα, που δεν έχει δόντια και είναι δεμένος σε έναν πεθαμένο ελέφαντα εδώ και 27 χρόνια, έχει σαν μόνη του λύτρωση τα 5 σεντς που θα λάβει αν εσύ στείλεις αυτό το e-mail!

Α, παρεμπιπτόντως, προς όλους εσάς τους χαζούς εκεί έξω: ΚΑΜΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ ΤΑ E-MAIL ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΤΗΣ. ΟΧΙ, ΟΥΤΕ Η MICROSOFT!! Τώρα, στείλε αυτό το e-mail σε όλους τους γνωστούς σου. Διαφορετικά, αύριο το πρωί το βρακί σου θα έχει γίνει σαρκοφάγο και θα φάει τα γεννητικά σου όργανα!!

Με αγάπη,
Ένας Συστηματάς..."

Με προκαλεσαν...

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Αρετή που έχει υμνηθεί ανά τους αιώνες. Τι σημαίνει αυτογνωσία, αλλά κυρίως τι εννοεί ο λέγων ή αλλιώς ο ερωτών όταν ερωτά, «έχεις αυτογνωσία?». Η ερώτηση τίθεται ως να σε ρωτούσε κάποιος «έχεις πορτοκάλια?». Και έστω ότι η απάντηση είναι ναι. Και βέβαια, αμέσως μετά ο ερωτών ερωτά «Και πόση αυτογνωσία έχεις?». Και εσύ δόλιε που θα απαντήσεις τι να πεις?
Είναι προφανές ότι την αυτογνωσία σου δεν θα τη μετρήσεις σε κιλά ούτε σε λίτρα. Θα τη μετρήσεις με τις πνευματικές εκείνες διεργασίες που σου δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίζεις τον εαυτό. Τον εαυτό σε αντικειμενικούς όρους, δηλαδή τον εαυτό μόνο του, αλλά και τον εαυτό σε υποκειμενικούς όρους, δηλαδή σε σχέση με το όλον που τον περιβάλλει. Δηλαδή κατέχω κάποια ψήγματα αυτογνωσίας όταν μπορώ αυθόρμητα και χωρίς δεύτερη σκέψη να κατανοήσω όχι μόνο τις πράξεις, τις σκέψεις και τη συμπεριφορά μου, αλλά τις γενεσιουργές αιτίες αυτών. Τι είναι δηλαδή αυτό που με κάνει να συμπεριφέρομαι με τον τάδε ή το δίνα τρόπο. Κατέχω δηλαδή την αντικειμενική αυτογνωσία: «Εγώ γνωρίζω το εγώ μου». Και όταν κατανοώ αυτές τις αιτίες, οι οποίες τις περισσότερες φορές βασίζονται και εκπορεύονται του ψυχισμού μου έχω τη δυνατότητα να καταλάβω τον εαυτό μου σε σχέση με τις πράξεις, τις σκέψεις και τη συμπεριφορά των άλλων: «Εγώ, γνωρίζω τον εαυτό μου σε σχέση με τον εαυτό σου». Δηλαδή και λέμε κάτι το απλό: Κατανοώντας τον εαυτό μου αντικειμενικά, και σε δεύτερο πλάνο κατανοώντας τον εαυτό μου υποκειμενικά έχω τη δυνατότητα να κατανοώ τις πνευματικές διεργασίες που τον κάνουν να είναι αυτό που είναι μόνος του στο βουνό, ως ερημίτης, αλλά και αυτό που τον κάνει να είναι αυτό που είναι μέσα στο εκάστοτε κοινωνικό σύστημα. Έχω δηλαδή καταφέρει ένα πολύ σημαντικό πράγμα: να μπορώ να αντιλαμβάνομαι τις διαδικασίες ως διαδικασίες που καθορίζουν το εγώ μου και το εγώ σου και το εγώ του. Και αυτές οι διαδικασίες δεν αλλάζουν στους ανθρώπους. Οι διαδικασίες είναι ίδιες. Αυτό που αλλάζει είναι ο ψυχισμός που τις καθορίζει.
Μην ψάχνεις μακριά. Και κυρίως μην ψάχνεσαι άσκοπα με ψευτοδιλήμματα. Δεν σκέφτεσαι την αυτογνωσία, αυτήν ή την έχεις ή δεν την έχεις. Σήμερα. Γιατί αύριο μπορεί και να μην την έχεις. Η διαδικασία είναι αέναη. Δεν σταματά, εξελίσσεται γιατί εξελίσσεσαι και εσύ, το αντικειμενικό εγώ σου αλλά και περιβάλλουσες συνθήκες. Δηλαδή τα εγώ των άλλων. Κάθε στιγμή η διαδικασία αναγεννάται γιατί αναγενόνται τα συναισθήματα που τη δημιουργούν. Τη σημαίνει λοιπόν αυτογνωσία είναι η σημαντική ερώτηση και όχι αν την έχεις. Γιατί σήμερα την έχεις και αύριο δεν την έχεις. Αυτογνωσία είναι η κατανόηση των συναισθημάτων σου και των πηγών των συναισθημάτων σου. Αν μένεις κοντά τους είναι πιθανό να την έχεις σήμερα αλλά και να συνεχίσεις να τη βρίσκεις κάθε στιγμή. Μάθε τι σημαίνει, μήπως και δώσεις σημασία στην συναισθηματική νοημοσύνη. Τότε θα έχεις μάθει και τι είναι, και αν την έχεις, αλλά κυρίως θα έχεις καταρρίψει την υπόθεση ότι σίγουρα θα την έχεις. Απέρριψε τη σιγουριά της λογικής και αφέσου στη ρευστότητα των συναισθημάτων. Όταν καταλάβεις τους νόμους (διαδικασία) και τη δυναμική αυτής της ρευστότητας θα είσαι πολύ κοντά στην αυτογνωσία. Συναισθηματικά ανώριμε ερωτώντα!

Οι ρεφορμιστές ξαναχτυπούν

Την παρακάτω εικόνα έλαβα από μέλος του διασπαστικού και ρεφορμιστικού χώρου του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Να μην πώ "κατάπτυστο" γιατί θα γίνω γραφικός. Θα πώ όμως "προδοτικό". Έτσι για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί με ποιες μεθοδεύσεις διασπάται το κίνημα και οι λαϊκές διεκδικήσεις!!!!

υ.γ γαμάτος ο pluto μέσα στην χαρά και τη χαριτωμενιά. Ενώ το ΚΚΕ... Μην μπαίνω σε αναλύσεις του brand του γιατί δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Καλή ψήφο...

περί διακοπών και άλλων δαιμονίων

υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν τον καλύτερο εαυτό σου.
δεν κάνουν κάτι εσκεμμένο.
έτσι είναι οι ίδιοι.
"έχουν το αξιαγάπητο", μου είπε κάποιος.
δεν είναι αυτό τελικά.
αυτοί οι άνθρωποι χαίρονται να ζούν.
και λυπούνται με τα συμβάντα που πρέπει να λυπηθούν.
αντιμετωπίζουν όμως τη ζωή ως ένα ευχάριστο πράγμα.
ως ένα ευχάριστο ταξίδι.
ως μια ευχάριστη διαδικασία.
η ίδια η ζωή με όλα αυτά που περικλείει είναι χαρά.

και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι άνθρωποι που δεν θέλω να σκέφτομαι τί σου βγάζουν!
είναι μίζεροι άνθρωποι.
όχι κακοί, μίζεροι.
κυρίως με τη δική τους ζωή.
και αν είναι έτσι με τη δική τους ζωή, πώς θα είναι με των άλλων;

ευτυχώς αυτό το καλοκαίρι έζησα τις διακοπές των ονείρων μου με ανθρώπους της πρώτης κατηγορίας.
δύο συγκεκριμένα.
και για αυτό θέλω να κάτι να τους αφιερώσω.
δεν ξέρω ακριβώς τί.
ας πούμε την αγαπημένη μας παραλία στην Πάτμο.
όταν σκεφτώ κάτι που θα αρμόζει περισσότερο θα σας ειδοποιήσω.
χαρούμενο σεπτέμβρη παίδες.
έχει και ωραίες συναυλίες.
άσε που μπορεί να βρέξει και λιγάκι.
έτσι για αλλαγή.

Διακοπεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεές

Φεύγω γειά σου, γειά σου...
Αναφωνώ και τραγουδώ με τρέλα.
Φεύγω επιτέλους. Φεύγω από την Αθήνα. Φεύγω από δουλειές που με ταλαιπωρούν χρόνια τώρα. Φεύγω ελπίζω και από τα τετριμμένα και τα καλοδουλεμένα. Δεν γίνομαι αντιληπτός?
Αυτές οι διακοπές είναι ορόσημο. Για πολλά.
Αυτά που τα σκέφτομαι και τα έχω παρασκεφτεί. Τώρα πρέπει να πράξω!!!
Σας φιλώ και εύχομαι σε όλους ξεκούραση! Είμαι πολύ εγωιστής για να μην νομίζω ότι σας λείπει ότι λείπει και σε μένα!!!!

Π.

Υ.Γ1 Η φωτογραφία που προκάλεσε τόσα σχόλια κατέβηκε. Γιατί την βαρέθηκα (en vain είδες?)!!!
Υ.Γ2 Ξέχασα να πώ ότι γυρίζω στις 27/8. Μέχρι τότε ελπίζω να βρώ καμιά σύνδεση στο internet γιατί πολύ θα μου έχετε λείψει και το ξέρω ήδη!!!!

Sex and other mysteries...

Είχε δίκιο ο Γέρο Εζ. Δίκιο όμως έχει και ο Bukowski (βλ. Υ.Γ1). Το ζήτημα είναι να μπορείς να ελίσσεσαι μεταξύ των δύο απόψεων και να είσαι ευτυχής.
Ανακαλύπτω (όπως λέει και το κροτκάκι, είναι το θεματάκι μου) ότι δεν έχω ζήσει την σεξουαλική μου επανάσταση. Και προτίθεμαι να βγω στους δρόμους να βροντοφωνάξω το δίκαιο αίτημά μου! Γιατί έχω παρα-ασχοληθεί (με σχετική μονάχα επιτυχία) με το θέμα "δουλειά" και επαγγελματική αποκατάσταση". Καιρός να ασχοληθώ λιγάκι περισσότερο και με άλλα ζητήματα που αφορούν κυρίως στην ψυχική μου υγεία.

Τώρα αν προσπαθήσω να προκαταλάβω τις αντιδράσεις του κοινού στα λεγόμενα, θα τις κατατάξω σε δύο κατηγορίες:
α. αυτοί που με ξέρουν θα μειδιάσουν και θα μου πουν ότι είμαι ένα ζώο και μισό και ότι μια χαρά την έχω ζήσει την σεξουαλική μου επανάσταση και να μην βλέπω το ποτήρι μισο-άδειο. Και θα έχουν δίκιο (εν μέρη). Γιατί κάποια πράγματα δεν τα ξέρουν.
β. αυτοί που δεν με ξέρουν μάλλον θα αναρωτηθούν τι έκανα μέχρι τα 31 μου. Λυπάμαι δεν μπορώ να σας πω. Θέλω δηλαδή, αλλά δεν μπορώ. Γιατί είμαι μεγάλη σφίγγα (όπως θα σας έλεγαν οι ανήκοντες στην άνωθεν κατηγορία!!!)
Προτίθεμαι όμως να γίνω μεγάλο τσουλί και δη να ξεκινήσω αυτή την τιτάνια προσπάθεια αμέσως. Και θα δώσω και ένα παράδειγμα (όχι ιδιαίτερα σημαντικό θα έλεγα. Το πιο σημαντικό παράδειγμα θα δοθεί στις προγραμματικές δηλώσεις της πρώτης ελεύθερης διακυβέρνησης του Εαυτού μετά το πέρας της επανάστασης!) γιατί κρίνω εξ' ιδίων και εγώ μόνο έτσι καταλαβαίνω:
Τον τελευταίο καιρό βλέπω μια κοπέλα την Σ. Δεν έχει γίνει τίποτα ακόμη . Ψήνεται το πράγμα (μάλλον το κάψαμε). Πήγαμε στο θέατρο και εκεί συναντήσαμε μια φίλη της, καθώς και μια φίλη της φίλης της. Το ίδιο βράδυ πήγαμε όλοι για ποτό (μαζί με άλλους φίλους και των δύο που βρήκαμε τυχαία στο θέατρο) και το γκομενάκι (η Σ.) μας γύρισε κώλο και άρχισε να μιλάει με τους φίλους. Το ίδιο κάναμε και εμείς φυσικά (γιατί ο εγωισμός δεν μας λείπει). Κ να σου ο πειρασμός. Η φίλη της φίλης, η Ε. αρχίζει να μας την πέφτει. Απροκάλυπτα αλλά ευγενικά (το πουτανί). Και να βρίσκει χίλιους τρόπους να μας δώσει το τηλέφωνό της. Και φυσικά το πήραμε το τηλέφωνο και φυσικά θέλουμε να την δούμε γιατί είναι και "καλή κοπέλα"! Έχουμε (είχαμε για να είμαι και ακριβής) και ενοχές όμως. Τώρα δεν έχουμε. Καμία. Και σήμερα θα κανονίσουμε να την δούμε από κοντά. Ελπίζω από πολύ κοντά.

Θα σας ενημερώσω.

Υ.Γ 1 ...ο γερό Εζ έλεγε "κάνε τη δουλειά σου" αλλά γαμούσε κι αυτός. εγώ θαρρώ ότι μπορώ πάντα να δουλεύω αλλά δε μπορώ πάντα να γαμάω, κι έτσι επικεντρώνομαι στο γαμήσι και αφήνω τη δουλειά να βγαίνει όποτε μπορεί... Charles Bukowski ("Προβλήματα με τη γαμωδουλειά).

Υ.Γ 2 Προσεχώς το blog μετατρέπεται σε αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους.

Her name would be "strawberry"

Τη γνώρισα ως μικρό και ανώριμο παπί στα δεκαπέντε της. Ήταν πολύ χαριτωμένη. Αλλά δεν τολμούσες να της το πείς. Ήταν λίγο παχουλούλα με πολύ πολύ ωραία μάγουλα και μεγάλα χοντρά γυαλιά. Πατομπούκαλα τα έλεγα εγώ τότε. Είχε διάφορα παρατσούκλια "γεράκι", "παπί" και άλλα που δεν θυμάμαι πια. Α, θυμήθηκα ένα "κρεμμύδι". Ξέρει αυτή γιατί!

Ξέρεις το σχολείο σε δένει, όπως και το πανεπιστήμιο, όπως και ο στρατός (αυτό το ανακάλυψα τελευταία). Κ σε δένει γιατί αφιερώνεις χρόνο στους ανθρώπους. Έχεις χρόνο για να αφιερώσεις. Μετά μεγαλώνεις και για κάποιο περίεργο λόγο ο χρόνος όλο και μικραίνει. Δηλαδή ο χρόνος και εσύ ακολουθείτε αντιστρόφως ανάλογη πορεία!

Μετά το σχολείο πήγε κ στο πανεπιστήμιο. Κ μορφώθηκε και καλλιεργήθηκε με τρόπο πολλαπλό. Και κοινωνικά, και επαγγελματικά και πολιτικά. Και μετά ξεκίνησε να δουλεύει. Και μάλλον απογοητεύτηκε. Και είπε να ξανασπουδάσει. Και τότε την έχασα από κοντά μου.

Με το που άνοιξε φτερά πέταξε. Και το πιο ωραίο είναι ότι εγώ το ήξερα ότι μπορούσε να πετάξει. Κ μάλιστα πολύ μακριά. Η ίδια νομίζω το ανακάλυψε στην πορεία και το ανακαλύπτει ακόμη.
Και έχτισε προσωπικότητα, και δρόμους επαγγελματικούς και συναισθήματα έζησε à fond που λένε και οι Γάλλοι. Και έγινε ένας ακόμη πιο γοητευτικός άνθρωπος. Και δυναμικός έγινε.
Τώρα θα μου πείς γιατί την περιγράφω; Ε, την περιγράφω για να τη δω και εγώ λίγο καλύτερα, πιο καθαρά. Γιατί τον τελευταίο καιρό της έχω θυμώσει λίγο. Χωρίς λόγο και με λόγο. Δηλαδή με κανένα λόγο. Νιώθω πως δεν είμαι πια προτεραιότητα στην "ελληνική" ζωή της. Κ αυτό με κάνει και ζηλεύω, αλλά επειδή είμαι ενήλικας και ξέρω ότι δεν έχω λόγο να ζηλεύω, θυμώνω. Και θυμώνω μάλλον με τον εαυτό μου που ζηλεύει χωρίς λόγο και δεν μπορεί να το πεί. Και δεν ξέρει τι να κάνει κι αυτός.
Θέλω όμως να ξέρει, αν και δεν θα της κάνω το χατήρι φέτος το καλοκαίρι να την επισκεφτώ, ότι την αγαπάω πάρα πολύ. Και τη σκέφτομαι ακόμη περισσότερο. Και μου λείπει. Δεν ξέρω πόσο μου λείπει.
Κ έχω μονάχα ένα πράγμα να της πω. Όλα τα κέρδισε μέχρι σήμερα με το σπαθί της και έρχονται ακόμη περισσότερα για να κερδίσει. Και θα τα κερδίσει με το σπαθί της. Αλλά, όταν και άμα μπορέσει, να χαλαρώσει λίγο και να αφήσει κάτω τη σπάθα των επιχειρημάτων της λογικής και να πιάσει το μεγάλο καρβέλι των συναισθημάτων. Και να το κόψει το καρβέλι με το χέρι και να το μοιράσει στον κόσμο της. Και θα δεί ένα θαύμα να συμβαίνει μπροστά στα μάτια της. Το καρβέλι δεν τελειώνει. Παρά όλο μεγαλώνει.
Και το ξέρει νομίζω κι αυτό. Απλά εγώ θέλω να της πώ να το βάλει στόχο. Γιατί αν το βάλει; Φυλάξου κόσμε της. Θα πήξεις στο ψωμί!!!!

Υ.Γ. κ' αν ήταν φρούτο θα ήταν φράουλα...ή κάτι κόκκινο τέλος πάντων και γλυκό. Μην πω ντομάτα και παρεξηγηθώ...