mithradir

Εύρηκα

2009-03-12T12:35:00.002+02:00

...Χρόνος είναι ό,τι μεσολαβεί και μετατρέπει.
Διαιρείται σε στιγμές.
Στιγμή είναι, βέβαια,
ένα τίποτε του χρόνου.
Όμως χωράει τ' αποκορυφώματα...

Κική Δημουλά, "Ορισμοί"

Αυταπάτες

2009-03-02T23:38:00.003+02:00

Αναρωτιέται κανείς τι είναι αυτό που πλάθει τις αυταπάτες. Αυταπάτες προσωπικές, ερωτικές, πολιτικές. Υπάρχουσες, φανταστικές, παρασιτικές, ανάρμοστές. Οι αυταπάτες γεμίζουν το μυαλό και υπαγορεύουν έναν τρόπο να ζεις. Η ζωή σου θρέφεται από αυτές, θρέφεται από τη δυνατότητά τους να δημιουργούν, εκ των μη όντων, μια νέα πραγματικότητα. Σε αυτήν την πραγματικότητα μπορείς να υπάρχεις πέρα και πάνω από ελαττώματα, προτερήματα, απόψεις και θέσεις. Μπορείς να υπάρχεις ως ο εαυτός που θα ήθελες να είσαι: επιτυχημένος, λεφτάς, γυναικάς, ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ.

Όλοι ζούμε με αυταπάτες. Το πρόβλημα κάποιων είναι ότι ζούν τις αυταπάτες τους. Και μόνος αυτές.

Frost / Nixon, the movie (http://www.frostnixon.net/)

Ανάθεμα

2008-12-26T05:03:00.003+02:00

Ανάθεμα στην αναξιοκρατία και την ανηθικότητα που οπλίζουν χέρια.
Ανάθεμα στα χέρια που οπλίζονται και πυροβολούν.
Ανάθεμα στην αγνωμοσύνη που ανταριάζει τα ήθη.
Ανάθεμα στα ήθη που αποχαυνώνουν το πλήθος.
Ανάθεμα στο πλήθος που σκορπίζει τον πόνο.
Ανάθεμα στον πόνο που εξορίζει τη συμπόνια
Ανάθεμα στη συμπόνια που προσβάλει τη μνήμη
Ανάθεμα στη μνήμη που αρρωσταίνει
Ανάθεμα στην αρρώστια που μας έλουσε όλους
Ανάθεμά μας όλων που φοβόμαστε το δίκιο μας
Ανάθεμα

Mister Nice Guy (4)

2008-12-08T00:33:00.002+02:00

Η χρονιά τελειώνει. Άλλη μια χρονιά τελειώνει. Και οι ιστορίες μου δεν τελειώνουν. Η μελαγχολία μου δεν τελειώνει. Η μοναξιά μου δεν τελειώνει. Μεγαλώνει. Γύρισα και άνοιξα ξανά την πόρτα της ντουλάπας μου. Άνοιξα την πόρτα για να δω κρεμασμένη τη στολή μου. Αυτήν την στολή με τα τριμένα, τα μαύρα τα γόνατα, το γυαλιστερό της ύφασμα, τη στενή της κοψιά. Δεν μπήκα κατευθείαν μέσα, όπως έκανα άλλοτε. Στάθηκα στην πόρτα και την κοίταξα. Και σαν να έβγαλε μάτια και με κοίταξε πίσω. Ήταν δυο μάτια παγωμένα, δυο μάτια γυάλινα, κουρασμένα. "Βαρέθηκα", μου είπαν, βουβά. "Βαρέθηκα", μου έλεγαν, χωρίς δάκρυα. Γύρισα την πλάτη μου. Δεν κατάφερα να απομακρυνθώ 2 βήματα και γύρισα απότομα. Τα μάτια ήταν ακόμη εκεί, αλλά δεν με κοιτούσαν πια. Είχαν γυρίσει και κοίταγαν μπροστά, σε ένα αδιόρατο κενό. Δεν καταδέχτηκαν να μου ρίξουν 2η ματιά. Απογοήτευση, άρνηση, ανία, βουβός θυμός.
Φοβάμαι μήπως τα μάτια αποκτήσουν χέρια, γιατί τότε θα κλειδώσουν τη ντουλάπα και θα χάσω το τελευταίο μου καταφύγιο. Και τι θα κάνω τότε; Ή που θα πεθάνω ή που θα αρχίσω να ζω!!!

Mister Nice Guy (3)

2008-10-11T21:03:00.002+02:00

Το κοστούμι έμεινε για μέρες κρυμμένο στη ντουλάπα. Έμεινε και ξεχάστηκε. Μέχρι που ήρθες εσύ και μου είπες πράγματα και θάματα. Μου μίλησες για σένα, μου μίλησες για τη ζωή σου που έχτισες γύρω από ένα παιχνίδι. Μου μίλησες για το τραγούδι που σου έλεγε και σε έπειθε να μένεις εκεί. Να μην αλλάζεις παραστάσεις παρά να μένεις εκεί. Ακλόνητη. Βράχος. Γιατί έμεινες; Γιατί έμεινες μέχρι που τα παπούτσια σου γίνανε σκόνη, οι σόλες χώμα και τα τακούνια ανύπαρκτα; Γιατί χόρευες στο χορό που αυτός σου έμαθε; Χωρίς σταματημό; Γιατί δεν κάθησες να ξαποστάσεις; Γιατί δεν πήρες μιαν ανάσα κι ένα ποτήρι νερό; Γιατί συνέχισες να λικνίζεσαι στο δικό του το ρυθμό;
Όταν ρωτάω, θυμάμαι. Θυμάμαι το φυλαγμένο κουστούμι στη ντουλάπα κι αυτό γυαλίζει. Όπως την πρώτη φορά που το είδα. Γυαλίζουν τα τριμένα του γόνατα και οι αγκώνες και με φωνάζει κοντά του. Να πάω να το πιάσω να νιώσω τη λάμψη του.
Σε νιώθω, ξέρεις. Σε νιώθω πολύ καλά. Και ξέρω κι εγώ τις ερωτήσεις σου. Τις έχω μέσα μου και με κρατάνε στραμμένο στη ντουλάπα. Τις ξέρω καλά. Ξέρω και το τραγούδι αυτό των σειρήνων που σε κρατάει δεμένη στο άρμα του. Ξέρω και το πώς και το γιατί. Και την απάντηση την ξέρω.

Καληνύχτα για απόψε, κοστούμι.
Σε νίκησα.
Προσωρινά.
Καληνύχτα

Mister Nice Guy (2)

2008-05-03T13:06:00.002+02:00

Μέτρησα σειρήνες για να κοιμηθώ απόψε. Παλιά μετρούσα πρόβατα, αλλά τα πρόβατα είναι μεταλλαγμένα στις μέρες μας. Τι να τα κάνεις, όταν πηδώντας το μαντράκι κάνουν μου, αντί για μπέ. Αγαμία.
Μέτρησα δέκα μιλώντας μαί της στο τηλέφωνο. Είχα βγάλει το κοστούμι μου, το είχα απλώσει πάνω στην παλιά ξύλινη καρέκλα, πίσω από την πόρτα με το μπρούτζινο πόμολο. Το άφησα εκεί να κάθεται και να με κοιτάει, με την ψυχή του στα μάτια μου μπροστά. Έκλεισα την πόρτα πίσω μου και αφέθηκα στη δική μου τη ζωή.
Γύρισα στο κρεβάτι μου να κοιμηθώ και μύριζα ολόκληρος ξανθό μουνί. Αυτή τη μυρωδιά εγώ δεν την καταλαβαίνω είναι σα να έχει γίνει δεύτερο πετσί μου. Δεν την βγάζω, την κρατάω να μένει απάνω μου, να με συνοδεύει σε κάθε μου κίνηση. Ηλίθιοι μικροψυχοι άνθρωποι μου ζητούν να την ξεβγάλω με νερό και σαπούνι και τους απαντώ δεν μπορώ: τη βρήκα να σέρνεται πάνω σε κόκκινα τακούνια, μέσα σε μικρά μαύρα πρόστυχα εσώρουχα. Δεν χρειάστηκε να κάνω πολλά για να την πάρω πάνω. Το μόνο που χρειάζεται είναι διάθεση, συμπεριφορά κα ύφος: είμαι για να κάνω ότι μου ζητηθεί. Όχι γιατί το θέλω, ούτε γιατί το έχω προμελετήσει. Απλώς είμαι εδώ και θα ανέβω στο πρώτο λεωφορείο που περάσει, είτε πηγαίνει στο Σύνταγμα είτε στο Καματερό.
Έπεσα στο κρεβάτι μου να κοιμηθώ και δεν μπορούσα. Κάτι συμβαίνει όταν πέφτω στο κρεβάτι, βγαίνει το μεγάλο τέρας μέσα από την ντουλάπα. Το τέρας που πάντα φοβόμουν. Και δε μένω μόνο στο να το περιμένω. Το βλέπω και μπορώ να το περιγράψω μέχρι και την τελευταία του κολότριχα. Έχει μεγάλα κίτρινοπράσινα δόντια, μαύρο τρίχωμα, μεγάλα πόδια και κόκκινα μάτια. Το χειρότερο είναι πως μιλάει το γαμημένο. Λέει, λέει, λέει και δε σταματάει. Δεν έχω βρει το κόλπο να το διώξω. Και όταν είναι εκεί το μόνο που με σώνει είναι να φανταστώ σειρήνες. Μονο αυτές τίποτε άλλο.
Με τα μαλλιά τους, τα μπλεγμένα με φύκια και κοράλια, το στήθος τους να πιάνει τον άνεμο και τη χρυσή ουρά τους να απλώνεται πάνω στο βράχο μεσοπέλαγα. Και το τραγούδι τους, ναι το τραγούδι τους που μιλάει για ναυάγια και ναυτικούς, που μιλάει για τα βάθη της θάλασσας και τα πλάτη του ωκεανού. Μόνο αυτό με βάζει στη θέση μου, αυτό και η μυρωδιά που κράτησα πάνω μου μετά την τελευταία μου παράσταση!

Mister nice guy

2008-05-01T20:19:00.002+02:00

Κάθε φορά που τον πλησίαζε η κατάθλιψη έμπαινε γρήγορα σε ένα γνώριμο κοστούμι. Μαύρο, γιαλιστερό και κολλητό στα επίμαχα σημεία. Τι σημασία είχε αν το κοστούμι είχε παλιώσει, αν οι αγκώνες του ήταν τριμμένοι και τα γόνατα άσπρα από την πολυκαιρία. Το κοστούμι του χώραγε το ίδιο καλά όσο και πριν 15 χρόνια. Τότε ήταν 20, τώρα είναι 35 και όλα μοιάζουν να ήταν πάντα έτσι. Μέσα σε αυτό το κοστούμι.
Βρήκε το ύφασμα στο βάθος του μυαλού του, πίσω από μια κλεισμένη πόρτα με μπρούτζινο πόμολο. Την άνοιξε και το είδε να γυαλίζει. Είχε μόλις κλείσει τα 20 και βίωνε την πρώτη του απογοήτευση. Εκείνος το μόνο που ζητούσε ήταν την τρυφερότητα, εκείνη ήθελε να βρει τον οργασμό της.
Το είδε από μακρυά το ύφασμα, και είπε "εδώ είναι η σωτηρία". Κάθησε, το έκοψε, το έραψε να του ταιριάζει και υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι όποτε εκείνος θα ζήταγε την αφοσίωση και την τρυφερότητα και εκείνη τη διασκέδαση και τον οργασμό εκείνος θα έτρεχε σε αυτήν την πόρτα θα την άνοιγε και θα φόραγε το καινούργιο του κοστούμι.
Όταν το φόρεσε για πρώτη φορά κατάλαβε ότι το κοστούμι χρειαζόταν και όνομα, χρειαζόταν και ιδεολογία, χρειαζόταν και ένα συγγραφέα να το συνοδεύει με φιλολογικά κλισέ. Τα βρήκε όλα: ήταν ο Άγγελος, η ιδεολογία του συμπεριλαμβανόταν στην απουσία της και ο Bukowski του ταίριαζε γάντι. Το ποτό του ήταν το ουίσκι, το φτηνό bourbon των αμερικάνικων bar, η αξιοπρέπειά του άρχιζε και τελείωνε στην άκρη μιας λιγδιασμένης μπάρας και το ύψος των ματιών του περιοριζόταν from the waste down. Ήταν ένας αμετανόητος σκορπιός: σεξ, ψέματα, και βιντεοταινίες με αλκόολ και ναρκωτικά. Αυτή ήταν η εικόνα που του ταίριαζε. Την έφτιαξε, την πίστεψε, την δέχτηκε, την αγκάλιασε και είπε: "ότι δεν μπορώ να είμαι, μπορώ απλά να φαντάζομαι ότι είμαι". Και άνοιξε το βήμα του για την επόμενη μπάρα, στην επόμενη ξανθιά. Είχε ανάγκη από ξανθιά απόψε. Ο λαός, ή μάλλον ο λαουτζίκος το λέει πολύ ωραία "ξανθό μουνί, τρελό γαμήσι".

7 και αν προσέχεις

2008-04-19T11:19:00.002+02:00

ΑΥΤΟΥΣΙΑ Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΒΙΤΑΛΗ ΓΙΑ ΤΟ "Κ" ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ (ΣΤΟΝ ΟΔΥΣΣΕΑ ΙΩΑΝΝΟΥ).
ΕΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΣΩΡΕΥΤΙΚΗΣ ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑΣ (ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΣΥΝΔΕΣΩ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ)
ΝΑ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΣΚΟ ΤΗΣ. ΑΚΟΥΣΑ 2 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΣΤΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΕΠΑΘΑ.
ΠΑΩ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΟΡΑΣΩ ΤΩΡΑ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΡΤΙΤΟΥΡΕΣ ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΑΝΙΨΙΟ ΜΟΥ. ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥ SOLO ΣΤΗΝ ΚΙΘΑΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 6 ΜΗΝΕΣ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ. ΠΟΛΥ ΤΟΝ ΚΑΜΑΡΩΝΩ.

Ελένη Βιτάλη
«Δεν πιστεύω πια πως για όλα φταίνε οι άλλοι»
Η μεγάλη λαϊκή ερμηνεύτρια επιστρέφει με καινούργια τραγούδια και νέες αποφάσεις…
Του Οδυσσέα Ιωάννου

(http://trans.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_qsite2_27_04/04/2008_227955)

Θα ξεκινήσω γράφοντας αυτό που αισθάνομαι πρώτο, ζητώντας συγγνώμη για την «αυθαιρεσία» μου. Η Ελένη Βιτάλη ανήκει στην «ιερή τριάδα» των λαϊκών μας ερμηνευτριών τα τελευταία σαράντα χρόνια - την οποία συμπληρώνουν η Χάρις Αλεξίου και η Βίκυ Μοσχολιού. Εχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια από το «Απέναντι μπαλκόνι», εκείνη την καθαρή, ωμή, «κοριτσίστικη» τρυφερότητα. Κλάματα και χάδια, ό,τι γεννάει ένα σώμα γυναίκας, σκληρή κατά ριπάς, οπλισμένα νεύρα και στο εξώφυλλο πανέμορφη.

Από μεγάλο σόι λαϊκών μουσικών, με πολύχρονη θητεία στις ψάθινες καρέκλες του πάλκου, έχει φάει σίδερα, προκάλεσε θεούς και δαίμονες σε ένα πεδίο μάχης που κανένας μας δεν βγαίνει ποτέ νικητής και ηττήθηκε. Τουλάχιστον, έχασε καθαρά και στα ίσα. Σώμα με σώμα, μυαλό με μυαλό, δεν κρύφτηκε. Αυτή είναι μία νίκη…

Σε λίγες μέρες κυκλοφορεί το «7 και να προσέχεις», με δώδεκα καινούργια δικά της τραγούδια, σε ενορχήστρωση του Γιάννη Σπάθα και παραγωγή του Γιώργου Μακράκη.

Ξεκούραστη φωνή, με εξαιρετικά υψηλές επιδόσεις, σε έναν δίσκο που άλλοτε «θυμάται» τον λαϊκό ήχο του '60 και άλλοτε σαν αλεξήνεμο προφυλάσσει τις ζωντανές φλόγες της. Σπουδαία μαστόρισσα στο στίχο, αυτόφωτη στις μελωδίες της, η Ελένη Βιτάλη έχει κάτι να μας πει. Κάτι που -κι αυτό είναι σπάνιο- το 'χει πληρωμένο…

Πόσα χρόνια έγραφες αυτά τα τραγούδια;

Το πιο παλιό είναι η «Τρέλα», γράφτηκε πριν από εννέα χρόνια. Αμέσως μετά έγραψα τα «Κανάλια» και μέσα στο επόμενο εξάμηνο τα υπόλοιπα.

Τόσα χρόνια πού «κολλούσε» η ηχογράφηση του δίσκου;

Στην τεμπελιά μου, πουθενά αλλού. Ή, αν θέλεις να σου το πω αλλιώς, για να μην κρύβομαι, στην κατάθλιψή μου. Αλλά και η κατάθλιψή μου αποτέλεσμα της τεμπελιάς μου ήταν.

Γιατί έγραψες τραγούδι για την τρέλα;

Είχαμε πάει τότε ταξίδι σε μία πόλη στην Ινδία, τέσσερις φίλοι, και μέναμε στο ίδιο διαμέρισμα. Ο ένας από αυτούς είχε περάσει ανάλογα επεισόδια τρέλας, την έζησα από κοντά και με επηρέασε. Ηταν ένας πολύ οργανωτικός άνθρωπος -μουσικός- που δεν αμελούσε ποτέ τίποτα, αλλά όταν δεν έπαιρνε τα χάπια του γινόταν επικίνδυνος.

Φοβήθηκες ποτέ την τρέλα - για τον εαυτό σου;

Οχι. Φοβήθηκα το φόβο της. Ο φόβος είναι μια δίνη από την οποία δεν μπορείς να βγεις. Πονάει πολύ. Η τρέλα δεν ξέρω τι είναι, αλλά δεν φοβάμαι μη μου συμβεί. Τη θεωρώ κάτι περισσότερο οργανικό, και με την έννοια αυτή είναι σαν να με ρωτάς αν φοβάμαι αρρώστιες σαν τον καρκίνο. Ας πούμε πως και το μυαλό είναι ένα μέρος του σώματος, ένα συκώτι που χαλάει. Αν συμβεί, εδώ είμαι…

Ολα αυτά τα χρόνια της δισκογραφικής απουσίας, σίγουρα θα έχεις ακούσει -από ανθρώπους που σε αγαπάνε- «τι κρίμα μια τόσο μεγάλη φωνή να χαθεί μέσα στα χάπια». Αυτή είναι η «χασούρα» που βγαίνει προς τα έξω ως αυτόματη και εύκολη κρίση. Το δικό σου προσωπικό «ταξίδεμα» αυτά τα χρόνια ήταν «χασούρα» ή αισθάνεσαι πως κέρδισες και πράγματα;

Το ακούω συνέχεια. Οποιος δεν δισκογραφεί δεν σημαίνει ότι χάνεται. Απλώς, δεν τον βλέπουμε εμείς. Αυτό το «κρίμα» που είπες το βλέπω στα μάτια πολλών ανθρώπων όταν με συναντούν. Τι κάνει η Βιτάλη; Εμφανίζεται και χάνεται συνέχεια γιατί έχει πρόβλημα με τα ψυχολογικά της. Αυτό λένε και καθαρίζουν.

Σε ενοχλεί; Το αισθάνεσαι ως παραβίαση;

Είναι μία παραβίαση μέσα στις τόσο πολλές καθημερινές παραβιάσεις και αδιακρισίες. Σε κάποιες από αυτές δεν είμαι εγώ το θύμα, αλλά ο θύτης. Δεν είναι καλό να μπαίνεις στην ψυχή του άλλου με τα λασπωμένα παπούτσια σου. Αν ο άλλος δεν καταλαβαίνει πως γίνεται αδιάκριτος και άτσαλος, δεν ξέρω τι μπορώ να κάνω εγώ γι' αυτό.

Δεν έχεις κρυφτεί όμως ποτέ. Θυμάμαι πως ακόμη και σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη που κάναμε μαζί, δίχως ανάλογη δική μου ερώτηση, ανέφερες τα χάπια και την κατάθλιψη.

Οχι, δεν το κρύβω. Ξέρεις γιατί; Το ότι παίρνεις μια ουσία που την παίρνουν τόσοι άνθρωποι δεν είναι κάτι μεμπτό. Ξέρεις πόσοι παίρνουν χάπια; Το θέμα είναι πως εμένα με «καβάλησαν» αυτές οι ουσίες, ενώ κάποιοι άλλοι στάθηκαν πιο δυνατοί. Από εκεί και πέρα, όταν ακούς το όνομα Βιτάλη και το συνδυάζεις αυτόματα μόνο με τα χάπια, τότε χάνεις πολλά άλλα πράγματα από αυτό το πρόσωπο. Οποιος θέλει να σταθεί μόνο σε αυτό και κρίνει έτσι μονοδιάστατα τους ανθρώπους, είναι άξιος της τύχης του. Αλλοι, αν δεν πιουν ένα μπουκάλι ουίσκι, δεν μπορούν να βγουν στη σκηνή. Εγώ είμαι το θέμα; Εγώ έκανα πέντε βλακείες και τις πλήρωσα.

Για να μην παρεξηγηθούμε, μη δαιμονοποιήσουμε τα χάπια. Είναι κι αυτά φάρμακα, και κάποιοι άνθρωποι τα χρειάζονται και τους βοηθούν.

Φυσικά, το θέμα είναι όμως να σε βοηθάνε πραγματικά. Εμένα, σου είπα πως με «καβάλησαν». Γιατί, ένα ουισκάκι είναι κακό; Τελικά νομίζω πια, πως όλα είναι κακά. Το ξενέρωμα είναι το καλύτερο πράγμα. Μόνο αυτό το κωλοτσίγαρο μου έχει μείνει, δεν το έχω κόψει ακόμα.

Ο δίσκος λέγεται «7 και να προσέχεις». Παλαιότερα μου είχες πει πως ήθελες και ο δίσκος να έχει μόνο εφτά τραγούδια - κάτι που δεν έγινε τελικά. Γιατί αυτή η εμμονή με το εφτά;

Δεν υπάρχει κάποια εμμονή. Απλώς, μου άρεσε ως τίτλος, δεν βρήκα κάτι καλύτερο.

Δεν έχει να κάνει με την ιερότητα αυτού του αριθμού σε όλους σχεδόν τους αρχαίους πολιτισμούς;

Εχει να κάνει και μ' αυτό. Κάτι λέει αυτό το νούμερο. Το ομότιτλο τραγούδι, πάντως, είναι ένα τραγούδι που μιλάει για την αγάπη - αν και κινείται στο χώρο του αοράτου.

Μου έδωσε την εντύπωση ενός τραγουδιού που φωνάζει «βγες έξω και ζήσε!»…

Αυτό είναι. Ζούμε σαν παραλυμένοι. Δεν έχουμε πια ταλέντο να ζούμε. Οπως και το κοινό, όταν στερείται ταλέντου, τι να σου κάνει και ο τραγουδιστής…

Να σου πω κάτι που μου συνέβη προχθές; Περνούσα έξω από μία εκκλησία και σκέφτηκα να μπω μέσα να ανάψω ένα κερί. Ηταν πολύς κόσμος μέσα και έψαλλε το «Τη Υπερμάχω». Στο τέλος, ούτε παλαμάκια ούτε μπράβο ούτε τίποτα. Είπα «αυτό είναι», ένιωσα πολύ καλά.

Από το «Απέναντι μπαλκόνι» έχουν περάσει περίπου είκοσι χρόνια. Μεσολάβησαν βέβαια και άλλες δουλειές σου, αλλά εκείνος ο δίσκος είναι πια ένας εμβληματικός δίσκος της ελληνικής δισκογραφίας. Τι έχει αλλάξει από τότε στον κεντρικό φιλοσοφικό σου άξονα; Υπάρχει κάτι που δεν θα έγραφες σήμερα;

Βέβαια. Μπορώ να σου αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα. Ελεγα τότε στην «Κιβωτό», λίγο σαρκαστικά, πως κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως μόνο και μόνο ότι γεννηθήκαμε «είναι προνόμιο μεγάλο». Τώρα ξέρω πως είναι πραγματικά προνόμιο μεγάλο. Επίσης το «Εγώ τραγούδαγα τα βράδια στα σκυλάδικα» δεν θα το έγραφα σήμερα. Δεν το λέω συχνά πια ούτε στις συναυλίες μου. Γιατί ξέρω πως από τέτοιους χώρους είμαι αυτό που είμαι. Δεν εννοώ τα σκυλάδικα, αλλά το σουβλατζίδικο και τη μυρωδιά του, τώρα θέλω να το αγκαλιάσω και να το φιλήσω, όχι να το κατακρίνω. Δεν θα ξαναέγραφα «πάρε με από δω, γιατί ο άγγελος που έχω κρύψει στα στήθια χαφιές θα μου γίνει κι αυτός». Αγγελος είναι ο κάθε άνθρωπος. Είναι ο γείτονάς μου που θέλει να μου πει «καλημέρα» αλλά ντρέπεται, ντρέπομαι κι εγώ. Και δεν θέλω να φύγω από πουθενά. Δεν πιστεύω πια πως για όλα φταίνε οι άλλοι.

Μέσα απ' όλη αυτή την περιπέτεια έχεις καταφέρει να βρεις ποιος είναι ο «εχθρός»; Ποιος είναι ο κύριος δαίμονάς σου;

Ο εγωισμός μου! Είμαι σίγουρη πια. Σε κάποιο παλαιότερο κείμενό σου, που είχες γράψει για μένα, με είχες χαρακτηρίσει «αθώα». Με είχε κολακέψει αυτό, αλλά δεν είμαι. Εχω, όπως είπες, ένα δαίμονα μέσα μου που με κάνει να νιώθω το κέντρο του κόσμου. Οταν αυτό υποχωρεί, νιώθω πολύ καλύτερα.

Και πώς παλεύεται αυτό;

Βρήκα έναν τρόπο και με έχει βοηθήσει: να ζω το παρόν και να είμαι γειωμένη. Σε αυτούς τους χώρους δεν προλαβαίνεις να καταλάβεις πότε καβάλησες το καλάμι. Πρέπει να είσαι σε θέση να δεχτείς πως είσαι ένα μικρό μέρος μιας τεράστιας αλυσίδας σ' αυτή τη ζωή. Η διασημότητα πρέπει να είναι ένα φυσικό αποτέλεσμα και όχι σκοπός. Ξέρεις κάτι; Εγώ τώρα αρχίζω να ψυλλιάζομαι γιατί ο Καζαντζίδης είχε αποσυρθεί και δεν τραγουδούσε. Πρέπει να είχε αποκοπεί από το αντικείμενο και κάποια στιγμή το είδε ως κάτι τελείως ξένο και δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του ξανά μέσα σε αυτό. Μου φαίνεται τελείως ξένο και άνευ λόγου να βγω και να τραγουδήσω πάλι σε μία σκηνή. Δεν λέω πως δεν θα το κάνω, αλλά μπορεί ανεβαίνοντας να αρχίσω να τρέχω. Τι δουλειά έχω εγώ εκεί πάνω; Φαντάσου να κάνει επιτυχία ο δίσκος, σκέφτομαι, και να μου ζητάνε να βγω σε κάποιο μαγαζί. Τι θα κάνω;

Πέρυσι έχασες τον άντρα σου. Πολλές φορές μια πολύ βαριά απώλεια σε τσακίζει και άλλες επιστρατεύει εσωτερικές δυνάμεις που ούτε φανταζόσουν πως διέθετες. Πώς το βίωσες;

Και τα δύο συνέβησαν. Με αποδυνάμωσε στην αρχή και μετά πάτησα απότομα στα πόδια μου. Τόσο απότομα που με τρόμαξε. Ο Βαγγέλης ήταν άντρας μου, πατέρας μου, φίλος μου, ο πατέρας του παιδιού μου. Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Είμαι χήρα. Εκλαψα τον άντρα μου. Δεν νομίζω πως έκανα κάτι διαφορετικό απ' ό,τι θα έκανε ο καθένας.

Θα τα καταφέρεις μόνη σου;

Η μοναξιά δεν αντέχεται. Δεν ξέρω τι έχει μείνει για μένα στο μέλλον. Είμαι 54 χρόνων. Τι λες να γίνει; Να ερωτευτώ κάποιον 45άρη; Και αυτός τι θα ερωτευτεί από εμένα; Την κυτταρίτιδά μου ή τα νεύρα μου; Να βρεθεί κάποιος 65άρης; Θα έχει τα ίδια προβλήματα με μένα! Λες να βρεθεί αδελφή ψυχή να περπατήσουμε λίγο ακόμη μαζί; Ωραία θα ήταν…

Εχουν φύγει άνθρωποι από δίπλα σου λόγω των προσωπικών σου «προβλημάτων»; Ανθρωποι που κουράστηκαν από εσένα;

Οχι! Ολοι όσοι κουράστηκαν για να με αντέξουν, με αγαπάνε και τους αγαπάω. Στάθηκαν δίπλα μου και συνεχίζουν. Πάντα είχαν ένα γλυκό χαμόγελο και ένα «Ελένη, πρόσεχε». Ερχονταν και κρατούσαν για λίγο το σταυρό μου. Πόσο τυχερή είμαι…

Εσύ στέκεσαι δίπλα τους;

Πάντα.

Αισθάνεσαι πως ήσουν καλή μάνα;

Είναι πολύ δύσκολο να είσαι καλή μάνα. Νομίζω πως ήμουν όσο θα ήθελα και μπορούσα να είμαι, αλλά σήμερα θα ήθελα να μπορούσα περισσότερο. Ποτέ δεν το θεωρείς αρκετό. Πάντως, μεγαλώσαμε σαν οικογένεια. Ο γιος μου και ο άντρας μου δεν έζησαν με ντελίβερι, αλλά με φαγητό μαγειρεμένο από εμένα.

Ποιο είναι το λαϊκό τραγούδι σήμερα;

Μη νομίζεις πως τα παρακολουθώ και όλα. Ωραία τραγούδια γράφει ο Βαγγέλης Κορακάκης. Λαϊκός καλλιτέχνης είναι ο Σωκράτης Μάλαμας. Τον ακούς να τραγουδάει αβίαστα, με ένα τόσο φυσικό τρόπο, σαν να καθαρίζει τα τζάμια. Τραγουδάει «ωραία αφηρημένος»! Δεν έχει ανάγκη να προσποιηθεί κάτι που δεν είναι. Ακουσα την εκτέλεση που έκανε στο τραγούδι «Ξημερώνει» στις συναυλίες του Μελωδία στον Λυκαβηττό και ενθουσιάστηκα.

Σε ενθουσιάζει το σύγχρονο ελληνικό τραγούδι;

Νομίζω πως δεν γίνονται μεγάλες τομές. Αλλά πού αλλού γίνονται για να τις ζητάμε και στο τραγούδι; Τομή έκανε ο Σαββόπουλος. Τομή έκανε ο Ρασούλης. Αλλά ακόμη και όταν τις έκαναν, δεν τις καταλαβαίναμε. Οταν είχε κυκλοφορήσει η «Εκδίκηση της γυφτιάς» πήγε ο Ρασούλης στον Πατσιφά -τότε ιδιοκτήτη της «Λύρα»- να τον ρωτήσει τη γνώμη του. Γύρισε ο Πατσιφάς και του είπε: «Μια χαρά τα πήγες, τώρα πρέπει να μάθεις και μια δουλειά για να ζήσεις!»...

Συμφωνείς πως ως μεγάλοι τραγουδιστές θα μείνουν εκείνοι που ευτύχησαν -λόγω συγκυρίας αλλά και προσωπικών επιλογών- να πουν μεγάλα τραγούδια;

Συμφωνώ. Πέρασαν πολύ μεγάλες φωνές αλλά το μυαλό τους τούς πήγε αλλού. Ορισμένοι είχαν τις δυνατότητες, έπεσαν και επάνω σε δημιουργούς που έγραφαν διαμάντια και έστησαν μεγάλες καριέρες. Αλλοι επέλεξαν άλλο δρόμο, άλλα τραγούδια και δεν θα αφήσουν τελικά και πολλά πράγματα πίσω τους.

Αισθάνεσαι πως έχεις πάρει αυτό που σου άξιζε;

Και με το παραπάνω! Είμαι τόσο τεμπέλα που κανονικά δεν θα έπρεπε να με ξέρει κανένας!

Πηγή: Περιοδικό «Κ»

Old news are still news

2008-04-19T10:42:00.003+02:00

Καλημέρα σας,
Πέρασε λίγος καιρός. Δεν είναι αυτή η στιγμή η κατάλληλη για απολογισμούς οι οποίοι θα γίνουν όμως έτσι κι αλλιώς. Είναι η στιγμή που κατάλαβα, ενόησα και συνειδητοποίησα πολύ πολύ βαθιά και ουσιαστικά ότι η κοινωνική πραγματικότητα αλλάζει αργά, πολύ αργά. όπως λέμε και εμείς οι θεωρητικοί της αλλαγής και της καινοτομίας, ριζικές καινοτομίες, αυτές δηλαδή που μεταβάλουν εκ βάθρων τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται και υλοποιούνται διαδικασίες, προϊόντα και υπηρεσίες συμβαίνουν πολύ σπάνια. Αντιθέτως πολύ συχνά παρουσιάζονται σωρευτικές καινοτομίες, δηλαδή μικρές αλλαγές που βελτιώνουν τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται και υλοποιούνται διαδικασίες, προϊόντα και υπηρεσίες.
Αφορμή για αυτήν την σκέψη η βιβλιοθήκη μου, στην οποία φυλάω τεύχη από τα περιοδικά της νιότης μου, ήτοι το ΜΕΤΡΟ και το ΔΙΦΩΝΟ. Ξεφυλλίζω λοιπόν με μεγάλο ενδιαφέρον το τεύχος 9, ΙΟΥΛΙΟΣ 1996 του ΜΕΤΡΟ και ανακαλύπτω ότι τίποτα, μα τίποτα δεν έχει αλλάξει στον τρόπο και στα πρόσωπα. Είναι ίδια. Ίδιες και οι απόψεις, ίδια και τα ζητούμενα. Λίγη καθαρή ενέργεια έχει προστεθεί στις μέρες μας και λίγη περισσότερη περιβαλλοντική ευαισθησία κατά τα άλλα τίποτα! Κενό. Σχεδόν απουσία ακόμη και σωρευτικών καινοτομιών.
Τα θέματα: ντόπινγκ τότε, ντόπινγκ και σήμερα, ακρίβεια τώρα ακρίβεια και τότε (το ποτό στο Sui Generis το 1996 κόστιζε 1.900 δρχ = 5,7 ευρώ και σήμερα 12 χρόνια μετά 7 με 8), η ηλεκτρονική επανάσταση τότε και σήμερα μια από τα ίδια. Διαφήμιση τότε διαφήμιση και τώρα, ανάλυση για το πολιτικό και κοινωνικό σκηνικό της μεταπολίτευσης τότε, ανάλυση ίδια και απαράλλαχτη τώρα.
Δεν ξέρω τι να πώ... Το σίγουρο είναι ότι εμείς δεν θα τον αλλάξουμε τον κόσμο. Το πολύ πολύ να του προσθέσουμε μερικές σωρευτικές καινοτομίες. Το ζήτημα όμως δεν είναι αυτό. Το ζήτημα είναι αν θα αποδεχτούμε αμαχητί αυτήν την κατάσταση ή θα προσπαθήσουμε να την ανατρέψουμε με τον τρόπο που γνωρίζουμε. Δεν είναι όμως ποτέ αρκετός ο "τρόπος που γνωρίζουμε". Μπορεί να χρειάζεται να τον φανταστούμε.

Το όνομά μου

2008-01-03T18:50:00.000+02:00

Με κάλεσαν να παίξω σε ένα παιχνίδι! Και έχει περάσει πολύ καιρός και πολύ λυπάμαι που δεν μπόρεσα νωρίτερα να ανταποκριθώ. Αλλά προείχαν άλλα. Ίσως πιο επιτακτικά.
Πού θα ήθελα να δω γραμμένο το όνομά μου?
Το "mithradir" πουθενά. Μου φτάνει που το παραθέτω εδώ, αλλά και σε μέρη όπου νιώθω σαν το σπίτι μου.
Τώρα το πραγματικό μου όνομα θα ήθελα να το δω γραμμένο στο εξώφυλλο ενός βιβλίου. Ενός πολύ συγκεκριμένου βιβλίου. Στις προθήκες των βιβλιοπωλείων θα ήθελα να το δω. Κάποτε είχα μια ευκαιρία και την έχασα. Ο ανόητος, τη θεώρησα τιμωρία. Δεν θα μου επιτρέψω να το ξανακάνω.
Καλώ την Krotkaya, την envain, τον Abstraction και τέλος την γλυκυτάτη Stefy να μας τα πουν. Είναι άλλωστε και έθιμο της εποχής!!!

Madness

2007-12-18T23:38:00.000+02:00

Don't make a religion out of reason and logic because if they fail you, you will only find refuge in madness.

Η ανάγκη της αφιέρωσης

2007-11-04T19:56:00.000+02:00

Ένα βιβλίο χωρίς αφιέρωση είναι μόνο του στη ζωή.
Σαν το παιδί χωρίς τη μάνα του. όρφανό.
Ένα βιβλίο χρειάζεται πάνω του να γράψει το χέρι που το διάλεξε.
Για να μην μείνει ανώνυμο στη σκονισμένη βιβλιοθήκη.
Το χέρι που διαλέγει ένα βιβλίο το χαρακτηρίζει.
Του δίνει την πρώτη του ανάσα.
Το βυζαίνει καθώς διατρέχει τις σελίδες του.
Το ανατρέφει καθώς το περαστικό βλέμμα του επιλογέα ανατρέχει στις λέξεις του.
Και το κριτήριο επιλογής αυτού του τελευταίου είναι η κοσμοθεωρεία που το συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.
Και η ζωή ενός καλού βιβλίου είναι μεγάλη.
Ας μην είναι χαμένη, ας μην είναι ξεχασμένη.
Ένα βιβλίο χωρίς το γραφικό χαρακτήρα του επιλογέα του μένει έρμαιο στις εφήμερες διαθέσεις του αναγνώστη.
Μόνο του.

Η κατάρα του πράσινου σκορπιού...

2007-09-25T13:13:00.000+02:00

Έλαβα αυτό το email το οποίο πολύ με εκφράζει και πολύ μου αρέσει και πολύ τελοσπάντων γέλασα με την πάρτη του.

"Γεια.
Με λένε Κόννυ και πάσχω από ενοχές επειδή δεν έχω στείλει 50 δισεκατομμύρια γαμημένα e-mail-αλυσίδα τα οποία έλαβα από ανθρώπους που πραγματικά πιστεύουν ότι, αν συνεχίσεις την αλυσίδα, ένα κακόμοιρο 6χρονο στην Καστανομαγούλα, που έχει ένα βυζί στο κούτελό του και ένα αυτί στον κώλο του, θα μαζέψει λεφτά για να μπορέσει να χέσει!

Ειλικρινά πιστεύετε ότι ο Bill Gates θα δώσει σ'εσάς, και σε όποιον στείλετε το e-mail του, $1000;
Πόσο βλάκες είστε;
'Αααααααααα, κοιτάξτε! Αν κάνω scroll down σε αυτή τη σελίδα και κάνω μια ευχή, θα πάω στο κρεβάτι με όλα τα μουνιά του περιοδικού!'
Τι μαλακίες!
Ή ακόμα, μπορεί τα διαβολικά ξωτικά των e-mail/αλυσίδων να έρθουν στο σπίτι μου και να με πηδήξουν στον ύπνο μου επειδή δεν συνέχισα μία αλυσίδα που ξεκίνησε ο Απόστολος Πέτρος το 5 μ.Χ. και την έφεραν στην Ελλάδα νάνοι προσκυνητές με το Έλλη!

Χέσ'τους! Δείξε λίγη ευφυΐα, γράψε στ'αρχίδια σου τη Γερμανίδα ναζίστρια δικηγόρο με οικολογικές ανησυχίες, που νομίζει ότι ξέρει όλα, και σκέψου σε τι συνεισφέρεις με το να στέλνεις τέτοια e-mail. Το πιο πιθανό να γίνεις αντιπαθής.

Αυτό που θέλω να πω είναι το εξής: Αν λάβεις ένα e-mail/αλυσίδα, το οποίο απειλεί ότι δεν θα κάνεις σεχ ή δεν θα έχεις τύχη για την υπόλοιπη ζωή σου, άστο και σβήσε το. Αν έχει πλάκα, στείλε το.
Μην τη σπας στον κόσμο με το να τους κάνεις να νιώθουν ένοχοι επειδή ένας λεπρός στη Μποτσουάνα, που δεν έχει δόντια και είναι δεμένος σε έναν πεθαμένο ελέφαντα εδώ και 27 χρόνια, έχει σαν μόνη του λύτρωση τα 5 σεντς που θα λάβει αν εσύ στείλεις αυτό το e-mail!

Α, παρεμπιπτόντως, προς όλους εσάς τους χαζούς εκεί έξω: ΚΑΜΙΑ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ ΤΑ E-MAIL ΠΟΥ ΣΤΕΛΝΟΝΤΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΤΗΣ. ΟΧΙ, ΟΥΤΕ Η MICROSOFT!! Τώρα, στείλε αυτό το e-mail σε όλους τους γνωστούς σου. Διαφορετικά, αύριο το πρωί το βρακί σου θα έχει γίνει σαρκοφάγο και θα φάει τα γεννητικά σου όργανα!!

Με αγάπη,
Ένας Συστηματάς..."

Με προκαλεσαν...

2007-09-22T23:59:00.000+02:00

ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

Αρετή που έχει υμνηθεί ανά τους αιώνες. Τι σημαίνει αυτογνωσία, αλλά κυρίως τι εννοεί ο λέγων ή αλλιώς ο ερωτών όταν ερωτά, «έχεις αυτογνωσία?». Η ερώτηση τίθεται ως να σε ρωτούσε κάποιος «έχεις πορτοκάλια?». Και έστω ότι η απάντηση είναι ναι. Και βέβαια, αμέσως μετά ο ερωτών ερωτά «Και πόση αυτογνωσία έχεις?». Και εσύ δόλιε που θα απαντήσεις τι να πεις?
Είναι προφανές ότι την αυτογνωσία σου δεν θα τη μετρήσεις σε κιλά ούτε σε λίτρα. Θα τη μετρήσεις με τις πνευματικές εκείνες διεργασίες που σου δίνουν τη δυνατότητα να γνωρίζεις τον εαυτό. Τον εαυτό σε αντικειμενικούς όρους, δηλαδή τον εαυτό μόνο του, αλλά και τον εαυτό σε υποκειμενικούς όρους, δηλαδή σε σχέση με το όλον που τον περιβάλλει. Δηλαδή κατέχω κάποια ψήγματα αυτογνωσίας όταν μπορώ αυθόρμητα και χωρίς δεύτερη σκέψη να κατανοήσω όχι μόνο τις πράξεις, τις σκέψεις και τη συμπεριφορά μου, αλλά τις γενεσιουργές αιτίες αυτών. Τι είναι δηλαδή αυτό που με κάνει να συμπεριφέρομαι με τον τάδε ή το δίνα τρόπο. Κατέχω δηλαδή την αντικειμενική αυτογνωσία: «Εγώ γνωρίζω το εγώ μου». Και όταν κατανοώ αυτές τις αιτίες, οι οποίες τις περισσότερες φορές βασίζονται και εκπορεύονται του ψυχισμού μου έχω τη δυνατότητα να καταλάβω τον εαυτό μου σε σχέση με τις πράξεις, τις σκέψεις και τη συμπεριφορά των άλλων: «Εγώ, γνωρίζω τον εαυτό μου σε σχέση με τον εαυτό σου». Δηλαδή και λέμε κάτι το απλό: Κατανοώντας τον εαυτό μου αντικειμενικά, και σε δεύτερο πλάνο κατανοώντας τον εαυτό μου υποκειμενικά έχω τη δυνατότητα να κατανοώ τις πνευματικές διεργασίες που τον κάνουν να είναι αυτό που είναι μόνος του στο βουνό, ως ερημίτης, αλλά και αυτό που τον κάνει να είναι αυτό που είναι μέσα στο εκάστοτε κοινωνικό σύστημα. Έχω δηλαδή καταφέρει ένα πολύ σημαντικό πράγμα: να μπορώ να αντιλαμβάνομαι τις διαδικασίες ως διαδικασίες που καθορίζουν το εγώ μου και το εγώ σου και το εγώ του. Και αυτές οι διαδικασίες δεν αλλάζουν στους ανθρώπους. Οι διαδικασίες είναι ίδιες. Αυτό που αλλάζει είναι ο ψυχισμός που τις καθορίζει.
Μην ψάχνεις μακριά. Και κυρίως μην ψάχνεσαι άσκοπα με ψευτοδιλήμματα. Δεν σκέφτεσαι την αυτογνωσία, αυτήν ή την έχεις ή δεν την έχεις. Σήμερα. Γιατί αύριο μπορεί και να μην την έχεις. Η διαδικασία είναι αέναη. Δεν σταματά, εξελίσσεται γιατί εξελίσσεσαι και εσύ, το αντικειμενικό εγώ σου αλλά και περιβάλλουσες συνθήκες. Δηλαδή τα εγώ των άλλων. Κάθε στιγμή η διαδικασία αναγεννάται γιατί αναγενόνται τα συναισθήματα που τη δημιουργούν. Τη σημαίνει λοιπόν αυτογνωσία είναι η σημαντική ερώτηση και όχι αν την έχεις. Γιατί σήμερα την έχεις και αύριο δεν την έχεις. Αυτογνωσία είναι η κατανόηση των συναισθημάτων σου και των πηγών των συναισθημάτων σου. Αν μένεις κοντά τους είναι πιθανό να την έχεις σήμερα αλλά και να συνεχίσεις να τη βρίσκεις κάθε στιγμή. Μάθε τι σημαίνει, μήπως και δώσεις σημασία στην συναισθηματική νοημοσύνη. Τότε θα έχεις μάθει και τι είναι, και αν την έχεις, αλλά κυρίως θα έχεις καταρρίψει την υπόθεση ότι σίγουρα θα την έχεις. Απέρριψε τη σιγουριά της λογικής και αφέσου στη ρευστότητα των συναισθημάτων. Όταν καταλάβεις τους νόμους (διαδικασία) και τη δυναμική αυτής της ρευστότητας θα είσαι πολύ κοντά στην αυτογνωσία. Συναισθηματικά ανώριμε ερωτώντα!

Οι ρεφορμιστές ξαναχτυπούν

2007-09-13T13:24:00.001+02:00

Την παρακάτω εικόνα έλαβα από μέλος του διασπαστικού και ρεφορμιστικού χώρου του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ. Να μην πώ "κατάπτυστο" γιατί θα γίνω γραφικός. Θα πώ όμως "προδοτικό". Έτσι για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί με ποιες μεθοδεύσεις διασπάται το κίνημα και οι λαϊκές διεκδικήσεις!!!!

υ.γ γαμάτος ο pluto μέσα στην χαρά και τη χαριτωμενιά. Ενώ το ΚΚΕ... Μην μπαίνω σε αναλύσεις του brand του γιατί δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Καλή ψήφο...

περί διακοπών και άλλων δαιμονίων

2007-09-04T09:18:00.000+02:00

υπάρχουν άνθρωποι που βγάζουν τον καλύτερο εαυτό σου.
δεν κάνουν κάτι εσκεμμένο.
έτσι είναι οι ίδιοι.
"έχουν το αξιαγάπητο", μου είπε κάποιος.
δεν είναι αυτό τελικά.
αυτοί οι άνθρωποι χαίρονται να ζούν.
και λυπούνται με τα συμβάντα που πρέπει να λυπηθούν.
αντιμετωπίζουν όμως τη ζωή ως ένα ευχάριστο πράγμα.
ως ένα ευχάριστο ταξίδι.
ως μια ευχάριστη διαδικασία.
η ίδια η ζωή με όλα αυτά που περικλείει είναι χαρά.

και υπάρχουν και κάποιοι άλλοι άνθρωποι που δεν θέλω να σκέφτομαι τί σου βγάζουν!
είναι μίζεροι άνθρωποι.
όχι κακοί, μίζεροι.
κυρίως με τη δική τους ζωή.
και αν είναι έτσι με τη δική τους ζωή, πώς θα είναι με των άλλων;

ευτυχώς αυτό το καλοκαίρι έζησα τις διακοπές των ονείρων μου με ανθρώπους της πρώτης κατηγορίας.
δύο συγκεκριμένα.
και για αυτό θέλω να κάτι να τους αφιερώσω.
δεν ξέρω ακριβώς τί.
ας πούμε την αγαπημένη μας παραλία στην Πάτμο.
όταν σκεφτώ κάτι που θα αρμόζει περισσότερο θα σας ειδοποιήσω.
χαρούμενο σεπτέμβρη παίδες.
έχει και ωραίες συναυλίες.
άσε που μπορεί να βρέξει και λιγάκι.
έτσι για αλλαγή.

Διακοπεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεές

2007-07-28T19:49:00.000+02:00

Φεύγω γειά σου, γειά σου...
Αναφωνώ και τραγουδώ με τρέλα.
Φεύγω επιτέλους. Φεύγω από την Αθήνα. Φεύγω από δουλειές που με ταλαιπωρούν χρόνια τώρα. Φεύγω ελπίζω και από τα τετριμμένα και τα καλοδουλεμένα. Δεν γίνομαι αντιληπτός?
Αυτές οι διακοπές είναι ορόσημο. Για πολλά.
Αυτά που τα σκέφτομαι και τα έχω παρασκεφτεί. Τώρα πρέπει να πράξω!!!
Σας φιλώ και εύχομαι σε όλους ξεκούραση! Είμαι πολύ εγωιστής για να μην νομίζω ότι σας λείπει ότι λείπει και σε μένα!!!!

Π.

Υ.Γ1 Η φωτογραφία που προκάλεσε τόσα σχόλια κατέβηκε. Γιατί την βαρέθηκα (en vain είδες?)!!!
Υ.Γ2 Ξέχασα να πώ ότι γυρίζω στις 27/8. Μέχρι τότε ελπίζω να βρώ καμιά σύνδεση στο internet γιατί πολύ θα μου έχετε λείψει και το ξέρω ήδη!!!!

Sex and other mysteries...

2007-07-24T09:28:00.000+02:00

Είχε δίκιο ο Γέρο Εζ. Δίκιο όμως έχει και ο Bukowski (βλ. Υ.Γ1). Το ζήτημα είναι να μπορείς να ελίσσεσαι μεταξύ των δύο απόψεων και να είσαι ευτυχής.
Ανακαλύπτω (όπως λέει και το κροτκάκι, είναι το θεματάκι μου) ότι δεν έχω ζήσει την σεξουαλική μου επανάσταση. Και προτίθεμαι να βγω στους δρόμους να βροντοφωνάξω το δίκαιο αίτημά μου! Γιατί έχω παρα-ασχοληθεί (με σχετική μονάχα επιτυχία) με το θέμα "δουλειά" και επαγγελματική αποκατάσταση". Καιρός να ασχοληθώ λιγάκι περισσότερο και με άλλα ζητήματα που αφορούν κυρίως στην ψυχική μου υγεία.

Τώρα αν προσπαθήσω να προκαταλάβω τις αντιδράσεις του κοινού στα λεγόμενα, θα τις κατατάξω σε δύο κατηγορίες:
α. αυτοί που με ξέρουν θα μειδιάσουν και θα μου πουν ότι είμαι ένα ζώο και μισό και ότι μια χαρά την έχω ζήσει την σεξουαλική μου επανάσταση και να μην βλέπω το ποτήρι μισο-άδειο. Και θα έχουν δίκιο (εν μέρη). Γιατί κάποια πράγματα δεν τα ξέρουν.
β. αυτοί που δεν με ξέρουν μάλλον θα αναρωτηθούν τι έκανα μέχρι τα 31 μου. Λυπάμαι δεν μπορώ να σας πω. Θέλω δηλαδή, αλλά δεν μπορώ. Γιατί είμαι μεγάλη σφίγγα (όπως θα σας έλεγαν οι ανήκοντες στην άνωθεν κατηγορία!!!)
Προτίθεμαι όμως να γίνω μεγάλο τσουλί και δη να ξεκινήσω αυτή την τιτάνια προσπάθεια αμέσως. Και θα δώσω και ένα παράδειγμα (όχι ιδιαίτερα σημαντικό θα έλεγα. Το πιο σημαντικό παράδειγμα θα δοθεί στις προγραμματικές δηλώσεις της πρώτης ελεύθερης διακυβέρνησης του Εαυτού μετά το πέρας της επανάστασης!) γιατί κρίνω εξ' ιδίων και εγώ μόνο έτσι καταλαβαίνω:
Τον τελευταίο καιρό βλέπω μια κοπέλα την Σ. Δεν έχει γίνει τίποτα ακόμη . Ψήνεται το πράγμα (μάλλον το κάψαμε). Πήγαμε στο θέατρο και εκεί συναντήσαμε μια φίλη της, καθώς και μια φίλη της φίλης της. Το ίδιο βράδυ πήγαμε όλοι για ποτό (μαζί με άλλους φίλους και των δύο που βρήκαμε τυχαία στο θέατρο) και το γκομενάκι (η Σ.) μας γύρισε κώλο και άρχισε να μιλάει με τους φίλους. Το ίδιο κάναμε και εμείς φυσικά (γιατί ο εγωισμός δεν μας λείπει). Κ να σου ο πειρασμός. Η φίλη της φίλης, η Ε. αρχίζει να μας την πέφτει. Απροκάλυπτα αλλά ευγενικά (το πουτανί). Και να βρίσκει χίλιους τρόπους να μας δώσει το τηλέφωνό της. Και φυσικά το πήραμε το τηλέφωνο και φυσικά θέλουμε να την δούμε γιατί είναι και "καλή κοπέλα"! Έχουμε (είχαμε για να είμαι και ακριβής) και ενοχές όμως. Τώρα δεν έχουμε. Καμία. Και σήμερα θα κανονίσουμε να την δούμε από κοντά. Ελπίζω από πολύ κοντά.

Θα σας ενημερώσω.

Υ.Γ 1 ...ο γερό Εζ έλεγε "κάνε τη δουλειά σου" αλλά γαμούσε κι αυτός. εγώ θαρρώ ότι μπορώ πάντα να δουλεύω αλλά δε μπορώ πάντα να γαμάω, κι έτσι επικεντρώνομαι στο γαμήσι και αφήνω τη δουλειά να βγαίνει όποτε μπορεί... Charles Bukowski ("Προβλήματα με τη γαμωδουλειά).

Υ.Γ 2 Προσεχώς το blog μετατρέπεται σε αυστηρώς ακατάλληλο για ανηλίκους.

Her name would be "strawberry"

2007-07-10T14:09:00.000+02:00

Τη γνώρισα ως μικρό και ανώριμο παπί στα δεκαπέντε της. Ήταν πολύ χαριτωμένη. Αλλά δεν τολμούσες να της το πείς. Ήταν λίγο παχουλούλα με πολύ πολύ ωραία μάγουλα και μεγάλα χοντρά γυαλιά. Πατομπούκαλα τα έλεγα εγώ τότε. Είχε διάφορα παρατσούκλια "γεράκι", "παπί" και άλλα που δεν θυμάμαι πια. Α, θυμήθηκα ένα "κρεμμύδι". Ξέρει αυτή γιατί!

Ξέρεις το σχολείο σε δένει, όπως και το πανεπιστήμιο, όπως και ο στρατός (αυτό το ανακάλυψα τελευταία). Κ σε δένει γιατί αφιερώνεις χρόνο στους ανθρώπους. Έχεις χρόνο για να αφιερώσεις. Μετά μεγαλώνεις και για κάποιο περίεργο λόγο ο χρόνος όλο και μικραίνει. Δηλαδή ο χρόνος και εσύ ακολουθείτε αντιστρόφως ανάλογη πορεία!

Μετά το σχολείο πήγε κ στο πανεπιστήμιο. Κ μορφώθηκε και καλλιεργήθηκε με τρόπο πολλαπλό. Και κοινωνικά, και επαγγελματικά και πολιτικά. Και μετά ξεκίνησε να δουλεύει. Και μάλλον απογοητεύτηκε. Και είπε να ξανασπουδάσει. Και τότε την έχασα από κοντά μου.

Με το που άνοιξε φτερά πέταξε. Και το πιο ωραίο είναι ότι εγώ το ήξερα ότι μπορούσε να πετάξει. Κ μάλιστα πολύ μακριά. Η ίδια νομίζω το ανακάλυψε στην πορεία και το ανακαλύπτει ακόμη.
Και έχτισε προσωπικότητα, και δρόμους επαγγελματικούς και συναισθήματα έζησε à fond που λένε και οι Γάλλοι. Και έγινε ένας ακόμη πιο γοητευτικός άνθρωπος. Και δυναμικός έγινε.
Τώρα θα μου πείς γιατί την περιγράφω; Ε, την περιγράφω για να τη δω και εγώ λίγο καλύτερα, πιο καθαρά. Γιατί τον τελευταίο καιρό της έχω θυμώσει λίγο. Χωρίς λόγο και με λόγο. Δηλαδή με κανένα λόγο. Νιώθω πως δεν είμαι πια προτεραιότητα στην "ελληνική" ζωή της. Κ αυτό με κάνει και ζηλεύω, αλλά επειδή είμαι ενήλικας και ξέρω ότι δεν έχω λόγο να ζηλεύω, θυμώνω. Και θυμώνω μάλλον με τον εαυτό μου που ζηλεύει χωρίς λόγο και δεν μπορεί να το πεί. Και δεν ξέρει τι να κάνει κι αυτός.
Θέλω όμως να ξέρει, αν και δεν θα της κάνω το χατήρι φέτος το καλοκαίρι να την επισκεφτώ, ότι την αγαπάω πάρα πολύ. Και τη σκέφτομαι ακόμη περισσότερο. Και μου λείπει. Δεν ξέρω πόσο μου λείπει.
Κ έχω μονάχα ένα πράγμα να της πω. Όλα τα κέρδισε μέχρι σήμερα με το σπαθί της και έρχονται ακόμη περισσότερα για να κερδίσει. Και θα τα κερδίσει με το σπαθί της. Αλλά, όταν και άμα μπορέσει, να χαλαρώσει λίγο και να αφήσει κάτω τη σπάθα των επιχειρημάτων της λογικής και να πιάσει το μεγάλο καρβέλι των συναισθημάτων. Και να το κόψει το καρβέλι με το χέρι και να το μοιράσει στον κόσμο της. Και θα δεί ένα θαύμα να συμβαίνει μπροστά στα μάτια της. Το καρβέλι δεν τελειώνει. Παρά όλο μεγαλώνει.
Και το ξέρει νομίζω κι αυτό. Απλά εγώ θέλω να της πώ να το βάλει στόχο. Γιατί αν το βάλει; Φυλάξου κόσμε της. Θα πήξεις στο ψωμί!!!!

Υ.Γ. κ' αν ήταν φρούτο θα ήταν φράουλα...ή κάτι κόκκινο τέλος πάντων και γλυκό. Μην πω ντομάτα και παρεξηγηθώ...

Δικαιολογίες (postmodernism)

2007-07-05T10:46:00.000+02:00

Έχω χρησιμοποιήσει κάθε δυνατή και πιθανή δικαιολογία για να λείψω από τη δουλειά. Από γαστρεντερίτιδα, πεθαμένους και βαριά άρρωστους συγγενείς μέχρι συναισθηματικά προβλήματα, άτυχα και άστοχα ραντεβού καθώς και σκηνοθετημένα τηλεφωνήματα! Έχω επίσης χρησιμοποιήσει και την ειλικρίνεια της βαρεμάρας, της υπνηλίας. Φυσικά από τον σχεδιασμό δεν έχει λείψει και ο ωμός εκβιασμός.
Σήμερα όμως έμαθα ότι έχουμε προχωρήσει και περάσει σε ένα μεταμοντέρνο κόσμο όπου οι δικαιολογίες είναι τόσο ψεύτικες που σε κολλάνε στον τοίχο. Δε ξέρεις τι να πείς. Δε μπορείς να απαντήσεις. Σε κρατάει δέσμιο «το διφορούμενο», και φυσικά στα πλαίσια της αστικής (για να μην πώ μικροαστικής μας παιδείας ) «το κοινωνικά αποδεκτό».
Αύριο λοιπόν το μεσημέρι (γιατί τέτοια ώρα θα φτάσω στη δουλειά μου) και όταν με ρωτήσουν για την αργοπορία μου θα απαντήσω:
"Έπρεπε να ταΐσω το πουλί"!!!!!

ομιλείτε ελληνικά (;)

2007-06-28T14:37:00.000+02:00

Στα πέριξ του ιστορικού κέντρου υπάρχουν πολλά πολλά γραφεία.

Σε πολλά από αυτά εργάζονται πυρετωδώς άνθρωποι για την ανάπτυξη αυτού του τόπου. Για τη μακροημέρευση και την ευημερία της χώρας και του έθνους.

Στo ίδιο γεωγραφικό μήκος και πλάτος όμως υπάρχουν και κάποιοι άλλοι που έχουν ταχθεί στην παραγωγή και αναπαραγωγή του «γέλωτα».

Κάτι τέτοια ρεμάλια είμαστε και εμείς.

Με πλείστες όσες σπουδές αλλά κυρίως με μια ακατάληπτη δυνατότητα να μετατρέπουμε το οτιδήποτε σε «γέλιο», σε «κέφι» αστείρευτο. Κοινώς σε «τσίρκο».

Εμείς είμαστε Σύμβουλοι Επιχειρήσεων.

Και αν δεν ξέρετε γιατί πράγμα σας μιλάω μπορείτε να επισκεφτείτε την εξής ιστοσελίδα και να καταλάβετε πλήρως (http://anekdota.dyndns.org/jotd21/0564.html).

Στην επιχείρησή μας κατοικοεδρεύουν διάφορα φρούτα.

Κάποια ώριμα και κάποια άγουρα!

Τα καλύτερα όμως είναι αραδιασμένα στον πάγκο της Γραμματειακής Υποστήριξης.

3 τα «φρούτα»:

Α. Το ραπάνι ή αλλιώς το καυλοράπανο (Κ),

Β. Το ξερό δαμάσκηνο, το μόνο που σε κάνει είναι να θες να χέσεις (Ν),

Γ. Το Σύκο, χαζό και πλαδαρό (Ε).

Και το καλύτερο απ’όλα; Τα φρούτα ομιλούν άπταιστα την ελληνική. Σε αυτό ακριβώς το σημείο θα εμμείνω για να αναδείξω με παραδείγματα την καταπληκτική δουλειά του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος!

Α. Το ραπάνι ή αλλιώς το καυλοράπανο ή (Κ)

1^η μέρα στη δουλειά (27 Ιανουαρίου 2003)....

Ερώτηση Καυλοραπανίου (Κ) και απάντηση εμού του ιδίου (Π)

- Πώς έρχεσαι στην εταιρία? (Κ)

- Με το τρένο. (Π)

- Και βρίσκεις να κάτσεις. (Κ)

- Ναι αμέ, εσύ; (Π)

- Α, εγώ δεν κάθομαι ποτέ. Ποτέ δε ξέρεις ποιος είχε κάτσει πριν. Κανένας Αλβανός κανένα ΑΦΡΙΓΚΑΝΟΣ. (Κ)

Σντούπ, σιγή από τον (Π). Νόμιζα πως δεν άκουσα καλά. Αλλά ματαίως. Ματαίως.

2^η μέρα στη δουλειά (28 Ιανουαρίου 2003)....

Καυλοράπανο εισέρχεται στο γραφείο μου και μου λέει:

«Αυτός ο χώρος ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΑ δε μου αρέσει καθόλου».

Σντούπ, σιγή από τον (Π). Νόμιζα πως δεν άκουσα καλά. Αλλά ματαίως. Ματαίως.

Δεν είχαμε όμως τελειώσει. Η συνέχεια ήταν που μας άφησε όλους άλαλους...

23 Φεβρουαρίου 2003: Τσικνοπέμπτη

Το γραφείο τσινίζει και έχουμε όλοι καθήσει γύρω γύρω από ένα μικρό γραφειακι στην άκρη του οποίου βρίσκονται τα φαγητά. Σουβλάκια, πίττες και λοιπά εδέσματα. Και ερωτά το Καυλοράπανο:

«Μπορώ να διευσδύσω;»

Σντούπ, σιγή από τον (Π). Νόμιζα πως δεν άκουσα καλά. Αλλά ματαίως. Ματαίως.

Ταυτόχρονα μοιράζονται συνωμοτικές ματιές με συναδέλφους στους οποίους δεν έχω (ακόμη) εκθέσει τα προηγούμενα περιστατικά.

Ήταν η αρχή του τέλους. Ακολούθησε καταιγισμός...

09/1/2004

(Κ) «Θα του τα πω ΕΥΘΕΩΣ και ΘΡΑΣΩΣ»

4/2/2004

(Κ) «Θα πιάσει τον άντρα μου ΤΑΡΤΑΡΑΙΟΣ πυρετός». Εμένα πάντως με έπιασε ήδη...

26/4/2004

(Κ) «Δεν το ακούει το τηλέφωνο (η Ν). ΑΜΝΗΣΙΑ έχει;»

28/4/2004

(Κ) «Πάω λίγο στο ΛΕΒΗΔΟΣΤΑΣΙΟ και έρχομαι

05/07/2004

(Κ) «Έχω κάποιες ΑΝΕΛΛΙΠΗΣ υποχρεώσεις»

20/07/2004

(Κ) «Εσείς που έχετε πείρα βρίσκεστε σε ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΚΟ στάδιο»

18/8/2004

(Κ) «Ήταν μια καθαρίστρια στην προηγούμενη δουλειά μου, σωστός ΚΕΝΤΑΔΡΟΣ»

26/08/2004

(Κ) «Ποιο ΟΔΥΝΗΡΟ πλάσμα το έκανε αυτό;», αναφερόμενη σε αυτόν που έφαγε το γιαούρτι της. Κλάψ

27/08/04

(Κ) «Συνέβη το ΑΚΑΘΕΚΑΣΤΟ»

08/10/2004

(Κ) «ΠΡΟΣΒΑΛΘΗΚΑ»

07/07/2005

(Κ) «τους πήγαν ΑΙΜΟΦΛΕΓΟΥΣ». Σνίφ

ΤΟ 2006 ΗΜΟΥΝ ΣΤΡΑΤΟ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΕΥΓΩ. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ ΘΑ ΒΑΛΩ ΤΑ ΚΛΑΜΜΑΤΑ!!!!

Β. Το ξερό δαμάσκηνο, το μόνο που σε κάνει είναι να θες να χέσεις! ή (Ν)

28/4/2004

(Ν) «τα γράμματα τα έστειλα σε όλους του ΑΠΟΔΕΚΤΟΥΣ»

8/2/2005

Καλείται να τηλεφωνήσει στην Πορτογαλία σε φίλη εταιρία επονομαζόμενη CPINAL και ακολούθως να περάσει τη γραμμή στην συνάδελφο Α. και έχει την εξής ερώτηση:

(Ν) «Α., ποιόν θα ζητήσω τον ΚΥΡΙΟ ή την ΚΥΡΙΑ CPINAL;»

(Α) Σντούπ, σιγή από την (Α). Νόμιζε πως δεν άκουσε καλά. Αλλά ματαίως. Ματαίως.

24/03/2005

(Ν) «Θα ΠΑΡΕΛΑΖΟΥΝ και τα παιδιά του Νίκου;»

Γ. Το Σύκο, χαζό και πλαδαρό ή (Ε)

Μόλις μας ήρθε αλλά δεν άργησε να μας τα πει απ’ την καλή και την ανάποδη.

28/06/2007

Μιλάει η (Ε) στο συνάδελφο (ΝΚ) και του λέει αναφερόμενη στο χαρακτήρα της:

(Ε) «Είμαι πολύ ΝΕΥΡΑΛΓΙΚΟ άτομο».

Παραιτούμαι στις 27/7/2007.

Μήπως κάνω μαλακία;

Ακατάστατη σειρά πτωμάτων

2007-06-25T15:23:00.000+02:00

Δεν έχω λόγια να περιγράψω αυτό που διαβάζω τον τελευταίο καιρό!
Πλοκή, ιστορία, διάλογοι και μια πόλη μαύρη και υγρή.
Έχω πολύ μα πολύ ενθουσιαστεί και το χρωστάω στην Κρότ.
Να πάτε να διαβάσετε. ΟΛΟΙ
http://serialkilling.blogspot.com/

νιώθω τα γενέθλιά μου

2007-06-12T14:47:00.000+02:00

Καλησπέρα.
Με λένε Παναγιώτη και είμαι 31 ετών.
Δηλαδή 31 ετών και 7 ωρών και 48 λεπτών!
Νιώθω λιγάκι μεγάλος αλλά και λιγάκι μικρός!
Το πιο ωραίο όμως που νιώθω είναι ψύχραιμος: με τα χρόνια μου, με την καράφλα μου, με τα σιδεράκια μου, με την καινούργια μου δουλειά, με τις αγωνίες μου, με τα θέλω μου, με τη φιλοδοξία μου, με τις στρατηγικές μου, με τη ματαιοδοξία μου, με τον αμοραλισμό μου, με τις κατακτήσεις μου, με το παρελθόν μου και με το παρόν μου!
Αδημονία νιώθω για το μέλλον μου. Το περιμένω να το πιάσω από τα κέρατα να του αλλάξω τον αδόξαστο!
Νιώθω πράγματα και καταλαβαίνω τι νιώθω, με νιώθεις?
Μεγάλη αλλαγή. Πολύ μεγάλη.
Κ' τα περνάω υπέροχα, σα να ζω τη ζωή μου για πρώτη φορά! Δεν είναι αστείο?
- "Σα να ζώ τη ζωή μου για πρώτη φορά".
Κ' έχω πολλούς να ευχαριστήσω για αυτήν μου την κατάσταση.
Και νομίζω πως θα είναι όλοι τους εκεί τη μέρα που θα σβήσω τα κεράκια!!!

Για την Αμαλία

2007-06-01T11:31:00.000+02:00

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις απανωτές επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι πάσχει από καρκίνο.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία, άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Άσμα ασμάτων

2007-05-23T13:27:00.000+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό κάποιοι Σύμβουλοι ήταν χαρούμενοι! Απέκτησαν νερό. Κι όχι όποιο κι όποιο νερό, νερό κρύο και γάργαρο προερχόμενο απ'τα βουνά της Λεβεντομάνας και Λεβεντογένας Κρήτης. Απέκτησαν Ζαρό. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση να φέρεις νερό στο Σύνταγμα. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση να φέρεις ψύκτη στο Σύνταγμα. Η συνήθεια του ζεστού τους είχε στιγματίσει. Αλλά εκείνη την ημέρα όλα ήταν υπέροχα!

Κύλησε ένας χαρούμενος χρόνος με κρύο νερό, μέρα και νύχτα, χειμώνα και καλοκαίρι. Ώσπου μια μέρα του Μαγιού, μέρα αποφράδα και κακή ο Ζαρός μας μίλησε. Άνοιξε το στοματάκι του και δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Μας είπε με περισσό θράσος ότι δεν θα μας ξαναέφερνε νερό. Νερό, γιόκ. Δεν άντεχε άλλο η αθάνατη και αδάμαστη κρητική ψυχή δεν άντεξε τον αγενή κύριο που έβριζε το Ζαρό και το νερό του. Που κάθε φορά που ο Ζαρός μας έφερνε τις όμορφες, κρυστάλλινες μπουκάλες του αυτός τον έβριζε με λόγια ανύποτα. Τον πέταγε έξω. Ζητούσε να τον αναγγείλουν ως σε άλλη Μαρία Αντουανέτα. Ως εδώ μας είπε ο Ζαρός. Να πάτε αλλού. Μην ψάξετε μακρυά ο αγενής αυτός Κύριος δεν ήταν άλλος από τον Άρχοντά τους, τον Αφέντη τους, το Βασιλιά τους, την Κορώνα στο κεφάλι τους. Ήταν ο Γενικός τους Διευθυντής. Αυτός ο άνθρωπος αυτός, που έχει τα φρύδια τοξοτά, το μουστάκι τσιγκελωτό και την κλανιά έτοιμη. Αυτός!
Και οι Σύμβουλοι έπεσαν σε θλίψη και κατήφεια. Τι να κάνουμε, τι να κάνουμε, τι να κάνουμε, έλεγαν με τρόμο ως άλλος Χορός αρχαίας τραγωδίας. Ο πόνος τους ήταν μεγάλος και το έριξαν στο τραγούδι. Συνέγραψαν και παρουσιάζουν το άσμα των ασμάτων. Μια αφιέρωση στο Ζαρό! Να είσαι πάντα καλά Ζαρέ. Να μας θυμάσαι. Εμείς δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ...

«Ο Τελευταίος Ζαρός»

Στίχοι: Α, Α, Π
Μουσική: Νίκος Καρβέλας
Πρώτη εκτέλεση: Α, Α, Π

Κρύψε μια μπουκάλα στη γωνιά
κι άσε τον ιδρώτα στο κορμί να κυλά
σκέψου τότε πώπω φραπεδιές
είχαμε νερά και για μαχαιριές

Γέμισε το λίγο πιο πολύ
Κι άσε τον κοσμάκη στη δίψα να πνιγεί
Πως τα φέρνει έτσι η Bicoζωή
δεν θα ξαναπιούμε πια μαζί

Ρεφραιν:
Τον Ιούνη θα 'χουν όλα τελειώσει
πόσο γρήγορα τελειώνει ο Ζαρός
Ας το πίναμε αγκαλιά πριν τελειώσει
Το τελευταίο νερό
Το τελευταίο νερό (x2)

Είναι αδύνατον να το σκεφτώ
πως ζεστό για πάντα πρέπει να σε πιω
Ας μην τέλειωνες ποτέ Ζαρέ
ας πληρώναν κάτι μην ήσουν βερεσέ

Μη με κάνεις άλλο να διψώ
Θεε μου, πως θ' αντέξω το φραπέ ζεστό
βάλε μου παγάκια πιο πολλά
κάνε με να νιώσω τη δροσιά ξανά

Ρεφραιν:
Τον Ιούνη θα ' χουν όλα τελειώσει
πόσο γρήγορα τελειώνει ο Ζαρός
Ας το πίναμε αγκαλιά πριν τελειώσει
Το τελευταίο νερό
Το τελευταίο νερό (x2)

4. «Κάτω απ’τη μαρκίζα»

2007-05-10T00:56:00.000+02:00

Έβρεχε, έβρεχε τόσο που είμαι σίγουρος πως ότι συνέβει δεν το είδα πραγματικά. Ήταν η καταιγίδα που έφταιγε. Τα μάτια μου δεν είχαν δει τίποτα, στην πραγματικότητα τα είχε όλα διαισθανθεί η ψυχή μου.

Βγήκα τρέχοντας από το τρένο. Όχι δεν είχα φτάσει στη στάση μου. Όχι δεν είχα και πάλι καθυστερήσει να βγώ από το βαγόνι στο σωστό σταθμό. Απλώς έπρεπε να φύγω. Ήταν σα να είχε τελειώσει η εκδρομή μου πριν την ώρα της. Είχα κατεβεί σε λάθος στάση.

Και πάλι το λέω μήπως και το πιστέψω κι εγώ. Δεν είμαι απόλυτα σίγουρος για το τι ακριβώς συνέβη. Μια γυναίκα, νέα στην ηλικία - γύρω στα τριάντα, και ένας ηλικιωμένος κύριος, γύρω στα 75, σε δύο αντιδιαμετρικά αντίθετες θέσεις ένιωσα ότι είχαν μια χημεία μεταξύ τους. Δε ξέρω τι κατάλαβαν εκείνοι και κάπως δε με ενδιαφέρει κιόλας. Εγώ αυτό που κατάλαβα ήταν τρομακτικό.

Αυτός ο άνθρωπος πονούσε και αυτή η γυναίκα τον βοηθούσε από την αντιδιαμετρικά αντίθετη θέση που καθόταν να δει τον πόνο του. Μια άγνωστη, μέσα στο τρένο Πειραιά – Κηφισιά, σε μια αντιδιαμετρικά αντίθετη θέση, μια οποιαδήποτε Κυριακή του Δεκεμβρίου, στην Αθήνα της Ελλάδας. Και μέσα σ’ όλο ετούτο το σκηνικό κάτι κύλησε από το χέρι αυτής της κοπέλας και χτύπησε το πόδι του γέρου. Κάτι που δεν εκτοξεύτηκε. Απλά κύλησε με σιγουριά προς την κατεύθυνση που επιθυμούσε. Ένα νεράντζι. Ένα νεράντζι που μόνο του κουνιέται και λυγιέται μέσα στο τρένο Πειραιά – Κηφισιά, μια οποιαδήποτε Κυριακή του Δεκεμβρίου, στην Αθήνα της Ελλάδας.

Αυτή η σκηνή, η σκηνή δηλαδή που δύο ξένοι άνθρωποι βιώνουν μια τόσο κοντινή στιγμή μου ήταν τρομακτική.

Βγήκα με βιασύνη από το βαγόνι. Χρειαζόμουν να αναπνεύσω. Βγήκα και κοντοστάθηκα. Πήρα μια βαθιά, μια πολύ βαθιά ανάσα, έψαξα στις τσέπες του παλτού μου και πήρα τα τσιγάρα μου. Έβγαλα ένα και το άναψα. Έκλεισα τα μάτια και τράβηξα μια βαθιά, μια πολύ βαθιά τζούρα και ένιωσα τον καπνό να φθάνει μέχρι τα νύχια μου. Τη στιγμή ακριβώς που η πορεία του καπνού έφτανε στο τέλος της και τα νύχια μου αποκτούσαν ονειρικές γκρι αποχρώσεις, άνοιξα τα μάτια. Μπροστά μου σε απόσταση 30 εκατοστών βρισκόταν το νεράντζι. Ναι, ναι, ναι το νεράντζι. Το τρένο είχε μόλις φύγει και αναλογιστείτε το παράλογο της κατάστασης: αυτό το ίδιο νεράντζι που κύλησε μέχρι το πόδι του ηλικιωμένου κυρίου που απέκτησε στο ξαφνικό μια πολύ στενή σχέση με μια νεαρή κοπέλα στο τρένο Πειραιά – Κηφισιά στην Αθήνα της Ελλάδας είχε αφ’εαυτού του κυλήσει ξανά και είχε βρεθεί μπροστά μου. Κάπως έτσι πρέπει να αισθάνονται αυτοί που βιώνουν θαύματα. Που βλέπουν παππάδες εκεί που δεν υπάρχουν, αιμάτινα δάκρυα πάνω σε θρησκευτικούς πίνακες του βυζαντινού μεσαίωνα.

Κοίταζα μπροστά σαν το βλάκα με το τσιγάρο κολλημένο στα χείλη μου και το στόμα μισάνοιχτο. Αυτό το νεράντζι έφταιγε για όλα αυτά που είχαν συμβεί εκεί μέσα. Για όλη αυτή την περίεργη, τη σχεδόν αποκρουστική σχέση του γέρου με την κοπέλα. Αυτό και τίποτε άλλο. Και τώρα στεκόταν μπροστά μου απειλητικά. Απειλητικά. Το ξαναλέω για να το πιστέψω. Α-πει-λη-τι-κά. Αν με άκουγαν οι φίλοι μου θα μου έριχναν εκείνη τη λοξή ματιά της αποδοκιμασίας και δε θα έλεγαν τίποτα. Αλλά εγώ θα ήξερα, χα, θα ήξερα.

Αυτή η ματιά, αυτή τους η σιωπή θα σήμαινε «πάλι, ρε συ, πάλι;». Ναι θα απαντούσα πάλι, αλλά αυτή τη φορά το ξέρω, στέκεται μπροστά μου απειλιτικά. Δε ξέρω τι θέλει. Ξέρω μονάχα πως με ακολούθησε γιατί κατάλαβε, πως εγώ κατάλαβα αυτό που δεν έπρεπε να καταλάβω.

Που είμαι; Κοιτάζω δεξιά κι αριστερά. Στο Ηράκλειο είμαι, το λέει η ταμπέλα. Και δεν είμαι μόνος. Εγώ παραμένω ακίνητος μπροστά του, με το τσιγάρο να κρέμεται από τα χείλη μου και αυτό να είναι εκεί ακόμη μπροστά μου. Και το πιο περίεργο απ’όλα. Σκύβω προς το μέρος του, δε το κάνω εγώ το ορκίζομαι. Αλλά σκύβω. Το χαχόλικο παλτό μου έχει ήδη ακουμπήσει στα βρεμένα πλακάκια της αποβάθρας και στέκομαι στις μύτες των ποδιών. Έχω διπλώσει τα χέρια στο στομάχι και το κοιτάω. Ταλαντεύομαι στις μύτες και τα χέρια μου κουνιούνται. Μόνα τους κουνιούνται.

Απλώνω τα χέρια προς τα μπρός με τις παλάμες μου να χωρίζονται η μια της άλλης μόνο από 5 εκατοστά. Τα δάχτυλα ανοιχτά και γερμένα προς το αδέλφι τους της άλλης παλάμης. Φτιάχνουν μια φωλίτσα και έτσι απαλά χωρίς να το θέλω το πιάνουν. Το νεράντζι. Το νεράντζι είναι τώρα στα χέρια μου και το κρατώ απαλά και σφιχτά σα φυλαχτό. Ο κόσμος περνάει δίπλα μου και με κοιτάζει. Εγώ είμαι εκεί ακόμη να στέκομαι στις μύτες σκυφτός και στις παλάμες μου να έχω ένα νεράντζι. Σηκώνομαι αργά, τα πόδια τεντώνουν, τα χέρια το σφίγγουν και εικόνες μπαίνουν ορμητικά μέσα στο μυαλό μου.

Αυτό φωνάζει, ουρλιάζει «όχι μη, όχι φοβάμαι», και κάτι άλλο είναι εκεί. Κάτι που μιλάει και λέει πράγματα δικά μου, που τα ξέρω και τα έχω ξανακούσει μα ποτέ, ποτέ δεν κάλυψαν τη φωνή του, αυτού που τώρα φωνάζει και ουρλιάζει. Και αυτή η δεύτερη φωνή τώρα μιλάει, μιλάει και δε σταματά. Βρήκε το κουράγιο να τα πεί, βρήκε τον τρόπο και δε σταματά. Σιγανά κι αργά στην αρχή και μετά γρήγορα και πιο δυνατά, πιο δυνατά, πιο δυνατά. Και δεν ακούω τίποτα άλλο παρά αυτή τη φωνή να μου λέει «ΕΓΩΙΣΤΗ» και δεν απαντώ. Το ξέρω πως έτσι είναι «ΕΓΩΙΣΤΗΣ». Εγωιστής από την αρχή μέχρι το τέλος και τίποτα άλλο.

Και το ουρλιαχτό, το πρώτο ουρλιαχρό έχει σωπάσει. Έχει λουφάξει στη γωνιά του κι ακούει κι αυτό. Δε μπορεί να κάνει αλλιώς, ακούει όπως κι εγώ. Και η άλλη φωνή συνεχίζει να μιλάει και χειρονομεί, ζητάει το χώρο της και φέρνει αρώματα, χρώματα, εικόνες στο μυαλό μου. Και ξέρω που το πάει. Με προετοιμάζει γιαυτό που δε θέλω να δώ χρόνια τώρα. Καταχονιασμένες εικόνες, αραχνογεμισμένες. Εικόνες από σέπια που τις άφησα να μουχλιάσουν – λέει η φωνή – αντί να τις βάλω πρώτη θέση μόστρα στη μεγάλη τους κορνίζα και να τις βλέπω κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό. Και να τις ξεσκονίζω και να τις γυαλίζω. Γιατί αυτές οι εικόνες είμαι εγώ.

Να ‘τες ήρθαν και σφίγγω τα δόντια αλλά θα μείνω εδώ για να τις δώ, σα ταινία. Θα τις δώ κι ας μη δώ τίποτα άλλο μετά.

Ένας άντρας, εγώ, σε ένα σπίτι μικρό κι όμορφο περιφέρεται μέσα σα να είναι δικό του. Ναι, δικό του είναι. Και τα ‘χει όλα. Και την κουζίνα του τη μικρή, την κίτρινη κουζίνα του με τα άσπρα γυαλιστερά ντουλάπια της από λαδομπογιά και το μαρμάρινο νεροχύτη της. Κι έχει κι ένα δωμάτιο αυτό το σπίτι. Με κρεβάτι και δύο κομοδίνα γεμάτα βιβλία. Και από ένα πορτατίφ σε κάθε ένα. Το κρεβάτι μεγάλο, με ουρανό και κρέμονται δυό άσπρα – κάτασπρα κουρτινάκια αραχνούφαντα. Και είναι ξέστρωτο. Χριστέ μου πόσο μ’αρέσει το ξέστρωτο κρεβάτι. Νιώθω πως γι’αυτό είναι φτιαγμένα τα σεντόνια και οι κουβέρτες, για να πετιούνται δεξιά κι αριστερά. Να είναι πεταμένα κάτω, να σέρνονται στο πάτωμα, να μαζεύουν τη σκόνη του. Κι αυτοί που τα ζεσταίνουν αυτά τα σεντόνια να την αναπνέουν τη σκόνη τους. Δική τους είναι.

Κι ένα σαλονάκι έχει τόσο δα. Με ένα ξύλινο καναπεδάκι που γίνεται κι αυτό κρεβάτι. Και τραπεζάκι έχει και καρέκλες και κηροπήγια και μπουφέ. Όλα τα έχει το σπιτάκι, όλα.

Κι ο άντρας κινείται περίεργα. Με βιάση, χωρίς θυμό. Κρατάει στο χέρι του πράγματα του σπιτιού. Ρούχα, βιβλία, το ένα κομοδίνο. Όλα στο ένα του χέρι. Και γυρίζει δεξιά κι αριστερά να τ’απογυμνώσει το σπιτάκι. Να τ’ αφήσει μισό. Να πάρει ότι χωράει στο ένα του χέρι και να φύγει.

Γυρίζει στην κουζίνα. Βλέπω μια γυναίκα, ίδια με το σπίτι. Μικρή, προσεγμένη, γλυκειά. Με μάτια μικρά, δόντια μικρά, μύτη μικρή, μαλλιά μαύρα, χείλια κόκκινα, μάτια κόκκινα, μάγουλα κόκκινα, μύτη κόκκινη. Τον βλέπει και το κεφάλι της το βάζει μέσα στα δυό της χέρια. Κι αυτό κάτι λέει. Κάτι παράταιρο. Αυτός είναι άσπρος κι αυτή κόκκινη. Τι έχουν να πουν μεταξύ τους, τίποτα. Και κρατάει το μισό σπιτάκι στο ένα του χέρι.

Κι αυτή σηκώνεται απότομα, και τώρα καταλαβαίνω τι το ήθελε ελεύθερο το άλλο χέρι. Για να τη σταματήσει. Να τη σταματήσει που θέλει να τον σταματήσει να μη γυμνώσει το μικρό της το σπίτι. Και κάτι λέει ακόμη, κάτι για τη λογική του και την αξιοπρέπειά του που δε μπορεί να τις παρακούσει. Μα τι λέει, τα μάτια της είναι κόκκινα κι αυτός είναι άσπρος. Γυρίζει την πλάτη και πίσω του αφήνει τη ξεγνοιασιά της εκδρομής, αφήνει πίσω του τη στάση τη σωστή. Κι ανοίγει την πόρτα και βγαίνει έξω κρατώντας στο ένα του χέρι το μισό σπιτάκι. Και κάπου μπαίνει και κάπου βγαίνει και πάντα κρατά στο χέρι του τα πράγματά του. Ώσπου κάπου τ’αφήνει και φεύγει. Κλειδώνει την πόρτα πίσω του και φεύγει.

Όλα γίνονται θολά για λίγο. Όλα γίνονται γκρί, θολό γκρί. Σαν τα μάτια του. Και όταν καθαρίζουν πάλι μπροστά μου βλέπω μια μέρα σαν τη σημερινή. Φαίνεται σα φωτογραφία το τοπίο τούτο της βροχής. Ο άντρας τρέχει γιατί βρέχει. Είναι αδύνατος, πολύ αδύνατος και γύρω από τα ματιά του έχει από τρεις κάθετες χαρακιές. Ο χρόνος, είτε χαράζει, είτε λειαίνει.

Βρέχει πάντως, βρέχει κι αυτός τρέχει μ’ ένα παλτό χαχόλικο να κρέμεται από πάνω του και μια τσάντα πάνω απ’ το κεφάλι του να προστατεύει ότι μπορεί κι αυτή. Ψάχνει κάπου να κρυφτεί και δε βρίσκει. Τα κτίρια είναι ψηλά γύρω του και λεία. Δε τη σταματούν τη βροχή. Ψάχνει κάπου να κρυφτεί. Ένα σπίτι μόνο σ’όλο το δρόμο έχει μια παλιά μαρκίζα που κρέμμεται ξυλομένη και βρίσκει ένα απάγκιο να σταθεί. Στέκεται. Τινάζει το νερό από πάνω του και κοιτάει το ρολόι του. Δίπλα του υπάρχει κάποιος που τον κοιτάει. Νιώθει το κοίταγμά του και γυρίζει ανέμελα. Το πρόσωπό του άσπρο. Τα μάτια του γκρί. Ξέρει σε ποιόν ανήκει εκείνο το κόκκινο πρόσωπο. Και το πρόσωπο χαμογελά και κραδαίνει ένα τόσο δα μικρό χεράκι που μένει μετέωρο στον αέρα γιατί το δικό του χέρι δε σηκώνεται. Μένει κολλημένο στο πλευρό του. Εκείνη μαζεύει το δικό της με χάρη και κάνει να μιλήσει. Κάτι λέει, τον ρωτάει τι κάνει, που μένει, που κοιμάται και πως ζεί, κι αυτός μένει έτσι. Δε μιλά, βροντά μέσα του και το μυαλό του του λέει «σκάσε έχεις ήδη πεί πολλά». Ούτε να αντιτάξει την ευγένια δε μπορεί. Δεν απαντά. Μένει να κοιτά μ’αυτά τα γκρίζα μάτια που μοιάζουν να αντιγράφουν τη βροχή. Εκείνη κοιτά για λίγο σαστισμένη. Η βροχή έχει κι άλλο δυναμώσει. Το πρόσωπό της κοκκινίζει, τα μάτια κοκκινίζουν, τα χείλη κοκκινίζουν και τα δόντια φαίνονται άσπρα μέσα απο αυτό το κατακόκκινο μισάνοιχτο στόμα. Σάλιο τα καλύπτει και μια μικρή άσπρη γραμούλα του έχει κολήσει εκεί στην ένωση του πάνω με του κάτω χειλιού. Αυτή την άσπρη γραμμούλα που εκείνος ήξερε πολύ καλά τι να την κάνει. Μα την άφησε εκεί να την πλύνει η βροχή.

Εκείνη χωρίς βιάση έστριψε το σώμα αριστερά τον προσπέρασε ακουμπώντας απαλά το χέρι της στον ώμο του και έφυγε μέσα στη βροχή. Δεν περπατούσε γρήγορα, βάδιζε λες και κάτω από τον πιο λαμπρό ήλιο. Βάδιζε αργά κάτω απ’αυτή τη γκρίζα βροχή. Κι αυτός εκεί να έχει γυρίσει να τη δεί να απομακρύνεται αργά. Μόνη της. Και σκέφτηκε εκείνο το σπιτάκι που το γύμνωσε κρατώντας ότι μπόρεσε να βάλει στο ένα του χέρι. Δεν έκανε τίποτα. Έμεινε εκεί μέχρι να κωπάσει η βροχή. Έβαλε τη τσάντα πάνω απ’το κεφάλι κι έφυγε όπως ήρθε. Τρέχοντας μόνος, προσέχοντας μη πέσει νερό στο κεφάλι του, του προκαλεί ημικρανία.

Και να την πάλι η βροχή. Και να το πάλι το παλτό. Αυτό το χαχόλικο παλτό να κρύβει τη γύμνια μου. Με βλέπω τώρα καθαρά. Και στο χέρι μου κρατάω ένα νεράντζι και ο κόσμος να περνά και να με κοιτά. κι έχω πια καταλάβει. Το τρένο έφυγε και μου άφησε ένα πρώιμο χριστουγεννιάτικο δώρο. Ήρθε η ώρα. Έτσι ακίνητος με το ένα χέρι μου γεμάτο να κρατάω κάτι και το άλλο ελεύθερο για να σκαλίσω. Μπήκα, μετά από τόσο καιρό, στο μέρος εκείνο που άφησα τα μισά πράγματα του μικρού σπιτιού. Τα πράγματα που είχα και τότε κρατήσει στο ένα μου χέρι. Το άλλο το είχα ελεύθερο για να τη σταματήσω. Και ήταν όλα εκεί τα πράγματα μου εκεί. Ούτε σκόνη, ούτε σκόρος, ούτε μούχλα. Ήταν όλα εκεί.

Έπρεπε να τα δώ για μια ακόμη φορά. Να τα πιάσω, να τα μυρίσω, να τα ακούσω να βογκάνε από μοναξιά. Να τα γευτώ. Κι έπιασα δουλειά. Φασίνα. Σκούπα, φαράσι, σφουγγαρίστρα και πριν προλάβω ούτε κιχ να κάνω ήταν όλα αστραφτερά. Έλαμπαν. Σα βιτρίνα είναι πια αυτό το μέρος. Μια όμορφη αστραφτερή βιτρίνα. Γκρί, στρογγυλή βιτρίνα, με άσπρο ξέξασπρο να λάμπει γύρω της. Και πίσω της ένα αστραφτερό χαμόγελο. Καθρέφτης έγινε το μισό σπιτάκι και μέσα του βλέπω τα μάτια μου.

Έσκυψα ξανά. Το παλτό ακούμπησε και πάλι στα βρεμμένα πλακάκια της αποβάθρας. Ακούμπησα το νεράντζι εκεί ακριβώς που το είχα βρεί. Μου φάνηκε λιγάκι πιο πορτοκαλί. Γύρισα να φύγω. Τρέχω χωρίς να το καταλάβω και αισθάνομαι το πρόσωπό μου κόκκινο, το στόμα μου κόκκινο, τη μύτη μου κόκκινη. Τρέχω. Γυρίζω ξαφνικά το κεφάλι. Μια γυναίκα δίπλα του, μια γυναίκα στα μαύρα και οι ρυτίδες της να μοιάζουνε ποτάμια γύρω από τα μάτια της. Μια γυναίκα μέσα στο κλάμα, σκέφτηκα. Αυτά τα δάκρυα της φτιαξαν τα ποτάμια και χαράξανε τα μάτια της. Όμορφα μάτια, έχουνε δει και έχουνε δει... Το νεράτζι όλα θα τα δεί, είπα χαιρέκακα μέσα μου. Το κεφάλι και πάλι μπροστά. «Ευτυχώς», σκέφτομαι, «δε ξέρω όσα η καταιγίδα, μα έχω τόσα - τόσα για να σου πώ».

Το δέντρο που έδινε

2007-05-07T21:07:00.000+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά....

και αγαπούσε ένα αγοράκι.

Και κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε το βασιλιά του δάσους.

Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.

Παίζανε και κρυφτό

Κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.

Και το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά...

πάρα πολύ.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα πέρασαν τα χρόνια.

Και το αγόρι μεγάλωσε.

Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.

Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε:

«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου αποκάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;»

«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα έχω εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, Αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί... και η μηλιά ήταν λυπημένη.

Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ’ τη χαρά της κι είπε:

«Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είιπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. «Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;»

«Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά. «Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά-καλά δεν μπορούσε.

«Έλα, Αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις»

«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά. Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;»

«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά...και να ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη...μα όχι πραγματικά.

Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.

«Λυπάμαι, Αγόρι», είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω... Δεν έχω μήλα».

«Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι.

«Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να κάνεις κούνια...»

«Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι.

«Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις...»

«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.

«Λυπάμαι», αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι... μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι...»

«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».

«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις. Έλα, Αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».

Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.

"Το δέντρο που έδινε", ΣΕΛ ΣΙΛΒΕΡΣΤΑΪΝ. Εκδόσεις "ΔΩΡΙΚΟΣ", Μετάφραση: ΧΑΪΔΩ ΣΚΑΠΕΤΖΗ

Δίλημμα

2007-04-12T12:34:00.000+02:00

Η Ανάσταση έγινε, το αρνί ψήθηκε, το κοκορέτσι φαγώθηκε, το Πάσχα πέρασε! Είδα ένα όνειρο το Σάββατο του Λαζάρου. Σημαδιακό νομίζω. Έτσι τα πέρασα, όπως στο όνειρο.
Μόνο τα χέρια μου είδα. Δεν θυμάμαι άλλο τίποτα. Κ' τα δάχτυλά μου είδα. Όλα κομμένα ήταν. Κάθετα. Χωρίς αίμα. Χωρίς πόνο. Έτσι κομμένα στα δύο. Δυό κομμάτια κρέας το κάθε δάχτυλο, το ένα αριστερά, το άλλο δεξιά να κρέμονται.
Ένα δίλημμα το Πάσχα αυτό. Να πάω, να μην πάω. Να βρίσω, να μη βρίσω. Να τηλεφωνήσω να μην τηλεφωνήσω. Να κάτσω, ή να φύγω. Κουράστηκα.
Τουλάχιστον είχε ήλιο...

Γύρισε...

2007-04-12T12:31:00.000+02:00

Ουφ, τι ανακούφιση!

Allmylife, που είσαι?

2007-03-31T20:54:00.000+02:00

The authors have deleted this blog. The content is no longer available.

You can create your own free blog on WordPress.com.

Ωδή στην κλανιά της Κωλόγριας

2007-03-28T09:27:00.000+02:00

Μια ηλιόλουστη μέρα σε ευυπόληπτη Εταιρία Συμβούλων Επιχειρήσεων του Κέντρου των Αθηνών, 3 Σύμβουλοι Ευρωπαϊκών Προγραμμάτων κάνουν τη δουλειά τους. Το γραφείο τους βρίσκεται έναντι διαδρόμου, στον οποίο διάδρομο βρίσκεται παράθυρο φωταγωγού, ο οποίος φωταγωγός ρίχνει άπλετο φως και φυσικά καθαρό αέρα και στις 2 τουαλέτες της Εταιρίας (βλ. Σχήμα 1): 1 γαλάζια για τα αγοράκια και 1 ροζ για τα κοριτσάκια.

Η μέρα κυλά ανέμελα όταν από το παράθυρο της τουαλέτας, συνεπώς από το παράθυρο του φωταγωγού και την πόρτα του διαδρόμου ακούγεται χαρακτηριστικός και λίαν ανακουφιστικός ήχος πορδής, αμέσως πριν τη στιγμή που μεγάλη καφέ σκατούλα εισέλθει στο νεράκι της χέστρας. Πάγος στο ακροατήριο για 4 δευτερόλεπτα. Και μετά. ΓΕΛΙΟ. Πολύ γέλιο. Η μια εκ των συναδέλφων (Συνάδελφος Α) όμως βρίσκεται σε περίοπτη θέση παρακολούθησης του διαδρόμου και ανακαλύπτει με γουρλωμένα μάτια και πνιγμό ότι ο προ ολίγο εβρισκόμενος στη γαλάζια τουαλέτα δεν ήταν άλλος από το Γενικό Διευθυντή (Γ.Δ) μας, το καμάρι μας το εκ Βορείου Αιγαίου ορμώμενο, και ο οποίος καμαρωτός καμαρωτός περιδιαβάζει τα τελευταία βήματα του διαδρόμου προτού εισέλθει στο άδυτό μας και αναφωνήσει χτυπώντας τα χέρια στην κοιλιά του:

- «Καλά φάγαμε και σήμερα!»

Ευτυχώς έφυγε γρήγορα γιατί η συνάδελφος που βρίσκεται σε περίοπτη θέση παρακολούθησης του διαδρόμου έχει αρχίσει και γλιστράει στην καρέκλα της για να μπορέσει να γελάσει με μεγαλύτερη ησυχία! Φεύγοντας ο Γ.Δ πήρε και την τσίπα μας διότι από εκείνη τη στιγμή αρχίζουμε ένα ατελείωτο σερί γέλωτος (κλαυσίγελος ονομάζεται στα Συμβουλευτικά) αλλά και ανεπανάληπτων ατακών του τύπου:

- «είσαι πρωτοΚΛΑΣΑΤΟ στέλεχος»,

- «πιάσε μου το ΚΛΑΣΕΡ»,

Γελάμε, γελάμε, γελάμε μέχρι δακρύων και λέμε διάφορα έξυπνα ώσπου αγαπητός, και ανενημέρωτος επί του συμβάντος, συνάδελφος εισέρχεται στο γραφείο μας και βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί μας λέει χαμογελώντας:

- «Πάλι στο ΚΛΑΝΟγελο το ρίξαμε;»

Στην επόμενη ζωή μου

2007-03-25T14:35:00.000+02:00

Στην επόμενη ζωή μου θα ήθελα:
1. να γεννηθώ ψηλός,
2. να γεννηθώ ξανθός,
3. να γεννηθώ με γαλανά μάτια,
4. να γεννηθώ με τεράστιους δικέφαλους και φέτες κοιλιακούς,
5. να γεννηθώ με IQ 192,
6. να γεννηθώ αρχιτέκτονας και να μένω εδώ--------->
7. να γεννηθώ γενναίος!

Υ.Γ Έχω να πάρω ένα τηλέφωνο αύριο και μου έχει πάει το σκατό στην κάλτσα!!!!!!!!!!!!!!!!

0

2007-03-24T01:47:00.000+02:00

Πάντα ερωτεύεσαι το είδωλό σου στον καθρέφτη. Την αντίθεσή σου. Το δεξί χέρι σου που είναι το αριστερό του. Το βαρύ ματοτσίνορο σου που όταν το κλείνεις, παιχνιδιάρικα αυτός σου κλείνει το άλλο. Το αντίθετο. Η φυσική το έχει ανάγει σε νόμο «τα ετερώνυμα έλκονται». Η ζωή το έχει κάνει αξίωμα. Μπορείς να το εξηγήσεις. Όχι. Μπορείς να το συνειδητοποιήσεις. Όχι.

Ερωτεύτηκα. Ένα βράδυ. Εκεί που τα φώτα είναι χαμηλά και η ατμόσφαιρα μουντή. Θολή. Εκεί που οι κόρες διαστέλλονται, τα ακροδάχτυλα μουδιάζουν και η μουσική σου τρυπάει το μυαλό. Χόρευε. Μόνη της. Το σώμα να κοιτάζει χαμηλά. Τα μάτια ψηλά και σταγόνες αλατόνερο να κατρακυλούν στο δέρμα το αλαβάστρινο. Το άσπρο, το ολόλευκο. Κόκκινα τα μαλλιά, φλόγες. Μαύρα τα μάτια. Άβυσσος. Δεν είχε χώρο κι όμως έβρισκε όσο ακριβώς χρειαζόταν. Ούτε σπιθαμή παραπάνω δε χρειαζόταν. Τόσο μόνο. Έχανα όλες μου τις αισθήσεις. Τα χέρια βαριά, τα πόδια ελαφριά, οσμή άοσμη, ήχος κανένας, γεύση ουδέτερη. Έβλεπα, μόνο έβλεπα. Ένα κορμί, σε αργή κίνηση. Ξέρεις δε μπορώ να χορέψω. Δε μπορώ να χορέψω στο φυσικό κόσμο, γιατί στη φαντασία μου τα κάνω όλα. Λικνίζομαι ασταμάτητα, πετάω στις πίστες. Αυτό που έβλεπα ήταν αυτό που πάντα έκανα. Με το μυαλό μου. Εκεί μπροστά μου. Και δεν ήμουν ο μόνος που σε κοιτούσα. Όλοι μας. Ζήλεψα. Πέθανα. Έμπηξα ένα μαχαίρι και το κάρφωσα στην κοιλιά μου. Για λίγες στιγμές πήρα το βλέμμα μου από πάνω σου. Κοίταξα αλλού. Και τους είδα όλους, εσένα να βλέπουν και τίποτα άλλο. Μέσα σε αυτή τη θολή ατμόσφαιρα, τη μουντή. Θα τους σκοτώσω, είπα. Ή θα σε σκοτώσω. Άναψα τσιγάρο. Στα ψαχτά το βρήκα. Προχώρησα ένα βήμα. Εσύ εκεί. Μπροστά μου. Παραμέριζαν στο πέρασμα μου, σκέφτηκα. Τι βλάκας. Απλά αυτός ήταν ο δρόμος μου. Κανένας άλλος. Είχα βγάλει το ξίφος μου και το κράδαινα μπροστά τους. Ας τολμούσαν. Ένα βήμα τη φορά. Χίλιες σκέψεις στο δευτερόλεπτο. Οι σταγόνες του κορμιού σου, εκεί. Να τις βλέπω. Και η γεύση επιστρέφει. Νιώθω τη ζέστη τους. Αγγίζω το αλάτι τους. Μια αλυκή ολόκληρη το στόμα μου. Και θέλω να σκύψω να φιλήσω το άνοιγμα αυτό ανάμεσα στις κλείδες σου. Αυτό το βαθούλομα στη βάση του λαιμού σου. Μια θάλασσα μαζεμένη. Να απλώσω χίλια νεύρα πάνω του. Ένα βήμα. Ήμουν κοντά. Με πιάσαν οι μυρωδιές σου. Γλυκειές, καραμελένιες. Σκληρές. Σκέψου το μοσχοκάρυδο. Λίγο και είναι νοστιμιά. Πολύ και είναι δηλητήριο. Ένα βήμα. Το αλάτι σου με έχει τυλίξει και η οσμή σου. Και με κρατάνε γερά. Δέσμιο. Τα χέρια μου πονάνε, τα πόδια μου τρέμουν. ΣΕ ΘΕΛΩ. Ένα βήμα είσαι μακρυά. Απλώνω το χέρι. Φοβάμαι. Φοβάμαι τη δύναμή μου. Σου πιάνω το μπράτσο και ηλεκτρίζομαι. Το αλάτι κυλάει επάνω μου. Πέπλο η μυρωδιά σου έχει καλύψει τα πάντα μου. Γυρίζεις απότομα. Ποιός τολμάει και διακόπτει την ιεροτελεστία σου. Με κοιτάς και πέφτω χαμηλά στα γόνατα να μη με ρίξεις στο σκοτάδι σου. Ένα έχω να σου πώ και σε ερωτεύομαι. «Μην πουλάς το κορμί σου στις νύχτες».

ΣΠΟΥΔΗ ΣΕ ΠΕΝΤΕ (5) ΛΕΞΕΙΣ

2007-03-18T20:26:00.000+02:00

Α. ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΔΕ ΒΡΙΣΚΩ ΠΟΥΘΕΝΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ. ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΚΑΙ ΠΕΦΤΕΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ ΜΙΑΝ ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΗ ΑΙΩΝΙΑ ΜΟΝΟΤΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗ ΤΟΥ, ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ ΠΟΥ ΨΕΛΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΟΡΕΙΕΣ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΑΔΥΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΛΙΓΡΑΜΜΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΙΖΟΥΝ ΤΟ ΙΔΙΟ Κ ΑΠΑΡΑΛΛΑΧΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΟΥ, ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΒΡΩΜΟΠΟΥΤΑΝΑ ΠΟΥ ΓΥΡΝΑΝΕ ΣΤΑ ΜΠΑΡ ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΕΠΟΜΕΝΟ ΜΑΛΑΚΑ ΙΠΠΟΤΗ, ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΑ ΤΗ ΔΕΣΠΟΣΥΝΗ ΤΟΥ, ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΡΙΣΕΙ ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΣΦΗΝΑΚΙ, ΟΥΤΕ ΣΤΙΣ ΜΑΝΑΔΕΣ-ΤΣΑΤΣΑΔΕΣ ΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΝ ΑΜΗΝ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΟΥΝ ΜΕ ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ ΧΑΙΡΕ ΝΥΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΗ, ΟΥΤΕ ΣΤΟΝ «ΣΥΝΕΤΑΙΡΟ» ΜΟΥ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΟΥ ΩΣ ΑΛΛΩΣ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΥΣ ΦΩΝΑΖΕΙ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΔΙΑΡΡΗΓΝΥΕΙ ΤΑ ΙΜΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΚΑΝΩ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ ΛΑΘΟΣ. ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ. ΑΚΟΥΣ;

Β. ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ Ο ΗΛΙΟΣ, ΤΗ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΥΤΗ ΜΕΡΑ. ΤΗ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΕΓΩ ΓΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΝΥΦΗ ΘΑ ΑΝΕΒΟΥΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΤΟ ΕΓΡΑΨΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ: ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗΝ 18 ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΤΟΥΣ 2007 Ο Γ.Κ ΚΑΙ Η Χ.Δ ΝΥΜΦΕΥΟΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΟΝ ΝΑΟ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΑ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΩΡΑΝ ΕΝΑΤΗ ΒΡΑΔΥΝΗ. ΘΑ ΣΤΕΚΟΜΑΙ ΑΓΑΛΜΑ ΣΩΣΤΟ ΣΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΣΚΑΛΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΘΑ ΦΙΛΗΣΕΙ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΕΒΕΙ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΤΑ ΣΚΑΛΙΑ. ΤΟΤΕ Ο ΚΟΥΜΠΑΡΟΣ, Ο ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ ΣΤΗΝ ‘ΨΗΣΤΑΡΙΑ – ΚΟΣΜΙΚΗ ΤΑΒΕΡΝΑ ΜΕ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ’ ΘΑ ΣΚΥΨΕΙ ΣΤΟ ΑΥΤΙ ΚΑΙ ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙ: «Ή ΤΩΡΑ Ή ΠΟΤΕ». ΤΩΡΑ...

Γ. ΑΝ ΔΥΝΑΣΑΙ ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗ ΒΛΕΠΕΙΣ ΠΑΝΤΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΕΡΩΤΑΣ Η ΖΩΗ: Η ΑΝΑΤΟΛΗ, ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΤΗΣ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΚΑΙ ΟΛΟ ΠΙΟ ΨΗΛΑ ΝΑ ΠΗΓΑΙΝΕΙ ΣΑ ΜΠΑΛΟΝΙ ΠΑΡΑΓΕΜΙΣΜΕΝΟ. ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟ ΠΑΛΑΜΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΟ, ΑΓΑΛΜΑ ΜΕ ΝΟΗΜΑ. ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΥ ΠΑΝΗΓΥΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΙΔΗΣΗ: Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕ, Η ΕΙΡΗΝΗ ΘΡΙΑΜΒΕΥΕΙ, Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ. Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΑ ΜΑΥΡΑ, ΝΥΦΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΑΠΟ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ, ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΜΠΟΝΕΣΕΙ. Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ, ΣΥΝΟΔΥΠΟΡΟΣ, ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ. ΣΤΕΚΕΤΑΙ ΕΜΠΡΟΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΥΡΙΖΕΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΣΕ ΚΟΙΤΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ. «ΕΛΑ», ΣΟΥ ΟΡΜΗΝΕΥΕΙ. ΑΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΝΑ ΤΕΙΝΕΙΣ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΑΛΑ ΜΠΡΑΤΣΕΤΑ ΘΑ ΣΕ ΠΙΑΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΣΕ ΣΤΡΟΒΙΛΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΔΕ ΘΑ Σ’ΑΦΗΣΕΙ. ΑΝ ΜΠΟΡΕΙΣ.

Δ. ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΠΑΩ ΠΟΥΘΕΝΑ. ΗΜΟΥΝ ΚΛΕΙΣΜΕΝΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ ΜΠΡΟΣΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΜΕ ΜΙΑ ΣΤΙΒΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ ΚΑΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ, ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΕΔΕΗΣΕ ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ Ο ΚΥΡ. ΗΛΙΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΑ ΒΑΘΙΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ. ΟΥΤΕ ΜΑΓΕΙΡΕΨΑ, ΟΥΤΕ ΕΠΛΥΝΑ, ΟΥΤΕ ΕΣΤΡΩΣΑ ΚΡΕΒΒΑΤΙΑ. ΟΥΤΕ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΑΠΑΝΤΟΥΣΑ. ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΟΝΑΧΑ. ΗΤΑΝ Η ΝΥΦΗ ΜΟΥ. ΕΓΩ ΣΤΟ ΣΗΡΙΑΛ «ΟΙ ΕΠΤΑ ΘΑΝΑΣΙΜΕΣ ΠΕΘΕΡΕΣ» ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΚΑΛΙΣΤΑ ΝΑ ΟΝΟΜΑΣΤΩ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣΩ ΣΤΟ 73^Ο ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΩΣ «Η ΑΔΙΑΦΟΡΗ ΠΕΘΕΡΑ». ΕΚΛΑΙΓΕ ΑΥΤΗ. ΚΑΤΙ ΨΕΛΛΙΖΕ ΜΑ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ. ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ. ΠΕΘΑΝΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕ. ΠΟΙΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΤΗΣ ΕΙΠΑ. ΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΕΙΠΕ. ΚΑΛΥΤΕΡΑ, ΤΗΣ ΕΙΠΑ, ΕΙΜΑΙ ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΑ ΣΟΥ. ΤΟ ΕΚΛΕΙΣΑ. ΕΙΧΑ ΜΟΛΙΣ ΑΝΟΙΞΕΙ ΜΙΑ ΣΑΚΟΥΛΑ ΠΑΤΑΤΑΚΙΑ...

Ε.

ΗΛΙΟΣ = «ο φίλος της νεότητάς σου είναι ο μόνος φίλος που θα αποκτήσεις ποτέ.

ΝΥΦΗ = Γιατί δε σε βλέπει πραγματικά. Έχει στο μυαλό του ένα πρόσωπο που δεν υπάρχει πια. Και λέει ένα όνομα «Σπάικ, Μπάκ, Ρέντ, Ράστι, Τζάκ» που ανήκει στο πρόσωπο που δεν υπάρχει πια.

ΑΓΑΛΜΑ = Είναι ακόμη ο νεαρός ιδεαλιστής που ήσουν κάποτε κι εσύ. Βλέπει ακόμη το καλό και το κακό, το άσπρο και το μαύρο, τους αμαρτωλούς και τους αγίους αλλά ποτέ κ τα δύο μαζί. Και νιώθει ανώτερος γιατί γνωρίζει ότι εσύ δε μπορείς να τα ξεχωρίσεις πλέον.

ΣΥΝΕΤΑΙΡΟΣ = Αυτό σε κάνει να θέλεις να χώσεις πιο βαθιά το μαχαίρι.

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ = Γιατί υπάρχει σνομπισμός στην αποτυχία όπως το χαμόγελο στο στόμα του μπεκρή *.»

* ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΤΑ ΛΕΕΙ Ο JUDE LAW ΣΤΟ all the king’s men.

Υ.Γ1 ΚΡΟΤΚΑΚΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!
Υ.Γ2 ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΘΑ ΠΑΙΞΟΥΝ ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ:
ΣΝΟΜΠΙΣΜΟΣ, ΑΜΑΡΤΩΛΟΣ, ΙΔΕΑΛΙΣΤΗΣ, ΞΕΧΩΡΙΖΩ Κ' ΜΑΧΑΙΡΙ
Υ.Γ3 ΟΙ ΕΠΟΜΕΝΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΠΟΛΥ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΤΗ ΣΠΟΥΔΗ ΤΟΥΣ ΣΤΙΣ 5 ΑΥΤΕΣ ΛΕΞΟΥΛΕΣ ΕΙΝΑΙ: ΨΕΥΤΡΑ, VTSIB, ΚΩΛΟΓΡΙΑ, SOFOGREG, ΣΤΕΦΥ

7

2007-03-14T13:43:00.000+02:00

Κροτκίου θέλοντος ιδού οι 7:
1. Pretty Woman, γιατί τα όνειρα αλά αμερικάνα, απλοικά και στη φύση τους και στην εκπλήρωσή τους, είναι τόσο μα τόσο καθησυχαστικά (ναι και για τις συνειδήσεις!). Υ.Γ Καθώς και άλλες αμερικανιές του είδους π.χ 28 Ημέρες, Μια βραδιά στο Νότινγκ Χίλ κτλ.
2. Ο Καιρός Των Τσιγγάνων, για τη μουσική, για τους τσιγγάνους (που στην πραγματικότητα τρέμω), για τα Βαλκάνια ρε γαμώτο!
3. Blade Runner, για τη μουσική, τη φωτογραφία κ το θέμα που όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο επίκαιρο μου μοιάζει. Για την Daryl Hannah δε θα πώ τίποτα παρά ότι αποτελεί ένα από τα asset της ταινίας!!!
4. Η τελευταία έξοδος της Ρίτα Χέϊγουορθ, έτσι απλά!
5. Chocolat γιατί κάθε φορά που το βλέπω περνάω και καλύτερα. Και λιώνω όταν λιώνει η σοκολάτα και όταν της προστίθεται κόκκινο καυτερό πιπέρι. Για μια δοκιμή αυτού του ροφήματος σας παραπέμπω στο Petite Fleur, Ομήρου (μεταξύ Σόλωνος και Σκουφά) και Χαλάνδρι (δίπλα στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου).
6. Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών, όχι για την ταινία την ίδια αλλά για το έπος που προσπαθεί να μεταμορφώσει σε εικόνα!!! Καμιά ταινία όσο προικισμένος ο σκηνοθέτης και οι ηθοποιοί ή τα εφέ δε μπορεί να καλύψει τη φαντασία του Συγγραφέα και τις εικόνες που γεννά στον καθένα μας. Μη ξεχνάμε βέβαια την Cate Blanchett ως Galadriel!
7. Ο σοφέρ της Κυρίας Νταϊζυ, για τη Jessica Tandy (αυτήν που έπαιξε πρώτη την Blanche DuBois !!!!!!!!!!!!!!!!!!)

Πολλά έχω αφήσει έξω και πολύ λυπάμαι αλλά τι να πείς αυτά είναι τα επακόλουθα των επιλογών!!!!

Οι ζωές των άλλων (Das leben der anderen)

2007-03-05T20:49:00.000+02:00

Η δημοκρατία συγχωρεί την απάθεια, η δικτατορία απαιτεί τη συμμετοχή

Υ.Γ Για μια λιγότερο "τσιτάτη" και περισσότερο αναλυτική παρουσίαση εδώ

3. Μετά το Πάρτι

2007-03-01T23:57:00.000+02:00

Ξύπνησα τη στιγμή ακριβώς που ένα τεράστιος μελαχρινός τύπος, με μια κακομούτσουνη ξανθιά με ύφος εκατό καρδιναλίων και μούσκλια να κρέμονται από τα μπράτσα του, έπαιζε αναίσχυντα 100 ευρώ πάνω στον κώλο μου. Το κεφάλι μου πονούσε φριχτά, αλλά ευτυχώς δε μπορώ να πω το ίδιο και για τον κώλο μου!

Αριστερά μου ήταν εκείνη... Ξέρεις πως λέει το τραγούδι για κείνη έτσι; Με το δέρμα της στο χρώμα του ελεφαντοστού, γυμνή με το ένα χέρι κάτω από το μαξιλάρι το άλλο αφημένο, σχεδόν αναίσθητο πάνω στη πλάτη μου. Τα μαλλιά της, αυτά τα μαλλιά θα στοιχειώνουν τις μέρες μου το ξέρω, κοντοκουρεμένα αλλά κρατώντας ακόμη λίγη από την αίγλη τους ήταν τα μόνα που έβλεπα από το κεφάλι της.

Τα δύο κτήνη, μάλλον και άλλα κτήνη μαζί τους είχαν ποντάρει και στο δικό της κωλαράκι άλλα εκατό. Τη στο διάολο ρε πούστη μου, σκέφτηκα, για τον ιππόδρομο περάσανε τους κώλους μας.

Σηκώθηκα χωρίς να κοιτάξω κανένα, κάθισα στην άκρη του κρεβατιού και τρέκλισα ανεπαίσθητα προσπαθώντας να σηκωθώ. Έψαχνα τα ρούχα μου. Τουλάχιστον ένα βρακί, ένα σεντόνι να σκεπαστώ. Δε βρήκα τίποτα. Το δωμάτιο ήταν άδειο. Έπρεπε να σηκωθώ γιατί αυτός και αυτή με κοιτούσαν ακόμη πολύ έντονα, χαμογελώντας πλατιά αλλά κρατώντας μια σιωπή που με έκανε να αισθάνομαι χειρότερα από ποτέ!!! Εκείνη δεν είχε καταλάβει τίποτα. Στεκόταν ακόμη στην ίδια στάση με τα γελοία πράσινα χαρτονομίσματα στο γλουτό της να γυαλίζουν. Να γυαλίζουν, ειλικρινά με τρόπο αηδιαστικό! Αυτά τα χρήματα είχαν άξαφνα φτηνύνει ότι ήταν αυτό που ζήσαμε παρέα και εγώ δε θυμόμουν. Ήταν αδύνατο να θυμηθώ. Αυτά τα λεφτά είχαν χαλάσει τα πάντα. Είχαν κάνει το χρόνο ξαφνικά να κυλήσει απίστευτα γρήγορα. Σηκώθηκα και άρχισα να τρέχω πανικοβλημένος στο σπίτι.

Διάδρομος μια κάλτσα, ευθεία - στρίβω δεξιά μπάνιο, δεύτερη κάλτσα και εσώρουχο. Είχα μόλις βρει τα απαραίτητα. Πίσω ευθεία και αριστερά. Δωμάτιο μπλούζα και παπούτσια. Άδικο, αυτό είναι άδικο, έπρεπε να βρω πρώτα το παντελόνι πριν με φάνε τα φαντάσματα σ’αυτό το περίεργο βιντεοπαιχνίδι. Πάλι πίσω και τρέχω προς την κουζίνα. Δίπλα στη πόρτα της πάλι αυτός και αυτή να με κοιτούν. Το χαμόγελο τους έχει χαθεί... Ευτυχώς. Συνεχίζω τη κούρσα μου και ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ βρίσκω ένα παντελόνι. Το φοράω, δένω τα παπούτσια. Το δεξί μου πόδι ασφυκτιά, το αριστερό το νιώθω καλύτερα.

Το τρέξιμο μέσα σ’ αυτό το σπίτι, που όσο περνούσε η ώρα μου φαινόταν ολοένα και πιο κρύο, απέβη άκαρπο. Δεν υπήρχαν σημάδια. Δεν υπήρχαν σημάδια που να μου έδειχναν ότι θα μπορούσα να έχω υπάρξει κάτοικός του. Έχοντας βρει τα ρούχα μου κατευθύνθηκα με κεκαλυμμένα τα κόμπλεξ προς την πόρτα του σπιτιού. Μια τόσο κοινή πόρτα σε ένα τόσο κοινό διαμέρισμα. Κοντοστάθηκα μπροστά της και το χαμόγελό εκείνης φάνηκε να ζωγραφίζεται επάνω στο άσπρο βαμμένο της ξύλο. Ναι το χαμόγελο εκείνης που στεκόταν, ζεστή ακόμη, με το ένα χέρι κάτω από το μαξιλάρι στο διπλανό δωμάτιο. Εκείνης που στον κώλο της επάνω ο μαυριδερός και η ηλίθια ξανθιά φίλη του με τα μαύρα ρούχα και τα κάτωχρα πρόσωπα πόνταραν ασήμαντα μικροποσά. Ποια ήταν, γιατί ήταν εδώ και εγώ μαζί της, γιατί; Ένα τσίμπημα, εκεί ψηλά αριστερά στο στέρνο. Ένα τόσο δα τσίμπημα και το χέρι μου άνοιξε την πόρτα.

Ξεχύθηκα στο μικρό διάδρομο του 4^ου ορόφου. Το ασανσέρ μπροστά μου και έτοιμο να με κατεβάσει. Να φύγω, να φύγω ήθελα και να στριγκλίσω μέχρι που οι χορδές μου να σπάσουν με πάταγο. Έπρεπε να φύγω, όπως ήμουν. Και μπήκα μέσα στο μικρό κουβούκλιο των 2 ατόμων. Και με κατέβασε χαμηλά. Και βγήκα στο δρόμο και άρχισα να τρέχω.

Ο δρόμος. Πάντα ο δρόμος να είναι μπροστά μου και τα αυτοκίνητα παρκαρισμένα και....πάλι εκείνη να χαμογελά, μέσα απ’ τα τζάμια. Και πάλι εκείνη να βάζει το στεφανωμένο από κόκκινα μαλλιά κεφάλι της μέσα στα δυο της χέρια που ακουμπούσαν στα γόνατα και να κλαίει. Αυτά τα δύο έβλεπα μπροστά μου. Τα διάφορα κλάματα και γέλια, σα μιας ολόκληρης ζωής, να ξεπροβάλουν από παντού. Μέσα από καθρέφτες, μέσα από σπίτια, μέσα από παράθυρα και πόρτες!!!

Οι πόρτες, οι πόρτες που όπως και να ήταν έφεραν πάνω τους τη μορφή της. Τη μια με βαριά κόκκινα ρούχα, με γάντια και σκούφους. Την άλλη με άσπρα αραχνοΰφαντα. Μια μορφή που έπαιρνε συνεχώς καινούργιο σχήμα. Πιο πυκνό. Πιο στιλπνό. Λιγότερο σκιά και περισσότερο χώμα και νερό. Και εγώ να τρέχω, χωρίς να νιώθω τα πόδια μου να ακουμπάνε πουθενά, χωρίς να νιώθω την αναπνοή μου να ζορίζεται. Να τρέχω χωρίς σκοπό, αλλά να οδηγούμαι κάπου. Και η μορφή της παντού. Να αλλάζει το χαμόγελο, μα είμαι σίγουρος, πως ο ήχος του γέλιου της έμενε ίδιος. Μόνο αυτό ίδιο, όλα τα άλλα να φθείρονται.

Έφτασα στο παλιό τρένο. Αυτό με τους ομοιόμορφους τσιμεντένιους σταθμούς και το ίδιο σκασμένο πάτωμα. Αυτό το πάτωμα που μοιάζει με ρυτιδιασμένο πρόσωπο, το χαραγμένο από χίλιες εκφράσεις. Αυτό το πάτωμα που μέσα του ξεπρόβαλε πάλι το πρόσωπό της. Πιο λευκό από ποτέ. Πιο χαμογελαστό από ποτέ, αλλά τόσο μα τόσο κουρασμένο. Ήθελα και πάλι να τρέξω, να φύγω. Για πρώτη φορά όμως το πρόσωπο ήθελε κάτι να πει. Ήταν έτοιμο να μιλήσει κι εγώ δεν ήθελα καθόλου να ακούσω, δεν ήθελα να το ακούσω να μιλά. Τα μάτια του είχαν γραμμές γύρω τους και μέσα στις γραμμές ένα μαύρο απόκοσμο. Μαύρο και άσπρο το πρόσωπό της και το χαμόγελο ακόμη να γνέφει. Ίδιο κι απαράλλακτο. Τα μαλλιά ξασπρισμένα και τα μάτια ξεπλυμένα σα πολυφορεμένα μαύρα ρούχα.

Σώθηκα από το τρένο που έφτασε. Το πορτοκαλί τρένο που βγάζει αυτό τον στριγκό ήχο όταν σταματά, γιατί τα μέταλλα ακουμπάνε μεταξύ τους και δεν ταιριάζουνε, φωνάζουν, πνίγονται. Οι πόρτες - ξανά και ξανά οι πόρτες - άνοιξαν και χώθηκα μέσα με μια μόνο κίνηση. Κάθισα παράθυρο κοιτώντας έξω. Το παράθυρο γέμισε από εικόνες της. Από σκηνές ταινίας, μιας ταινίας γεμάτης ποτήρια λευκό κρασί, finger food, γέλια και κλάματα. Συνεχώς η ίδια ταινία, ξανά και ξανά από την αρχή η ίδια ταινία. Δεν αντέχω άλλο αυτή την βουβή προβολή και φυλακίζω το κεφάλι στα χέρια ανάμεσα στα γόνατά μου. Και ξαφνικά η ταινία αποκτά ήχο που βγαίνει από μπρος μου. Σηκώνω το κεφάλι και βλέπω ένα ζευγάρι, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι κάθεται με σταυρωμένα χέρια, τις τσάντες τους στα γόνατα. Η απόλυτη ευπρέπεια. Μιλάει τόσο χαμηλόφωνα όσο επιβάλλουν οι κανόνες της καλής συμπεριφοράς και περιγράφει. Ακούω ψιθύρους, ταιριαστούς, απόλυτα ταιριαστούς με τις εικόνες που προβάλλονται στο τζάμι. Και ξαφνικά οι ψίθυροι γίνονται ήχοι και εγώ τους καταλαβαίνω:

- «Τόσο αγαπημένοι», είπε η γυναίκα, «πενήντα χρόνια αγάπη». «Έτσι είναι» της είπε ο άντρας, «όπως τα λες»...

Και αυτό που περιγράφουν αποκτά στα αυτιά μου μια περίεργη βαρύτητα και το κάθισμα με ρουφάει, σιγά αλλά σταθερά, το κάθισμα με ρουφάει. Το πόδι μου, το αριστερό μου πόδι σκοντάφτει, έτσι καθισμένο όπως είναι σκοντάφτει σε μια στρογγυλή μπάλα. Γνέφω να κοιτάξω και βλέπω ένα τόσο δα μικρό πορτακολοκίτρινο μπαλάκι που έχει ακουμπήσει στο πόδι μου. Όλα είναι καθαρά πιά. Φωτογραφήθηκαν πάνω στη φλούδα του και μοιάζουν να έχουν μπεί όλα στη θέση τους. Και την βλέπω καθαρά. Και με βλέπω καθαρά: τα χέρια μου ιδρώνουν, τα μαλλιά μου ασπρίζουν, το πρόσωπό μου γεμίζει ρυτίδες και τα ρούχα μου βάφονται μαύρα και καταλαβαίνω όλο και καλύτερα˙ κι όλα είναι πια καθαρά, όπως το χαμόγελο της.

«Από τη μια στιγμή στην άλλη...όλα ήταν καλά», ξαναείπε εκείνη. Μια γεμάτη ζωή. Μ’ ένα βήχα άρχισαν όλα, ξαφνικά. Τι είναι ένας βήχας; Ένα κρύωμα. Κι όμως, έτσι ήρθε...Ο καρκίνος (χαμηλόφωνα), τα νοσοκομεία, οι ελπίδες κι η απογοήτευση. Και το ξεπέρασε, το ξεπέρασε με το χαμόγελο όπως πάντα. Και γύρισε σπίτι της. Πέρασαν...τι... ένας, δύο μήνες καλοί, πάντα με το ίδιο χαμόγελο, με την ίδια διάθεση για ζωή, ώσπου εχθές το πρωί πήγε στο μπάνιο και είπε δεν αισθάνομαι καλά. Κάνε με ένα μπάνιο, του είπε, στόλισέ με, χτένισέ με, χάιδεψέ με, σήμερα θα πεθάνω. Το διανοείσαι; Σήμερα θα πεθάνω... Και τα έκανε όλα γελώντας κι εκείνος, κοροϊδεύοντας την. Την έλουσε, την έπλυνε, την έβαλε στο κρεβάτι γυμνή όπως κοιμόταν πάντα και πήγε να φωνάξει το γιατρό τους. Και όταν γύρισε, εκείνη ήταν ακόμη έτσι, ακίνητη. Το ένα χέρι κάτω από το μαξιλάρι, το σεντόνι μισοπερασμένο να κρύβει τον κορμό της. Έτσι ξάφνου... Χριστέ μου έτσι ξαφνικά, κατάλαβε ότι έφυγε. Είμαι σίγουρη πως και σ’ αυτή την κατάσταση θα σκεφτόταν όπως πάντα, όπως έκανε σε όλη της τη ζωή - αυτή τη ζωή που την έζησε αγόγγυστα σα γιορτή. Ένα πράγμα θα ρωτούσε μόνο ακόμα και σήμερα, μετά από τόση γιορτή: ‘ Και τι, τώρα τι, έτσι θα μείνουμε, εδώ να περιμένουμε το πότε πάλι; Θα τα κανονίσουμε όλα τώρα, όλοι, εδώ’. Ήταν εκείνη που είχε πάντα τη λύση. Ήξερε πάντα τι θα επακολουθούσε. Και τώρα, μόνο αυτή ξέρει, απ’ όλους μας μόνο αυτή, πρώτη απ’ όλους. Εμείς όλοι θα μείνουμε - για πόσο ακόμη άραγε - να αναρωτιόμαστε... Και μετά το πάρτι, τι;»

...μα η ζωή λεχώνα ελπίδες γέννησε

2007-03-01T11:52:00.000+02:00

Μου έχεις λείψει

2007-02-28T10:30:00.000+02:00

ΠΟΛΥ...

Αιδοία

2007-02-19T17:31:00.000+02:00

Μιλούσα μαζί της απ’ όταν ήμουν στη κοιλιά της μάνας μου. Όταν βγήκα επιτέλους, γιατί ούτε κι εκεί δεν κατάφερα να παραμείνω τον προκαθορισμένο χρόνο, την έβλεπα αραιά και πού. Έμενε μακρυά, στο Νησί. Στο κουρλόνησο με τους κουρλούς! Εκεί όπου για όλα φταίει το νερό. Ναι ναι, μόλις πιείς έστω και μια τόση δα γουλίτσα αισθάνεσαι τη νησιώτικη κουρλαμάρα να σε κατακλύζει. Ξεκινά από τα νύχια και φτάνει μέχρι τις ρίζες των μαλλιών σου! Αν πιείς δε έστω και μια φορά πρέπει να ξαναπιείς. Θες τη δόση σου. Εμείς δε, οι κουρλοί, πρέπει οπως και δήποτε να παίρνουμε τη δόση μας κατ’ ελάχιστον μια φορά το χρόνο. Αλλιώς μαραινόμαστε και καταντούμε μικρά ανθρωπάκια, χωρίς λάμψη στο μάτι και βιτριόλι στη γλώσσα. Βουνίσιοι δηλαδή. Ανύποτο.
Όταν πήγαινα στο νησί ήταν πάντα εκεί. Σε αυτό το περίεργο σπίτι με την κουζίνα και το μπάνιο σε άλλο κτίσμα από τις κρεβατοκάμαρες και το «σαλόνι». Το χωριάτικο όπως έλεγε. Απ’ αυτό το σπίτι που παρά τη χιλιοχαλασμένη μέση της πεταγόταν έξω με τα χέρια της ψηλά και τις παλάμες δίπλα στα μάγουλά της για να βρωντοφωνάξει «Χαρά στο σπίτι μου». Τα χίλια χρυσά δαχτυλίδια, τα βραχόλια και οι καδένες, το βίτσιο της. Πολλά πολλά πολλά καράτια ο χρυσός επάνω της. Να κουδουνίζουν όλα μαζί.
Σε έβαζε να κάτσεις και ετοίμαζε καφέ. Αν θα στον διάβαζε, όταν ήθελε, έλεγε τρία πράματα. Όλα αλήθεια. Με κάθε λεπτομέρεια. Όταν αρρώστησε ο γιός της (έμφραγμα στα 32) ορκίστηκε να μην το ξαναπεί. Μόνο ένας διάβολος μπορούσε να την καταφέρει, η Μάνα μου. Η μάνα μου που εκείνη έλεγε πως τη δέχτηκε τη χωριάτισα σαν αδελφή και που της έμαθε τα πάντα από την πίτσα μέχρι τις βόλτες στην Κηφισιά και το Κεφαλάρι (όταν ο θεός έδινε και μας ερχόταν στο σπίτι μας. Εκεί να δεις χαρά). Κι έβαζε τη τσερέπα να κάψει. Να κάψει πλημμυρισμένο από κάρβουνα αυτό το σιδερένιο μεγάλο ταψί με καπάκι που μέσα του θα έβαζε το φαί. Κρεατόπιτα και γεμιστά!
Όταν έχασε το γιό της πέθανε. Όλα τα έκανε ίδια όπως πριν, αλλά πέθανε. Πέταξε την καρδιά της σα στάμνα και έσπασε σε χίλια κομμάτια. Δεν τα μάζεψε ποτέ. Και η καρδιά την πρόδωσε. Δεν μπορούσε να την πάει πια ούτε μέχρι το νεκροταφείο να του μιλήσει. Να πεθάνει ήθελε κι έκανε μεγάλη αμαρτία. Και έφυγε η Θεία την περασμένη εβδομάδα. Στο νοσοκομείο του κουρλόνησου. Ταλαιπωρήθηκε.
Έφυγε η Θεία και της χρωστάω πολλά. Το χαμόγελό της, τη ζεστασιά της, την αλήθεια της.
Αυτή την αλήθεια θέλω να πώ, να την ξορκίσω. Σε μια κουβέντα μου είπε πως είχε μια συνήθεια. Κακή συνήθεια την είπε, χωρίς ντροπή. Ήθελε να βλέπει αιδοία. Και τα κατέτασε η Θεία σε κατηγορίες. Κατηγορίες από λαχανικά του κήπου της: μελιτζάνα, κολοκυθάκι, πατάτα. Γέλασα όταν μου το ‘πε. Ενοχλήθηκε κι η αστική μου παιδεία. Η Θεία όμως ήταν όπως πάντα αληθινή. Με έναν τρόπο που δεν τον ξέρεις, δεν τον έχει μάθει και δε μπορείς να τον βρείς μέσα στην αστική σου παιδεία. Αφοπλιστική. Δε σήμαινε τίποτα παραπάνω όλο αυτό από μια κακή συνήθεια. Η Θεία ήθελε να βλέπει αιδοία. Κι εγώ ποιός είμαι να την κρίνω? Εγώ ερχόμουν «και ήμουν χαρά στο σπίτι της». Και τώρα αυτή την ίδια κουβέντα δεν θα την ακούσω ποτέ ξανά. Όποιος και να την πεί δε θα είναι η ίδια. Αυτή η κουβέντα η αληθινή, μέσα απ’ την ψυχή ειπωμένη. Τόσο αληθινή όσο και η αιδοιο-περιέργεια.
Η Θεία μου έφυγε και μοιραστήκαμε πολλά. Την πίστευα, όπως και όλους τους ανθρώπους που αγαπώ, αθάνατη. Ας είναι αθάνατη η Θεία, εκεί που βρίσκεται και ελπίζω το σπίτι της να είναι γεμάτο χαρά. Το δικό μου το σπίτι είναι πιο φτωχό από την παρουσία της, πιο πλούσιο από την ανάμνησή της, τα χρυσά της, την τσερέπα της, τις κουβέντες της, τον καφέ της και τα αιδοία της.

Τα 5 κακά της μοίρας μου...

2007-02-17T12:20:00.000+02:00

Δεν θα πολυλογήσω γιατί έχω και βάρδια (βλ. Πολεμικό Ναυτικό) και έχω αφήσει το συνάδελφο μόνο του να προσέχει 7 ολόκληρα υποβρύχια... Ντροπή!
Αποδεχόμενος την πρόσκληση - πρόκληση της Δίδας Στεφυ θα σας πώ 5 πράγματα χαρακτηριστικά - ιδιότητες μου:
1. Είμαι μεγάλος λουφαδόρος αλλά μάλλον αυτό δεν το καταλαβαίνεις με την πρώτη ματιά. Πρέπει να με μάθεις λίγο καλύτερα.
2. Όλοι νομίζουν ότι είμαι "καλό παιδί" αλλά πίσω έχει η αχλάδα την ουρά.
3. Τα παίρνω στο κρανίο εύκολα αλλά λίγο (κ σε ένταση και σε διάρκεια). Αν τα πάρω πολύ καλύτερα θα είναι να είμαι μόνος μου, στη κορφή ενός βουνού.
4. Είμαι πολιτικά ασυνεπής και ανευθυνο-υπεύθυνος = με ότι αυτό συνεπάγεται.
5. Είμαι μισάνθρωπος. Γνωρίζω δέκα αντιπαθώ τους εννιά, πειράζει?

Δε μπορώ να καλέσω 5 ανθρώπους γιατί δε ξέρω τόσους, εντάξει! Είμαι νέος εδώ και δεν κάνω εύκολα γνωριμίες γιατί είπαμε...είμαι και μισάνθρωπος:

Αυτά!

Υ.Γ Τους 4 τελευταίους πώς θα τους ειδοποιήσω?

2. Ο καυγάς

2007-02-11T01:18:00.000+02:00

Μου ήταν αδύνατον να καταλάβω πως του ήρθε αυτού του ανθρώπου να μου φέρει στα γενέθλιά μου για δώρο ένα νεράντζι. Ναι, το ξέρω πάρα, μα πάρα πολύ καλά πως το νεράντζι κάνει καταπληκτικό γλυκό, αλλά πρώτον εγώ δεν τρώω γλυκά και δεύτερον, ποιός στο διάλο θα το φτιάξει το γλυκό; Δεν τον καταλαβαίνω αυτόν τον άνθρωπο. Μου είπε μονάχα πως από το πουθενά μύρισε μια μυρωδιά μοναδική. Και τον ρώτησα τι σημαίνει «μυρωδιά μοναδική» αλλά το μόνο που εισέπτραξα για απάντηση είναι αυτό το παγωμένο βλέμμα που σημαίνει δύο πράγματα: 1^ο είσαι παντελώς ηλίθια, διότι δεν καταλαβαίνεις τι εννοώ και 2^ο είσαι παντελώς ηλίθια, που δεν περιμένεις να ακούσεις τη συνέχεια, προτρέχεις και μένεις στις λεπτομέρειες, χωρίς να περιμένεις την ουσία. Συνέχισε, λοιπόν, αφού είχα κατεβάσει τα μάτια μέχρι τις μύτες των παπουτσιών μου, λέγοντάς μου πως τέτοιο πράγμα δεν είχε ξαναμυρίσει στη ζωή του. Ήταν λες κι όλη η Άνοιξη είχε μπει μέσα στα ρουθούνια του. Το περίεργο ήταν ότι εκείνος ήξερε πολύ καλά από που ερχόταν όλη αυτή η πανδαισία και δεν μπορούσε παρά να πάει να τη βρει. Κατέβηκε από το Λεωφορείο στη Φιλελλήνων. Έστριψε αριστερά στην Καραγιώργη Σερβίας και δεξιά στη Βουλής. Ένιωθε ότι πλησίαζε. Πέρασε έξω από το Πλαίσιο και συνέχισε να προχωρά στο δρομάκι. Στα δεξιά του η βιτρίνα του Habitat μπροστά του η Παλιά Βουλή. Κοντοστάθηκε. Αριστερά να πάει η Δεξιά; Για πρώτη του φορά άκουσε μια μυρωδιά, όπως του έλεγε συχνά η γιαγιά του «την ακούς τη μυρωδιά, την ακούς και την παρακούς». Η μυρωδιά, ναι αυτή που άκουγε, του έλεγε δεξιά. Το ένστικτό του αριστερά. Γιαυτό κοντοστεκόταν. Ένα βήμα δεξιά, ένα αριστερά. Σα τρελό φορτηγό. Η μυρωδιά έγινε ανυπόμονη και τα βήματα πήγαν από μόνα τους δεξιά. Βγήκε στη Κολοκοτρώνη και πάλι η βιτρίνα του Habitat, πλουμιστή και γεμάτη χρώματα. Αλλά η μυρωδιά εκεί, επιτακτική. Και προχωρώντας την είδε τη μυρωδιά του. Μια μικρή νεραντζιά χωμένη ανάμεσα σε ένα στύλο της ΔΕΗ, ένα σταθμαρχείο της ΕΘΕΛ και ένα φανάρι. Μια μικρή νεραντζιά φουντωτή και πάνω της ένα και μοναδικό νεράντζι. Από ‘κεί ερχόταν η μυρωδιά που μύριζε, άκουγε και τώρα την έβλεπε. Μα δεν του έφταναν αυτά, όχι ήθελε και να την ακουμπήσει ήθελε και να τη γευτεί. Το βήμα του έγινε σταθερό. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, 28 βήματα χρειάστηκε. Άπλωσε το χέρι. Τα φύλλα σαν να κλείστηκαν πάνω του. Τα κλαδιά σα να μάζεψαν για να του φράξουν το δρόμο και τα αγκάθια όλα με μιας καρφώθηκαν στον αριστερό του αντίχειρα. Δε σταμάτησε. Άπλωσε περισσότερο το χέρι να πιάσει την πηγή της μυρωδιάς του. Και το έπιασε. Ένα μικρό νεράντζι.

Ήρθε κατευθείαν στο σπίτι μου μετά και μου τα διηγήθηκε όλα. Τα μάτια του γυάλιζαν όσο ποτέ. Αυτά τα καστανά, βαθιά μάτια γυάλιζαν. Δεν τα είχα ξαναδεί ποτέ έτσι κι ας έχω περάσει μαζί του πράγματα και θάματα. Μου είπε πως το νεράντζι ήταν δικό μου. Ήταν το δώρο για τα γενέθλιά μου. Τα ξίνισα τα μούτρα μου το ομολογώ. Θα προτιμούσα ένα διαμάντι στο μέγεθος του νεραντζιού. Να το βάλω στο αριστερό μου χέρι και να γέρνω από τη μια σα σαπουνοκασέλα. Και του το είπα αυτό, συμπληρώνοντας την ατάκα «τρώγονται τελικά τα νεράντζια;». Αυτό πρέπει να ξεχείλισε το ποτήρι της αγανάκτησής του απέναντι στην απύθμενη βλακεία μου γιατί σηκώθηκε κι έφυγε. Δεν είπε ούτε γεια. Ούτε κι εγώ είπα. Κάτι με κράτησε. Θα του τα έλεγα όλα αύριο.

Χρειάστηκαν τουλάχιστον 10 λεπτά για να συνέλθω. Στα κανονικά μου όλο αυτό θα ήταν ασήμαντο. Θα είχε φύγει έτσι και χωρίς δεύτερη σκέψη θα έμπαινα στο μπάνιο για να κάνω όλα αυτά που κάνω εγώ στο μπάνιο. Την ιεροτελεστία μου. Να γδυθώ, να παρατηρήσω το κορμί μου μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Να μετρήσω μία μία τις ραγάδες, να παρατηρήσω τα ολίγον από πεσμένα κωλομέρια, να μετρήσω τις άσπρες τρίχες και να δω μέχρι που έχει φτάσει η ρίζα στο μαλλί. Μετά θα γέμιζα τη μπανιέρα μέχρι τη μέση, θα άδειαζα μέσα το μισό αφρόλουτρο, τα άλατα και άλλα πολλά και θα έφτιαχνα μια σούπα από καταπραϋντικό βοδινό, δυναμωτικό σέλινο και γευστική ντομάτα. Θα έμπαινα μέσα και θα πλενόμουν αργά, αργά, αργά. Με ηδονή.

Όλα αυτά δεν έγιναν καθόλου έτσι. Μετά τα 10 λεπτά σχεδόν άπνοιας, σηκώθηκα έτρεξα στο μπάνιο και έκανα ένα πάρα πολύ μικρό ντους. Η ώρα είχε φτάσει ήδη 9 και στις 10.30 έπρεπε να είμαι στη Βούλα. Το μαγαζί άνοιγε νωρίς σήμερα. Κάποιο σχολείο λέει είχε χορό. Έκανα τα μισά και αυτά με αγωνία. Το νεράντζι το είχα μαζί μου αλλά και να μην το είχα εκεί μπροστά μου ήταν συνεχώς στη σκέψη μου. Σκέψου εικόνα: ένα νεράντζι σφηνωμένο ανάμεσα στα μάτια μου σα το μαχαίρι ενός αιμοσταγούς δολοφόνου. Ντύθηκα και βάφτηκα όπως όπως, και έφυγα τρέχοντας κρατώντας στο χέρι μου τι άλλο... Το νεράντζι.

Πήρα ταξί και έφτασα στην έξοδο του Μαγαζιού στις 10.25. Μωρέ μπράβο μου, μόνο την πρώτη μέρα σε αυτή τη κωλοδουλειά ήρθα στις και 25. Το νεράντζι στο χέρι μου.

Μπήκα μέσα και έπιασα κατευθείαν δουλειά. Τραπέζια, ποτήρια, κους κους, τραπέζια ποτήρια, κους κους. Ο μπάρμαν, μεγάλο ψώνιο, με τα γλοιώδη κομπλιμέντα του, είχε ήδη αρχίσει να μου τη δίνει στα νεύρα. Τα νεράντζι στο χέρι μου.

Ο κόσμος άρχισε να μπαίνει γύρω στις δώδεκα. Οι ίδιες φάτσες. Κάθε βράδυ οι ίδιες φάτσες. Τους ξεχωρίζεις τι είναι ο καθένας στα 30 δευτερόλεπτα: οι Λολίτες, πολλές Λολίτες, όσο πάνε και γίνονται περισσότερες, λαίλαπα. Οι γκόμενοι, τα γκομενάκια, οι γαμιάδες, οι αγάμητοι, οι φάσιον βίκτιμς, οι λεφτάδες, οι μπατίρηδες, όλοι εκεί μέσα. Όλοι μαζί. Γέμισε το μαγαζί μέχρι τη 1. Κόσμος, παντού ο κόσμος. Να πίνει, να κινείται να χορεύει. Παντού ο κόσμος. Και γύρω στις 2 μπήκε αυτός. Το νεράντζι στο χέρι μου.

Κρατούσα ένα δίσκο με βρώμικα ποτήρια όταν τον είδα στην είσοδο. Αν κάπως φανταζόμαστε τον αντίχριστο, έτσι ήταν. Ψηλός, μελαχρινός, με άσπρο σακάκι, τζιν ξεπλυμένο, μαύρα μυτερά παπούτσια, χωρίς μπλούζα. Και τα μάτια του, τα μάτια του έβγαζαν φωτιές. Το έβλεπα από 50 μέτρα απόσταση και 1200 άτομα ανάμεσά μας. Αυτός είχε έρθει με κάποιο σκοπό εδώ μέσα. Το νεράντζι στο χέρι μου.

Τον παρατηρούσα με το δίσκο να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου. Ακίνητη. Κάποιος με έσπρωξε και προχώρησα. Έφτασα με κόπο στο μπαρ και άφησα τα ποτήρια. Γύρισα το κεφάλι μου και αυτός ήταν ο μόνος που έβλεπα.

Κινήθηκε με άνεση στο χώρο και πλησίασε μια παρέα που καθόταν όπως όλες οι άλλες παρέες πίνοντας, χορεύοντας. Τους χαιρέτισε όλους και ο χορός τους σταμάτησε. Σαν από σεβασμό κινήθηκαν προς τα εκείνον. Σε άλλες εποχές η σκηνή αυτή θα έμοιαζε με εκείνη που ο αδιαφιλονίκητος αρχηγός μπαίνει στο κέντρο του κυκλικού χορού και όλοι σταματούν για να τον κοιτάξουν. Συνωμοτικά βλέμματα, χαμηλά βλέμματα, που κρύβουν ζήλια αλλά και θαυμασμό.

Η ώρα περνούσε και μαζί με αυτήν η ησυχία μου. Αυτός ο άνθρωπος μου είχε πάρει την ησυχία μπαίνοντας στο μαγαζί. Το νεράντζι στο χέρι μου.

Έπινε όλη αυτή την ώρα και πότε καθόταν, πότε προσπαθούσε να μιλήσει στο κινητό, πότε έπιανε αγκαλιά μια μικρόσωμη ξανθιά και ξανά από την αρχή. Δεν είχα τον έλεγχο των ματιών μου. Όπου και να κοιτούσα, κοιτούσα εκεί προς το μέρος του. Εκεί κοιτούσα και όταν σηκώθηκε να χορέψει. Οι άλλοι της παρέας, τα πρόβατα, τον έβαλαν στη μέση. Οι ηλίθιοι, έβαλαν τα πρόβατα το λύκο στη μέση. Αυτός κινήθηκε αργά και μετά όλο και πιο γρήγορα, χωρίς ρυθμό. Με μια κίνηση που δεν είχα δει ποτέ. Και τα πρόβατα τον ακολουθούσαν ένα τονικό χρόνο αργότερα. Και ο χορός τους γινόταν ξέφρενος, διονυσιακός. Και ο κύκλος άνοιγε και οι άλλοι γύρω τους παραμέριζαν μέχρι που έφτασαν στο κέντρο. Στο κέντρο που πάντα βρίσκονται οι ίδιοι άνθρωποι. Αυτοί που τους λες την καλησπέρα σου και φεύγεις μη τυχών και σε προσέξουν. Και ο κύκλος έπεσε πάνω τους και εκείνοι αντέδρασαν και τον άνοιξαν βίαια. Και ο λύκος θύμωσε. Παναγία μου, ο λύκος θύμωσε. Το νεράντζι στο χέρι μου. Και αυτοί οι άλλοι σήκωσαν τα χέρια και χτύπησαν και ο λύκος φώναξε και το μαγαζί νέκρωσε. Ο χρόνος σταμάτησε. Το χέρι του σηκώθηκε αργά, έσφιξε τα δάχτυλα μέχρι που άσπρισαν, και όταν έφτασε στο ψηλότερο σημείο το κατέβασε με δύναμη στο πρόσωπο του μεγάλου από τους άλλους. Και ο χρόνος ξεκίνησε με βιασύνη και όλα πήγαιναν τόσο γρήγορα που λίγα είδα καθαρά. Το πρόσωπο βάφτηκε κόκκινο και σηκώθηκαν άλλα χέρια, άλλα γυμνά και άλλα κραδαίνοντας μπουκάλια και ποτήρια. Και ο κύκλος των προβάτων άρχισε να πάλλεται δεξιά και αριστερά και να πετάγονται γυαλιά και να ανεβαίνει ένας βρυχηθμός πάνω από τη μουσική. Τα χέρια πάνω κάτω και τα πόδια μαζί τους. Και ο κύκλος αυτός άνοιγε, συνεχώς άνοιγε και κατάπινε και τους γύρω του. Και τα χέρια πολλαπλασιάζονταν και τα ποδιά μαζί τους και τα μπουκάλια και τα ποτήρια και τα αίματα. Το νεράντζι στο χέρι μου.

Ο κύκλος άνοιγε όπως όταν πετάς ένα βότσαλο στη λίμνη. Κι ο καυγάς λες και ο ίδιος είχε αποκτήσει σάρκα και οστά και γιγαντωνόταν και ξυπνούσε και άπλωνε τα χέρια του να κατακτήσει όσο χώρο έβρισκε. Το πλήθος, το σώμα του καυγά που μεγάλωνε, ήταν σαν να κινιόταν με αργές κινήσεις προς κατευθύνσεις που ήθελε, ενώ οι άνθρωποι μέσα του κουνούσαν τα μέλη τους με ταχύτητα ιλιγγιώδη και τα στόματα άφριζαν, τα μάτια έλιωναν, το αίμα γέμισε τα ποτήρια τους και έπιναν όλοι το κόκκινο ποτό τους. Όλοι αυτοί μαζί είχαν ξυπνήσει το τέρας και αυτό μεγάλωνε και ερχόταν καταπάνω μου. Και εγώ γύρισα τη πλάτη στο τέρας και άρχισα να τρέχω να βγω έξω. Το νεράντζι στο χέρι μου.

Ούτε και ξέρω πως και πότε βρέθηκα έξω, αλλά να τρέχω δε σταμάτησα. Έκοψα την Ποσειδώνος, πέρασα στην απέναντι πλευρά της και περίμενα να περάσει κάτι να με σώσει από το τέρας που σε λίγο θα έβγαινε από ‘κει μέσα να με ψάξει. Μπήκα στο πρώτο ταξί και είπα χωρίς σκέψη Νέο Φάληρο. Το νεράντζι ακόμη στο χέρι μου.

Δε θυμάμαι τίποτα από όλη τη διαδρομή. Ούτε την κίνηση, ούτε τον κόσμο. Το μυαλό μου είχε αδειάσει. Το ταξί έφτασε και κατέβηκα χωρίς κουβέντες. Η ώρα 5.30. Μπήκα στο σταθμό, πήρα εισιτήριο. Κάθισα σε ένα κάθισμα και περίμενα. Την επόμενη φορά που κοίταξα το ρολόι μου η ώρα ήταν 7.30. Είδα το τρένο να έρχεται. Σηκώθηκα. Μπήκα στο πρώτο βαγόνι και κάθισα στο παράθυρο. Στα μάτια μου ακόμη ο καυγάς, το τέρας, και το νεράντζι στο χέρι μου.

Οι σταθμοί πέρναγαν από μπροστά μου σαν ταινία. Δεν καταλάβαινα διαφορά, ήταν σα να έβλεπα ασπρόμαυρο φιλμάκι στο φαστ φόργουορντ. Κι όλα αυτά μέχρι τα Πετράλωνα.

Τον είδα να στέκεται στην αποβάθρα. Αν ο λύκος τη φώναζε τη μανία του αυτός την είχε μέσα του να τον τρώει. Ένας νέος άνθρωπος. Πολύ νέος για τόση μανία. Μπήκε στο βαγόνι μου και κάθισε στο παράθυρο στην ίδια θέση, αλλά την αντιδιαμετρικά αντίθετη από τη δική μου. Είχε το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια και έμοιαζε να μην καταλαβαίνει τι γίνεται γύρω του. Για άλλη μια φορά σήμερα δε μπορούσα να ξεκολλήσω τα μάτια μου από έναν άγνωστο.

Στην επόμενη στάση μπήκε και κάθισε ακριβώς απέναντί του ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Αυτός ούτε που τους είδε. Το νεράντζι στο χέρι μου.

Άρχισαν να μιλούν, και αυτός αναδεύτηκε. Άρχισε δειλά να σηκώνει το κεφάλι και να δείχνει ότι καταλαβαίνει που βρίσκεται, τι γίνεται. Το νεράντζι στο χέρι μου.

Καταλάβαινε πολύ καλά τι έλεγαν οι δύο ηλικιωμένοι και φαινόταν στο πρόσωπό του να βγαίνει η μανία. Όχι, όμως, μόνο αυτή. Εκεί ακριβώς απέναντί μου, μέσα σε ένα τρένο του ΗΣΑΠ είδα έναν άνθρωπο να ακούει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι και να μεταμορφώνεται. Όλα άρχισαν από τα χέρια του. Γέμισαν ρυτίδες και πανάδες και εξαπλώθηκαν παντού. Το σώμα πλαδάρεψε, τα μάγουλα και η κοιλιά κρέμασαν. Τα μάτια κρύφτηκαν πίσω από σακούλες και κύκλους μαύρους, τα μαλλιά αραίωσαν και γκρίζαραν. Αυτός ο άνθρωπος, ο νέος που μπήκε στο τρένο στη στάση Πετράλωνα και κάθισε στην αντιδιαμετρικά αντίθετη θέση από μένα και έβαλε το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατα και το σήκωσε μόνο για να ακούσει αυτά που έλεγε ψιθυρίζοντας ένα ηλικιωμένο ζευγάρι είχε γίνει ένας γέρος. Ένας γέρος. Το χέρι μου ανοιχτό και ακίνητο. Το νεράντζι είχε κυλήσει στα πόδια του.

Τα βρυξελιώτικα...

2007-02-06T13:16:00.000+02:00

Στην έδρα και πρωτεύουσα της σύγχρονης Βαβέλ (= Ευρωπαϊκή Ένωση), στις Βρυξέλλες, εκεί όπου συνυπάρχουν 27 διαφορετικοί λαοί με τις συνήθειες, τις νοοτροπίες και τον τρόπο εργασίας τους, έχει επινοηθεί, μεταξύ άλλων, κ μια νέα γλώσσα. Το αξιοπερίεργο, αλλά κυρίως το καινοτόμο αυτής, είναι ότι είναι μια νέα γλώσσα στα πλαίσια των υπαρχουσών γλωσσών. Ωραία, αυτό μάλλον είναι λίγο ακαταλαβίστικο. Εννοώ πώς η νέα αυτή γλώσσα είναι νέα για όλες τις υπάρχουσες γλώσσες. Χμ, και ακαταννοητό είναι. Περιγράφω:
Έστω ότι αναγκάζεστε (γιατί μόνο από ανάγκη θα βρεθείτε σε αυτή τη δινή θέση, αν είναι από επιθυμία τότε είστε βιτσιόζοι και θα ασχοληθούμε άλλη φορά με την περίπτωσή σας) να διαβάσετε το κείμενο που επεξηγεί την Τάδε πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής π.χ την Περιφερειακή Πολιτική. Φυσικά ως περήφανοι Έλληνες θα επιλέξουμε τη μητρική μας γλώσσα. Πολύ ωραία. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλα πάνε καλά, άσε που αισθανόμαστε και εθνική υπερηφάνια που η γλώσσα μας ανήκει στις επίσημες γλώσσες της Βαβέλ. Κατεβάζουμε το κείμενο σε μορφή pdf στον υπολογιστή μας, το εκτυπώνουμε για διευκόλυνσή μας, βάζουμε τα γυαλιά μας, παίρνουμε και ένα μαρκαδόρο για να σημειώνουμε και αρχίζουμε την ανάγνωση. Μόλις στη δεύτερη παράγραφο συνειδητοποιούμε ότι ενώ οι λέξεις και τα γράμματα μας είναι γνωστά δεν καταλαβαίνουμε γρί. Τίποτα, niente, nada, rien!!! Και αναρωτιόμαστε γιατί. Τότε λέμε, "α, θα φταίει η μετάφραση" ας το διαβάσω το κειμενάκι (389 σελίδες) στα αγγλικά. Ακολουθούμε την ίδια διαδικασία και ανακαλύπτουμε στην πρώτη παράγραφο αυτή τη φορά ότι και πάλι γρι δεν καταλαβαίνουμε!!!
Αυτή λοιπόν η ακατάλυπτη γλώσσα απαιτεί από τον αναγνώστη (προσοχή μιλάμε για τον αναγνώστη της μητρικής του γλώσσας) να εντρυφήσει σε αυτή. Και να καταννοήσει ότι πίσω από κάθε λέξη κρύβεται η διαδικασία λήψης αποφάσεων αυτού του μορφώματος. Δηλαδή η συνεχής διαδικασία του συμβιβασμού. Για να συμβιβαστείς όμως, ακόμη και στο πιο απλό θέμα, θα πρέπει να το συζητήσεις για ώρες σε χίλια διαφορετικά επίπεδα. Από τους υπαλλήλους μέχρι τους υπουργούς. Αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, το μπάχαλο. Μεγάλο μπάχαλο. Κ γίνεται ακόμη χειρότερο στον τελικό αναγνώστη, στον εφαρμοστή της Χ πολιτικής! Που δεν καταλαβαίνει.
Ας φανταστούμε και το απίθανο! Η ίδια η Επιτροπή αντιλαμβανόμενη το πρόβλημα βάζει τους υπαλλήλους της να παρακολουθούν σεμινάρια τιτλοφορούμενα "fight the fog - clear writting"!!! Ποια ομίχλη να παλέψετε, βρε...γραφειοκράτες (μέγιστη προσβολή). Εδώ πρέπει να εντάξετε στα πανεπιστήμια, αν όχι στα σχολεία, ειδικό μάθημα εκμάθησης της γλώσσας σας: "Βρυξελιώτικα Ι - Βruxellois Ι (γαλλιστί)".
Αυτή τη γλώσσα καλούμε αυτή τη στιγμή όχι μόνο να καταλάβω αλλά να αναπαράγω και γιαυτό σκέφτηκα να μοιραστώ τον πόνο μου!!! Ο θεός να σας φυλάει από τέτοια ασχολία.
Δέχομαι εκφράσεις συμπάθειας από 9 π.μ μέχρι 9 μ.μ
Ευχαριστώ (κλαψ)

Υ.Γ Την ορθότητα αυτών μπορεί να πιστοποιήσει και η κροτ (krotkaya.blogspot.com)

Ο ηλίθιος

2007-02-01T14:27:00.000+02:00

Έχω 4 ανίψια (2 από αδελφή και δύο από αδελφό). Παιδιά δεν έχω. Θα ήθελα να είχα αλλά ακόμη δεν έχω. Έχω όμως ανίψια. Όλα αγόρια...
Ο μεγάλος ανιψιός, ο πρώτος, ο αδιαφιλονίκητος βασιλιάς. Το βασίλειο όμως απέκτησε και πρίγκιπα ο οποίος ερίζει το θρόνο του. Σύντομα, μόλις στα 5 χρόνια της βασιλείας του. Ζήλεψε ο Βασιλεύς. Σκύλιασε. Ζηλεύει. Σκυλιάζει.
Μια από όλες τις μέρες της ζήλιας αποκαλεί τον αδελφό του ηλίθιο και ο γλυκύτατος πατέρας νομίζει ότι τον έπιασε και θα του μάθει καλή διαγωγή. Του λέει:
- "Μη λες τον αδελφό σου ηλίθιο γιατί ο αδελφός ενός ηλίθιου μάλλον δεν θα είναι και πολύ έξυπνος",
- "Ναι, αλλά ο πατέρας ενός ηλίθιου σίγουρα δεν είναι έξυπνος".
Ηλίθιος...

[Αφιέρωμα στο http://mpampakis.wordpress.com, Απρόοπτοι Διάλογοι 29/01/07]

Στο σφυρί

2007-01-30T19:15:00.000+02:00

Στο σφυρί

Ό μεγάλος J. K. Calbraith έλεγε ότι ο μηχανιστικός καπιταλισμός, το σύστημα της παραγωγής δηλαδή που αφήνει την αγορά (αυτό το άυλο πράγμα που στοιχειoθετούν οι επιμέρους αγορές των αγαθών, των υπηρεσιών, της εργασίας, του χρήματος κτλ) να καθορίζει απόλυτα τους κανόνες του οικονομικού παιχνιδιού, θα μας οδηγήσει σε απαξίωση και ευτελισμό των κοινωνικών σχέσεων! Και εγώ, μέγας οικονομολόγος λέγω ότι θα μας οδηγήσει σε ακόμη χειρότερα μονοπάτια. Και επεξηγώ. Από την έννοια του ανθρώπου και των αξιών του οδηγούμαστε άργα κάποιες φορές, και πολύ πιο γρήγορα κάποιες άλλες, στον κατήφορο της έννοιας του καταναλωτή και των αναγκών του. Εσύ τι λές Καταναλωτή?

Βασικές οικονομικές έννοιες

Α. Καταναλωτής: Ο καταναλωτής δεν έχει απόψεις, έχει ανάγκες. Ο καταναλωτής δεν έχει φίλους, έχει ανάγκες. Ο καταναλωτής δεν έχει μάνα, έχει ανάγκες. Και για να καλύψει αυτές τις ανάγκες καθημερινώς παίρνει το δισάκι του και κατευθύνεται σε αυτό τον πλασματικό χώρο που λέγεται αγορά και προσφέρει μέρος του ωραίου πλην περιορισμένου του εισοδήματος για να αγοράσει τις ποσότητες των αγαθών και υπηρεσιών εκείνων που θα καλύψουν τις ανάγκες του.

Β. Η αγορά: δεν είναι τίποτε άλλο από τον ιδανικό τόπο συνεύρεσης δύο προαιώνιων εχθρών...Αυτών που πουλούν και αυτών που αγοράζουν. Άτομα τα οποία έχουν εντελώς αντικρουόμενα συμφέροντα: οι μεν πρώτοι θέλουν να πωλήσουν τη μέγιστη δυνατή ποσότητα του προϊόντος τους στη μέγιστη δυνατή τιμή και οι δε να αγοράσουν τη μέγιστη δυνατή ποσότητα στην ελάχιστη δυνατή τιμή.

Γ. Η Τιμή: το ρητό λέει «πως τιμή δεν έχει και χαράς τον που την έχει». Ισχύει? Τσου. Η τιμή είναι απλώς η θυσία που πρέπει να υποστεί ο αγοραστής για να ωφεληθεί από την κατανάλωση 1 μονάδας αγαθού. Και αντίστοιχα, τιμή είναι η ωφέλεια του πωλητή για την πώληση 1 μονάδας αγαθού. Γιατί αυτός ο δόλιος την έχει προ-υποστεί τη θυσία και το κόστος για την παραγωγή αυτής της μονάδας αγαθού. Λογικά σκεπτόμενοι και οι δύο θα θελήσουν ο μεν πρώτος να ελαχιστοποιήσει την θυσία του και ο δεύτερος να μεγιστοποιήσει την ωφέλεια του! Αντικρουόμενα τα συμφέροντα? Βεβαίως. Η τιμή λοιπόν αποτελεί τόσο το συνδετικό κρίκο των δύο, όσο και την άβυσσο που τους χωρίζει

Ας σκεφτούμε το εξής... Ο Καταναλωτής θέλει να αγοράζει και ο παραγωγός θέλει να πουλά. Ο καταναλωτής μπορεί αν το θελήσει να πουλήσει και αυτός? «Ναι», θα μου πείς Καταναλωτή, «το αυτοκίνητο ή το σπίτι του». Κι αν δεν έχει? «Τα ρούχα του, τα βιβλία του, τα υπάρχοντά του». Και αν δεν έχει? Τι μπορεί να πουλήσει? «Τίποτα» θα μου πείς. «Αμ δε», θα σου πώ εγώ. Μπορεί να πουλήσει κάτι ακόμη που είμαστε σίγουροι ότι κατέχει. Μα την ίδια του τη ζωή. Βεβαίως και μπορεί, και μη κάνεις τον ανίδεο ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ. Σε άλλες εποχές υπήρχαν κάποιοι που νομίμως ζούσαν και πλούτιζαν από την αγοραπωλησία ζωών. Πίστευες, όμως, Καταναλωτή ότι κάτι τέτοια νοσηρά φαινόμενα έχουν πλήρως εξαληφθεί από τις νόμιμες τουλάχιστον «παραγωγικές δραστηριότητες».

Ε, έτσι νόμιζα κι εγώ μέχρι που άκουσα, έψαξα και έμαθα ότι σε αυτή την παγκόσμια αγορά, υπάρχει μια ηλεκτρονική αγορά, ένα θαύμα του πολιτισμού δηλαδή, στο οποίο μπορεί κανείς να αγοράσει και να πουλήσει ότι ποθεί η ψυχή του. Και βέβαια εκεί στράφηκε ο Αυστραλός, 24χρονος παρακαλώ, για να πουλήσει ότι μπορεί. Και όχι έτσι σε μια προκαθορισμένη τιμή, αλλά σε δημοπρασία. Ο Nicael (φωτό κα. Καταναλωτή παρατίθεται) προσφέρει τη ζωή του στο e-bay σε όποιον θέλει να την αγοράσει προς 24.222 αμερικανικά δολλάρια. Και δεν έχω ακόμη πολλά να πώ παρά να θέσω κάποιες ερωτήσεις:

1) Ως οικονομολόγος έχω «ανάγκη» να μάθω ποια ανάγκη τον ώθησε να πουλήσει τη ζωή του,

2) και μετά τι θα κάνει για ζωή? Αλλά τι λέω αυτό είναι εύκολο, θα αγοράσει μια καινούργια, ολοκαίνουργια και απαστράπτουσα, κατευθείαν από το κουτί, με εγγύηση 2 ετών και πλήρη after-sales υποστήριξη,

3) η ψυχή του πάει πακέτο, γιατί αν ναι τότε καλωσόρισε το διάβολο Καταναλωτή, ο οποίος ήρθε και θα μείνει γιατί έχουμε γίνει πολύ φτηνοί. Ή μπορεί να φύγει και να σταματήσει κι αυτός να ενδιαφέρεται γιατί η υπερπροσφορά ρίχνει τις τιμές και ευτελίζει το αγαθό.

4) Κι αν το έκανε για την πλάκα του? Τρομάζω και μόνο στην ιδέα, ανατριχιάζω.

5) Κ τέλος ποια ανάγκη ώθησε τον αγοραστή τη μέρα Χ, να πάρει το δισάκι του και να πάει στην παγκόσμια αγορά για να αγοράσει μια ζωή? Διάβολε, προσοχή. Ο ανταγωνισμός θεριεύει!!!!!!

Α, ξέχασα να πώ ότι και για σένα Καταναλωτή υπάρχει μια «νέα ζωή προς πώληση» αν το επιθυμείς (http://cgi.ebay.com.au/ws/eBayISAPI.dll?ViewItem&item=110078904033). Το manual έρχεται ως bonus.

Υ.Γ Η φωτό Κα. Καταναλωτή είναι ο Nicael Holt

16 χρόνια τηλεπάθεια

2007-01-22T18:42:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν έχεις νιώσει ποτέ κάποιον να βάζει λόγια στις σκέψεις σου. Να βρίσκει δηλαδή αυτό ακριβώς που νιώθεις και να το βάζει σε λέξεις, να του δίνει εικόνες και να το παρομοιάζει με άλλα πράγματα. Ξέρεις πόσο μου αρέσουν οι παρομοιώσεις. Μαζί σου το νιώθω αυτό 16 ολόκληρα χρόνια. Δε ξέρω πως να το πω. Να το πω τηλεπάθεια, να το πω ταύτιση απόψεων, να το πω... Για πες μου πως να το πω?
Είσαι μακρυά και το τηλέφωνο δε βοηθάει ρε γαμώτο, δε βοηθάει καθόλου. Θέλω πολύ να στα πω όλα αυτά που εσύ τα έγραψες μέσα σε μια σελιδούλα. Και θέλω να γκρινιάξω ανελέητα! Και δε μπορώ. Και κάθε φορά που σε βλέπω είναι για τόσο λίγο που η γκρίνια δε χωράει στο χρόνο. Υπάρχουν άλλα σημαντικότερα, ωραιότερα, πιο ελπιδοφόρα να ειπωθούν. Συγνώμη που στα λέω γραπτώς όλα αυτά, αλλά δε μπορώ αλλιώς. Το τηλέφωνο θα τα είχε ήδη χαλάσει!
Λοιπόν, ας έρθω στο προκείμενο γιατί εσύ κάνεις παρενθέσεις, εγώ αντιθέτως πλατιάζω. Πολύ πλατιάζω.
"Είναι κάτι μέρες" που λέει και το τραγούδι, που τα νιώθω αυτά που γράφεις μέσα απ' τη ψυχή μου. Δε θέλω να τα γράψω πουθενά, ή μάλλον δε μπορώ να τα γράψω πουθενά. Θέλω μονάχα να τα πω. Δε μου είναι εύκολο να βάζω σκέψεις μπερδεμένες σε λέξεις. Είναι σα να στέκεται ο δημοσιογράφος του «Ομιλείτε Ελληνικά» μπροστά στη μούρη σου και να σε ρωτά τον ορισμό του τάδε ή του δίνα ρήματος και να τον ξέρεις. Να τον ξέρεις τον ορισμό. Και να μη μπορείς να τον πείς. Να μη μπορείς να τον αρθρώσεις επακριβώς, να μπορείς μονάχα να τον περιγράψεις! Και μένεις σαν τον Ιταλό με τρία κουνιστά δάχτυλα μπροστά ακριβώς από σφιγμένα χείλια, που δεν ανοίγουν παρά για να δώσουν τη θέση τους σε επιφωνήματα και στην αρχή μιας πρότασης που δε θα τελειώσει ποτέ. Και νιώθεις και λίγο μαλάκας γιατί τον ξέρεις τον ορισμό αλλά αδύνατο να τον πείς. Αδύνατον.
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με βασανίζει να μη μπορώ να τη δω τη χρησιμότητα του εφταριού. Μου τη δίνει που δεν ήρθε το δέκα και κάθομαι να αναλύσω με μαθηματικά μοντέλα και το θεώρημα Bernoulli που κρύφτηκε το γαμημένο και γιατί δε βγήκε κι αυτή τη φορά. Και αποφασίζω ότι φταίει η τράπουλα. Και βγαίνω έξω και τρέχω στο περίπτερο και παίρνω καινούργια, του μονοπωλίου (βλ. ταινία το "Κελεπούρι" Αλεξανδράκης, Ηλιόπουλος, Βουγιουκλάκη) και γυρίζω ακόμα πιο γρήγορα στο σπίτι. Την ξεπακετάρω και τη ρίχνω με βιασύνη και τραβάω κι άλλο χαρτί και είναι το τρία καρό. Και τότε τα πράγματα σκουραίνουν. Πέφτω σε βαθιά κατάθλιψη. Αναλύω, αναλύω, αναλύω, αναλύω και ξανά μανά αναλύω. Και καταλήγω στο "προφανές". Φυσικά και φταίει η τράπουλα, και φτου κι από την αρχή. Αέναη διαδικασία η αγορά νέας τράπουλας και "κοστοβόρα". Και σε κάτι στιγμές ενόρασης (όπως αυτή που προσφέρεις εδώ(krotkaya.blogspot.com, Γράμμα σε παλιά συμμαθήτρια) αντιλαμβάνομαι με όλα τα όργανα που διαθέτω (κ εννοώ συναίσθημα και λογική) ότι κάνω λάθος. Λάθος μέγα.
- Βρε ζώο, μου λέω, τι τη θες την τράπουλα? Μια από τα ίδια θα πάρεις, είναι του μονοπωλίου. Μια σου δόθηκε και σε σένα και σε όλους. Μία μόνο μία. Αυτήν έχεις και κοίτα να της αγαπήσεις λίγο παραπάνω. Και κοίτα να προσπαθήσεις λίγο παραπάνω. Να επιμείνεις. Να παραμείνεις. Και το τρία καλό είναι. Καλό για τώρα. Θα έρθει και το δέκα με τη σειρά του. Τι στο διάλο 4 τριάρια έχει η τράπουλα και 4 δεκάρια. Κάποια στιγμή θα κάτσει. Δε γίνεται είναι θέμα πιθανοτήτων. Και τα μαθηματικά δεν κάνουν λάθος ποτέ! Είναι άλλωστε μαθηματικώς αποδεδειγμένο...

Σε φιλώ και ελπίζω να τα καταφέρω να στα πω κι από το τηλέφωνο όλα αυτά! Μη με μαλώσεις κι εσύ. Με μάλωσε ο γάτος κι ο ψηλός την προηγούμενη βδομάδα. Ξέρω καλά τι κάνω και πώς το κάνω και γιατί το κάνω. Ακόμη ψάχνω πώς να μή το κάνω. Θα με βοηθήσεις?

1. Οι ΈΤΣΙ κι οι ΑΛΛΙΩΣ

2007-01-20T02:31:00.000+02:00

Στεκόμουν για μήνες ολόκληρους μονάχη να ατενίζω τζάμια και δρόμους και σταυροδρόμια, συνεχώς μα συνεχώς ασφυκτικά γεμάτα. Άνθρωποι, άνθρωποι παντού. Αυτοκίνητα, μηχανές, άσφαλτος, θόρυβος, μυρωδιές και δρόμοι, τόσοι δρόμοι να ξεκινούν και να τελειώνουν από εκεί που δείχνει το δάχτυλό του. Να μη μιλήσω φυσικά για τη γύμνια που με δέρνει για τουλάχιστον 150 ημέρες. 150 ημέρες ντροπής και.... Να φανταστείτε ότι όλοι αυτοί περνούν ντυμένοι, χωρίς να παραξενευτούν για τη γύμνια μου. Δεν τους πείραξε ούτε μια στιγμή η γκρίζα μου όψη, δεν τους πείραξαν ακόμη και τα ισχνά μου μέλη.
Δεν ξέρω καθόλου αν περιμένουν κάτι άλλο από μένα, δηλαδή άλλο από το να στέκομαι σε εκείνο το δρόμο γυμνή και ακίνητη. Αυτοί, όλοι μιλάνε και γι'αυτό νομίζω ότι δεν ενδιαφέρονται. Αυτό που είναι όμως πολύ ενδιαφέρον είναι να ακούσεις αυτά που λένε, γιατί όλο λένε χωρίς να ενδιαφέρονται: οι δουλειές, τα παιδιά, τα λεφτά, οι γυναίκες, οι άντρες, οι γκόμενες, οι γκόμενοι, η ερωτική πράξη, οι ερωτικές πράξεις και απραξίες και ξανά από την αρχή τα ίδια. Δεν αλλάζουν οι κουβέντες μόνο τα στόματα που τις λένε.
Μιλάνε και για άλλα όμως, λιγότερο κατανοητά από ‘μένα που επτά συναπτά χρόνια στέκω εδώ γυμνή καθώς σας ξαναείπα. Φοράνε και κάτι περίεργα πράγματα, όπως παραδείγματος χάριν κάτι που σφίγγει στο λαιμό λες και πέρασαν πρόσφατα από κρεμάλα. Αυτά δε τα περίεργα πράγματα στην άκρη τους είναι μυτερά και κάπου δείχνουν, αλλά μέχρι τώρα δεν έχω καταλάβει που. Περίεργα πράγματα σε διάφορα χρώματα και σχέδια. Μερικά έχουν και λουλούδια και εγώ αναρωτιέμαι «που έχει φτάσει ετούτος ο κόσμος, μέχρι και τις κρεμάλες έντυσε με λουλούδια». Και απορώ με μένα, απορώ.
Αυτό το «απορώ» το άκουσα μια μέρα μέσα από ένα αυτοκίνητο. Ο άνθρωπος μέσα δεν κουνούσε το στόμα του αλλά η φωνή του ακουγόταν δυνατή: «απορώ με μένα, απορώ». Μου φάνηκε τόσο ωραίο που το λέω κι εγώ καμιά φορά. Το φωνάζω δε, κάτι που δεν είναι καθόλου του χαρακτήρα μου, αλλά αυτοί συνεχίζουν να περνούν αδιάφοροι μπροστά μου. Ούτε ακούνε τίποτα και εγώ αναρωτιέμαι, μα καλά αυτοί δεν απορούν με τους εαυτούς τους, δεν απορούν;
Αυτοί εμένα όλοι ίδιοι μου φαίνονται, άλλοι κοντοί, άλλοι ψηλοί, άλλοι ανοιχτοί, άλλοι σκούροι, με μακριά ή κοντά μαλλιά, χοντροί ή αδύνατοι. Δεν μπορώ να πω υπάρχει ποικιλία. Μια ποικιλία γεμάτη από μια ακόμη πιο μεγάλη ομοιότητα. Δεν είναι τα χρώματα που τους αλλάζουν, αλλά οι συμπεριφορές. Και αυτές, (και εδώ δεν απορώ με μένα, δεν απορώ διόλου) είναι ίδιες και απαράλλαχτες. Όλοι τους περπατάνε στα δυό τους πόδια, έχουν δύο χέρια, δύο μάτια κτλ κτλ, τι να σας πω τη βρίσκω πολύ βαρετή αυτή την ποικιλία στην ομοιομορφία. Αυτοί είναι οι «ΈΤΣΙ». Οι πιο πολλοί τουλάχιστον είναι οι ΕΤΣΙ, γιατί υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, αυτοί που εγώ τους λέω οι «ΑΛΛΙΏΣ», που έχουν είτε λιγότερα από όλα αυτά, είτε πολύ περισσότερα. Τόσο μέσα τους όσο και απ’έξω τους.
Αυτοί οι ΑΛΛΙΏΣ είναι που εγώ τους έχω πολύ μεγάλη συμπάθεια. Θα σταθούν δίπλα μου και θα με ακουμπήσουν και τότε δε ντρέπομαι καθόλου που είμαι γυμνή, μπορεί και να μου μιλήσουν. Αυτοί οι ΑΛΛΙΏΣ λένε πάρα πολύ ωραία πράγματα και γελάνε και κλαίνε ορισμένοι. Πραγματικά. Αχ τι να πω, απορώ που κλαίνε και γελάνε έτσι στη μέση αυτού του δρόμου· του γεμάτου δρόμους άλλους και αυτοκίνητα και θόρυβο και κρύο και ζέστη και ανθρώπους ΈΤΣΙ. Πολύ τους χαίρομαι.
Αυτά όμως συμβαίνουν όταν είμαι γυμνή, γιατί μόλις έρθει η εποχή που ντύνομαι σιγά σιγά και ορθώνομαι και τεντώνομαι, σα να σηκώνομαι, ντύνομαι στα πράσινα και στα καφέ. Καταπληκτικός συνδυασμός, πάντα στη μόδα. Αχ είπα μόδα. Εγώ αυτό το πράγμα το βλέπω να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μου. Απέναντί μου ακριβώς υπάρχει ένα τζάμι πάντα μα πάντα καθαρό και φωτισμένο. Μέσα του έχει χρώματα και πράγματα που γυαλίζουν κολλημένα πάνω σε μεγάλα κομμάτια ύφασμα. Και κάτι ψεύτικοι ΈΤΣΙ τα φοράνε και κάθονται συνέχεια ακίνητοι, σαν και μένα. Αυτοί οι ΈΤΣΙ μέσα από το τζάμι δεν έχουν ούτε μάτια, ούτε στόμα. Και είναι πάντα ακίνητοι. Αυτά που φοράνε όμως τα αλλάζουν τακτικά. Βασικά τους τα αλλάζουν κάποιοι άλλοι ΈΤΣΙ που βρίσκονται πάντα μέσα σ’αυτό το φωτεινό και καθαρό τζάμι.
Εκεί λοιπόν, κάθε μέρα σχεδόν, βλέπω τα χρώματα και είμαι σίγουρη πως αυτά τα χρώματα, μετά από πολύ λίγο, θα τα φοράνε και όλοι οι άλλοι ΈΤΣΙ. Οι ζωντανοί. Από κάποιον ΈΤΣΙ άκουσα, δηλαδή από αυτά που έλεγε σε ένα περίεργο μικροσκοπικό πράγμα που είχε κολλημένο στο αυτί του και αυτό του απαντούσε τόσο χαμηλόφωνα που δε μπορούσα να ακούσω ούτε λέξη, ότι αυτό το τζάμι, το πάντα καθαρό και φωτεινό, κάνει ένα πράγμα που λέγεται μόδα. Και όταν κάτι μπει μέσα σε αυτό το τζάμι είναι μόδα και όλοι οι ΈΤΣΙ τρέχουνε για να πάρουνε και αυτοί αυτό το μόδα. Καλά πόσο μόδα υπάρχει τελικά για να παίρνουνε όλοι τους; Τι έλεγα λοιπόν; Α ναι, ότι το πράσινο και το καφέ βρίσκεται πάντα, μα πάντα μέσα σε αυτό το τζάμι, το καθαρό και φωτεινό. Έτσι και εγώ πάντα αυτό φοράω και μου αρέσει πολύ, πάρα πολύ. Φαντάζομαι λοιπόν ότι από κάπου, με κάποιο τρόπο περίεργο και μαγικό παίρνω κι εγώ λιγάκι από το μόδα.
Όταν λοιπόν φοράω τα καφέ και τα πράσινα τότε οι ΈΤΣΙ συνεχίζουν να περνούν μπροστά μου με την ίδια ταχύτητα. Οι ΑΛΛΙΏΣ όμως, τι να πώ; Τρελαίνονται. Με συζητούν, με κοιτάζουν ολοένα και περισσότερο και με ακουμπάνε και μου μιλάνε και γελάνε και κλαίνε. Είναι υπέροχο. Είμαι τόσο υπερήφανη για τα πράσινα και τα καφέ μου. Και για κάποιο περίεργο και μαγικό λόγο, για τον οποίο πραγματικά απορώ, είμαι υπερήφανη γιαυτούς πολύ περισσότερο από μένα.
Όταν τα πράσινα και τα καφέ μου αποκτήσουν το πιο έντονο καφέ και πράσινο χρώμα τους θέλω και κάτι ακόμη. Νομίζω πως όλοι μας έτσι κάνουμε χωρίς εξαίρεση, παίρνουμε αυτό το πράσινο και το καφέ και μετά δε μας φτάνει η υπερηφάνεια, θέλουμε και λίγο ροζ και λίγο άσπρο. Το γαλάζιο δεν το έχουμε ποτέ, αυτό το κρατά ο ουρανός κι η θάλασσα. Δεν έχω δει ποτέ τη θάλασσα. Οι ΈΤΣΙ όμως, αλλά κυρίως οι ΑΛΛΙΏΣ, την αναφέρουν συχνά και κάποιος είπε μια μέρα ότι μοιάζει με τον ουρανό. Έτσι ξέρω εγώ για τη θάλασσα.
Μετά λοιπόν παίρνω αμπάριζα τα χρώματα και μπουμπουκιάζω. Πάνω στα πράσινα βάζω και άσπρα, ροζ, κίτρινα και λιγότερα πράσινα και είμαι τόσο υπερήφανη πάλι που μου φαίνεται από μακριά. Δεν ξέρω ακριβώς τι συμβαίνει αλλά τότε οι ΈΤΣΙ και οι ΑΛΛΙΏΣ στέκονται πραγματικά μπροστά μου, σηκώνουν ελαφρά το πηγούνι, κλείνουν τα μάτια και κουνάνε τα ρουθούνια τους. Είναι τόσο αστείο που γελάω και κουνιέμαι συθέμελα και αυτοί ανοίγουν τα μάτια και αυτά γυαλίζουν περίεργα. Το γέλιο μου σταματάει και θέλω να τους ρωτήσω τι συμβαίνει, αλλά ντρέπομαι.
Κάποιος είπε ότι μυρίζει υπέροχα γύρω μου, αλλά εγώ δεν κατάλαβα «το μυρίζει». Τότε, και μάλιστα πολύ πρόσφατα το κάταλαβα αυτό, έρχονται συχνότερα (ή μάλλον μόνο τότε έρχονται) και κάθονται πάνω μου εκείνα τα πετούμενα με τις χρυσοκίτρινες ρίγες και τα μικρά φτερά που ζουζουνίζουν. Δε ξέρω τι κάνουν ή γιατί έρχονται πάντα έτσι, όλα μαζί. Ξέρω μόνο πως μπαίνουν μέσα στα χρώματα και κάθονται πάνω τους και όταν φεύγουν εγώ νιώθω τα μισά μου χρώματα πιο γεμάτα και τα μισά πιο άδεια. Τι περίεργα που είναι αυτά τα χρυσοκίτρινα, ζουζουνίστικα πετούμενα. Τα θέλω που έρχονται. Σα να νιώθω ότι δε θα μπορούσα χωρίς αυτά.
Αυτές τις μέρες νιώθω υπέροχα. Η μεγάλη, η ζεστή κίτρινη μπάλα, που οι άνθρωποι (και οι ΕΤΣΙ και οι ΑΛΛΙΩΣ) λένε ΉΛΙΟ έρχεται πιο συχνά και μένει πιο πολύ. Και τότε κι εγώ, με δύναμη βγάζω προς τα έξω όλο αυτό που κράταγα κρυμμένο τις 150 ημέρες της γύμνιας μου. Αναπνέω.
Περνάει έτσι λίγος καιρός που συνέχεια χαίρομαι. Χαίρομαι ακόμη και αυτή την περίεργη μπάλα, που μια είναι μπάλα και μια είναι μαχαίρι, και μας κοροϊδεύει όλους γιατί ποτέ μα ποτέ δεν είναι η ίδια. Κάθε μέρα αλλιώς. Πώς αντέχει τον εαυτό της αυτή η μπάλα να αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι και τελικά πάντα ίδια να μένει, να έρχεται και να φεύγει; Απορώ, ειλικρινά απορώ. Αυτή λοιπόν η μπάλα που έρχεται (η εγωίστρια) όταν εκείνη θέλει και μόνο για λίγο (η ακατάδεχτη) οι άνθρωποι την ονομάζουν ΣΕΛΉΝΗ. Δεν την πολυχωνεύω και να μην πω ότι τη φοβάμαι και λίγο.
Λοιπόν, μετά από λίγο καιρό από τότε που έρχονται τα μικρά ζουζουνίστικα χρυσοκίτρινα πετούμενα, νιώθω ότι βαραίνω και τότε ξέρω ότι έρχονται τα καλύτερα. Χάνω τα πλουμιστά μου χρώματα αλλά έρχονται ωραίες, πράσινες στην αρχή και μετά πορτοκαλοκίτρινες μπάλες (σαν τον ΗΛΙΟ) που κρέμονται από πάνω μου και μιλάνε όλες μαζί. Αχ, τι ωραία που είναι όταν αρχίζουν και μου μιλάνε και με ρωτάνε συνέχεια πράγματα και φωνάζουν και γελάνε! Αχ, ναι πόσο γελάνε και εγώ γελάω μαζί τους. Και τους μιλάω και τους εξηγώ και τους λέω ότι όσα δεν ξέρουν, δεν έχουν παρά να ακούσουν αυτούς που περνάνε από δίπλα τους. Ναι ντε, αυτούς που μιλάνε πολύ και ενδιαφέρονται λίγο, αυτούς τους ΈΤΣΙ και τους ΑΛΛΙΏΣ. Αλλά και αυτές οι μπάλες, οι πράσινες στην αρχή και οι πορτοκαλοκίτρινες μετά, είναι και αυτές πότε ΈΤΣΙ και πότε ΑΛΛΙΏΣ. Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί, αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί κάθε φορά που βαραίνω και έρχονται οι μπάλες μου, μια τους δεν είναι ούτε ΈΤΣΙ ούτε ΑΛΛΙΏΣ. Δε ξέρω καθόλου πώς να την ονομάσω. Αλήθεια δε ξέρω και τι να την κάνω. Αυτή συνήθως μιλάει λίγο και ρωτάει να μάθει αυτά που εγώ δε ξέρω. Και ντρέπομαι που δεν τα ξέρω ή που δεν τα σκέφτηκα κι εγώ. Και δε ξέρω πάλι τι να πω. Είμαι σίγουρη πως ούτε οι άνθρωποι, ούτε οι ΈΤΣΙ ούτε και οι ΑΛΛΙΏΣ, ξέρουν τι να της πουν.
Αυτές οι περίεργες μπάλες όσο και να προσπαθούν δεν τα καταφέρνουν, και γιαυτό καθόλου δεν απορώ, που δεν τις παίρνουν όλες τις απαντήσεις που ζητάνε. Κάπως έτσι είναι και οι ΕΤΣΙ και οι ΑΛΛΙΩΣ, ψάχνουν και ξαναψάχνουν για να βρούνε κάποια πράγματα, που ποιός το ξέρει ίσως κάποια από αυτά δεν είναι να βρεθούν.
Ίσως δεν υπάρχουν απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις. Ίσως τελικά να υπάρχει μόνο μια και μοναδική απάντηση: όταν υπάρχει ο χειμώνας κάποιοι είναι μόνοι τους και γυμνοί και κανένας δε τους δίνει σημασία και μετά έρχεται η άνοιξη και μπουμπουκιάζουν και τότε όλοι τους προσέχουν και μετά έρχονται οι μπαλίτσες οι περίεργες που τόσο τους μοιάζουν και πάλι τότε να δείτε πως όλοι τους προσέχουν. Μα μετα;
Μετά έρχεται η χειρότερη στιγμή απ όλες. Όταν οι μπάλες γίνουν από πράσινες κιτρινοπορτοκαλί και περάσει λίγος καιρός και μεγαλώσουν και βαρύνουν τότε πέφτουν κάτω. Είναι απερίγραπτο να σας πω πως νιώθω βλέποντάς τες μόνες τους κάτω. Είναι παράλογο να βρίσκονται κάτω αυτές οι κιτρινοπορτοκαλί μικρές μπαλίτσες. Δε μπορώ να τις βλέπω μα δε μπορώ να κάνω κι αλλιώς. Νιώθω θλίψη βαθιά. Και θέλω να σκίσω τα πράσινα και τα καφέ και θέλω να μείνω μόνη μου, γυμνή. Και να κρυφτώ και να μαζευτώ στη γωνιά μου. Και να μείνω έτσι για καιρό.
Όσο για τη μια, εκείνη τη μία μπαλίτσα, εκείνη την κιτρινοπορτοκαλί που κάνει τις ερωτήσεις που δεν έχουν απαντήσεις; Εκείνη δεν πέφτει ποτέ κάτω. Δεν το αντέχει. Ανοίγει τους πόρους της να βγουν οι ερωτήσεις της να καλύψουν το δρόμο, το θόρυβο, τις μυρωδιές, τη ζέστη, το κρύο. Και περιμένει. Στην αρχή δεν ήξερα τι περίμενε ούτε και μπορούσα να φανταστώ, μα κάθε φορά που συμβαίνει, αυτό που πάντα συμβαίνει, εκπλήσσομαι σα να ήταν η πρώτη φορά. Αυτό ποτέ δεν αλλάζει.
Ένας άνθρωπος. Ένας που τον βλέπω πάντα να έρχεται από μακριά με το ίδιο ύφος στα μάτια του, να πλησιάζει αργά χωρίς τίποτα να στέκεται εμπόδιο μπροστά του. Δεν υπολογίζει τους δρόμους και όλα τα άλλα. Δεν κοιτάζει ούτε δεξιά ούτε αριστερά. Έχει κι αυτός ακούσει τις ερωτήσεις της και τις ξέρει και θέλει ένα σύντροφο κι αυτός. Έρχεται έτσι. Χωρίς κουβέντα, κοντοστέκεται μπροστά μου και την κοιτάζει. Και δεν κοιτάζει ούτε δεξιά, ούτε αριστερά. Κοιτάζει εκεί καταπάνω της. Και τότε πάλι εγώ φοβάμαι, μαζεύομαι και περιμένω. Περιμένω την κίνηση του. Αυτός δεν είναι ούτε ΕΤΣΙ ούτε ΑΛΛΙΩΣ, είναι μόνος του. Και τότε απλώνει το χέρι του και προσπαθεί να τη βρει. Κουνάω τα αγκάθια μου και καμιά φορά τον πετυχαίνω αλλά αυτό δεν τον αποθαρρύνει καθόλου. Ψάχνει και στο τέλος το ξέρω θα το βρει αυτό που ψάχνει. Είναι κρυμμένη πίσω από πράσινα και από καφέ και ανοίγεται μπροστά του για να την πιάσει. Και την πιάνει και την κόβει και την παίρνει μαζί του και φεύγει. Και τότε ξέρω ότι η στιγμή που όλες τους θα πέσουν και εγώ θα μείνω μονάχη και γυμνή έχει φτάσει. Και δε ξέρω πως να το πω όλο αυτό, μόνο που από τη μια το χαίρομαι και από την άλλη το φοβάμαι. Για όλες τις άλλες ξέρω καλά και από που ήρθαν και τι έγιναν. Είναι μία, μονάχα μία κάθε φορά, που το δρόμο της θα ήθελα να τον ξέρω. Αλλά δεν τον ξέρω και δε θα το μάθω και ποτέ. Είναι αυτή η μία που τις ερωτήσεις της θέλει να της βγάλει πιο πέρα από τον πράσινο και καφέ και πορτοκαλί κόσμο της. Και φωνάζει το σύντροφό της και αυτός φτάνει και την παίρνει μακριά. Τι κι αν εγώ έμεινα μονάχη, δεν τη νοιάζει. Έχει βρει εκείνο που έψαχνε. Ένα χέρι να τη κρατά και να της δείχνει τους άλλους τους δρόμους που φεύγουν μακριά κάτω από το δάχτυλό του. Αυτό που δείχνει κάπου που κανείς δε ξέρει. Και φεύγουν. Κι έφυγαν, και οι ΕΤΣΙ και οι ΑΛΛΙΩΣ έμειναν. Αυτοί είναι εδώ και εγώ είμαι εδώ και περιμένω την επόμενη πορτοκαλοκίτρινη μπαλίτσα να έρθει, να δω μήπως αυτή τη φορά καταφέρω να φύγω κι εγώ μαζί της. Δε ξέρω αν υπάρχει ένας κάποιος που θα με πάρει μακριά κρατώντας με στο ένα του χέρι, να με δείχνει και να λέει: να η σύντροφός μου, που κάνει τις ίδιες ερωτήσεις και περίμενε εμένα για να βρούμε μαζί της απαντήσεις.

Ο ναύτης

2007-01-18T02:04:00.000+02:00

Πιστεύω πως στη ζωή οι δεδομένες απόψεις είναι δεδομένες μέχρι να τις αλλάξουμε. Θα συμφωνούσε απολύτως με αυτή τη διαπίστωσή και η παλιά μου καθηγήτρια των γαλλικών, η οποία με αποκαλούσε "πεταλουδίτσα που πετά από λουλούδι σε λουλούδι", πολύ αποκαρδιωτική βεβαίως άποψη για ένα αγοράκι 14 χρονών! Επειδή όμως έτσι έχουν τα πραγμάτα και δεν αλλάζουν και αυτό το blog πεταλουδίτσα θα γενεί και θα αλλάζει επεξηγηματικό κείμενο του τίτλου του, συνεπώς και προσανατολισμό με κάθε ευκαιρία εναλλαγής και των απόψεων του γράφοντα.
Αυτή την περίοδο την έμπνευση μου την έδωσε ένας ναύτης. Και όχι μούτσος, και τα σχόλια με σεξουαλική χροιά είναι απολύτως περιττά. Και όπως κάθε ναύτης και αυτός "έχει τη δική του ιστορία"! Αυτό τον καιρό ψάχνει να βρεί τον εαυτό του στην αγκαλιά περαστικών γκομενιτσών και με έχει καλέσει επανειλημένως (πρόταση που θα αποδεχτώ βεβαίως βεβαίως) στην γνωστή πρακτική του "gomening". Γιατί όπως λέει χαρακτηριστικά προσπαθεί "να φτιάξει το βιογραφικό του", δηλαδή διόλου "να φτιάξει το μέλλον του" αλλά πολύ απλά "να αλλάξει το παρελθόν του"! Το βρήκα πολύ φιλοσοφημένο και γιαυτό παρακολουθώ ανελλιπώς την προσπάθειά του να καταντήσει ένα "αμετανόητο ρεμάλι". Είναι ευαίσθητη ψυχή όμως ο δόλιος και δεν τα καταφέρνει να γίνει αυτό που επιθυμεί. Καταφέρνει όμως πολλά, όπως να διαβάζει Μπουκόφσκι (Bukowski - γιατί με τίποτα δε μπορούσα να φανταστώ ότι έτσι γράφεται - el.wikipedia.org/wiki/Τσαρλς_Μπουκόφσκι) και να μεταφέρει μερικά από τα καλύτερά του. Σας παραπέμπω στον τίτλο του blog για αυτής της εβδομάδας το βασικό ρητό, άποψη και κοσμοθεωρία!

Athens...Voice

2007-01-18T02:01:00.000+02:00

Μόλις γύρισα από τη σημερινή βραδυνή έξοδο κάθησα στον καναπέ μου να ξαποστάσω και αντί να ανοίξω το χαζοκούτι αποφάσισα να διαβάσω! Όχι κάτι ιδιαιτέρως πολύπλοκο και δαιδαλώδες αλλά μια χαριτωμένη και ελαφρώς διαφορετική εφημερίδα της Πόλης ήτοι την Athens Voice.
Μου αρέσει αυτή η εφημερίδα. Με κάνει και αισθάνομαι λίγο βλάχος βέβαια, με λίγα ενδιαφέροντα καθώς και ακόμη λιγότερο ενδιαφέρον να διευρύνω τα ενδιαφέροντά μου. Καμιά φορά με αγχώνει κιόλας. Όλα αυτά τα ωραία πράγματα εγώ πότε θα προλάβω όχι καν να τα κάνω ή απλά να τα δοκιμάσω, αλλά έστω να καταλάβω περί τίνος πρόκειται. Αυτή τη φορά όμως άφησα τα κόμπλεξ μου πίσω (ή έτσι νόμισα) και συνέχισα να διαβάζω αμέριμνος τα διάφορα άρθρα από τα πίσω προς τα μπρός. Δεν είμαι άραβας, απλώς πάντα έτσι κάνω με τις εφημερίδες και τα περιοδικά. Τα διαβάζω από το τέλος προς την αρχή.
Καθώς διάβαζα λοιπόν ένα από τα ωραία αρθράκια το μέσα μου αντί να είναι σιωπηλό και απλώς να καταννοεί τις λέξεις άρχισε να «απαγγέλει» το κείμενο. Και όχι μόνο έτσι να μιλάει με τη δικιά μου τη φωνή, αλλά να μιλάει σχεδόν χωρίς να παίρνει ανάσα με μια τσιριχτή φωνούλα εικοσάχρονης ενζενύ, χωρίς ιδιαίτερες περγαμηνές στις θετικές επιστήμες, με ροζ φουστανάκι, φιόγκο στα μαλλιά και το ένα δάχτυλο χωμένο στο στόμα σα γλυφιντζούρι. Το μέσα μου έγινε το γωγουλίνι...Εύκολα λογάκια που προφέρονται ακόμη ευκολότερα, με τις ωραίες όμως παρεμβάσεις εις την αγγλικήν καθώς και τις απαραίτητες αργκό εκφράσεις, έτσι γραμμένα ώστε να διαβαστούν ως προφορικός λόγος και μάλιστα μονοκοπανιά, μονορούφι κι άσπρο πάτο. Κι εκεί άρχισα να τα παίρνω ολίγον γιατί αυτό το πράγμα με έκανε και πάλι να σκέφτομαι όλα αυτά για το βλάχος, τα ενδιαφέροντα κτλ. Άσε που τελικά δε μπόρεσα να καταλάβω σε τι ουσιαστικά αναφερόταν αυτό το άρθρο. Δηλαδή ποιός ήταν ο λόγος να γραφτεί. Κάτι είπε για το Μαρίνο, που ούτε καλό ήταν ούτε κακό, κάτι για κάποια καφέ και εστιατόρια, κάτι για καλές τιμές. Τι να πώ δε κατάλαβα τίποτα... Ακόμη. Αν εντρυφίσω λίγο περισσότερο μήπως καταλάβω? Αν αρχίσω να τη διαβάζω την εφηερίδα από την αρχή προς το τέλος, μήπως καταλάβω? Αυτό που με ανησύχησε όμως ήταν αυτή η φωνούλα. Μήπως να το ψάξω?
Αλλά όχι αυτό δε θα το ψάξω. Η φωνούλα δεν είναι δικιά μου. Είναι απλώς η φωνούλα αυτής που το έγραψε το αρθράκι! Αυτό ήθελε και αυτό έβγαλε. Πως κάποιοι θέλουν να βγάλουν τον καλύτερό μας εαυτό, έ αυτή ήθελε να βγάλει το Γωγουλίνι. Μήπως να της μοιάζει?

Αρρώστεια, περιέργεια, ανακάλυψη

2007-01-12T13:42:00.000+02:00

Λοιπόν για να δικαιώσω και τον τίτλο του post ξεκινώ με τα γεγονότα:
1. Από την Τρίτη το βράδυ είμαι άρρωστος. έπεσα στα δίχτυα της γρίπης που σέρνεται στην Αθήνα τις τελευταίες μέρες και έχει στείλει πολύ κόσμο στο κρεββάτι του.
2. Από περιέργεια και για να καταλάβω τι παίζεται στα blogs άρχισα, με απαρχή τα links της krotkaya, να ξεφυλλίζω διάφορα από τα πολλά.
3. Μέσα σε αυτά ανακαλύπτω πολύ ωραία, μα πάρα πολύ ωραία πράγματα. Και όχι μόνο ωραία αλλά και ενδιαφέροντα.
Επίσης όμως ανακαλύπτω ότι δεν έχω καμία μα καμία ιδέα γιατί αποφάσισα να συμμετάσω εγώ σε αυτή τη διαδικασία. Τώρα θα μου πείτε, έχει καμία σημασία το γιατί? μάλλον δεν έχει. έχει όμως σημασία για κάποιον που όλη του τη ζωή οφείλει να μαθαίνει το γιατί!!!! Γιατί, γιατί, γιατί, γιατί. Ε, γιατί έτσι λοιπόν! μου απαντώ σε ένα ξέσπασμα θυμού envers moi meme, αλλά και για να "είμαι ειλικρινής απέναντι στον εαυτό μου" όπως με πολύ στόμφο με πληροφόρησε κάποτε η φίλη μου η Τζεσί!!!! Από τότε λοιπόν αυτό έγινε το motto μου και προσπαθώ επίπονα να το καταφέρνω κάθε στιγμή. Σιγά που το καταφέρνω!

Υ.Γ από ειρωνία πάντως σκίζουνε τα blogs. Κάποιους τους φοβήθηκα... Στο σταυρό μου!

Πάει καιρός...

2007-01-11T18:12:00.000+02:00

Πάει καιρός... ένας χρόνος, ένας ακόμη χρόνος. Κι όμως μέσα σε αυτό το χρόνο κάναμε πολλά... Σα διαφήμιση ακούγεται τούτο. Λοιπόν, εγώ έλειψα σχεδόν ένα χρόνο από αυτή την προσπάθεια που άρχισα για μια μόνο μέρα πέρυσι το Μάρτιο. Μεσολάβησαν αρκετά γεγονότα που οφείλω να ομολογήσω πως με απέτρεψαν από το να ασχοληθώ με τον καμβά αυτό από άσπρες σελίδες.... Πώ πω ποίηση... Αλλά τώρα επανέρχομαι δριμύτερος με μια πρώτη ουσιαστική προσπάθεια κοινοποίησης ενός ενσταντανέ από το σημαντικότερο γεγονός στη ζωή του ανδρός. Αυτό που θα τον υψώσει και μετατρέψει από έφηβο σε άνδρα, με παράστημα και ανδρεία. Με αρχές και...πολλά ακόμη που τα ψάχνω. Δεν είναι τίποτε άλλο φυσικά από το ΣΤΡΑΤΟ. Αποφάσισα και εγώ στα τριάντα μου να στρατευτώ. Δηλαδή μετά από επίπονες προσπάθειες να το αποφύγω με σπουδές (πολλές και ποικίλλες) με δουλειές και άλλες δικαιολογίες αποφάσισα (δηλαδή δεν το αποφάσισα εγώ αλλά η μητέρα πατρίδα) να καταταγώ. Τώρα πως άλλος αποφασίζει πότε και ποιος θα τον υπηρετήσει, θα κρατήσει υψηλά το φρόνημα και θα προστατεύσει μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματός του την ακεραιότητα των συνόρων του ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Αυτό όμως είναι ένα γεγονός. Κατάγην λοιπόν στο Πολεμικό Ναυτικό (το μέγα της θαλάσσης κράτος) και αυτό υπηρετώ από εκείνη την ημέρα, την 9η Μαΐου 2006. Δεν θα την ονομάσω αποφράδα γιατί υποσχέθηκα στον εαυτό μου να είμαι ανοιχτός σε νέες εμπειρίες και κυρίως να δέχομαι τις στιγμές για αυτό που είναι και όχι να περιμένω συνεχώς κάτι περισσότερο ή καλύτερο (απόφθεγμα σοφίας και 1,5 χρόνου ψυχανάλυσης)!
Υπηρέτησα λοιπόν στη Βάση Υποβρυχίων στην Ακριτική Σαλαμίνα για πέντε μήνες και μετά, γιατί όποιος έχει μέσο σε αυτή τη χώρα πάει μπροστά, ανέβηκα τα σκαλιά της ιεραρχίας και βρέθηκα στη Διοίκηση Υποβρυχίων (στην οποία βρίσκομαι ακόμη). Θα μου πείτε τώρα οποία η διαφορά. Κι όμως η διαφορά είναι χαώδης. Ένα κτίριο μας χωρίζει κι όμως μεταξύ τους η άβυσσος του αραλικιού, της καβάντζας και της ήσυχης ζωούλας!
Το περιστατικό που οφείλω να σας περιγράψω διαδραματίζεται στη Βάση Υποβρυχίων (http://www.hellenicnavy.gr/dy_main.asp, για περισσότερες πληροφορίες), στη Γραμματεία. Στο χαρτοβασίλειο της γραφειοκρατίας. Ακολουθεί η παρακάτω στιχομυθία:
- Πως γράφεται η λέξη "ελλιποβαρές", ερωτά ένας καθ’ όλα συμπαθής αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού ένα ναύτη (= άχρηστο τεμάχιο ) που τυγχάνει να είναι αξιόλογος φιλόλογος.
- Είναι λάθος, του απαντά το τεμάχιο, η σωστή λέξη είναι "λιποβαρές" και προέρχεται από τον αόριστο β' του ρήματος Χ (δεν το θυμάμαι). Γράφεται δε με "γιώτα".
- Αποκλείεται, εξανίσταται ο συμπαθής αξιωματικός, γιατί αν το σωστό ήταν "λιποβαρές", θα έβγαινε από το λίπος και θα γραφόταν με "ύψιλον".
Σιγή στο ακροατήριο. Σιγή ιχθύος. Το τεμάχιο έχει μείνει με στόμα, ανοιχτό κι εγώ ( ο ευλογημένος που παραυρέθηκα σε αυτή τη συνάντηση) αρχίζω να γελάω, συγκαλυμμένα στην αρχή, απροκάλυπτα στη συνέχεια. Καμία αντίδραση από τον συμπαθή αξιωματικό. Συνέχισε τη δουλειά του, έγραψε τελικά "ελλιποβαρές" στο κείμενο του και είμαι σίγουρος πως αποφάσισε πως η σημερινή νεολαία έχει ξεφύγει από κάθε όριο, δεν υφίσταται εθνική συνείδηση, το στράτευμα καταρρέει με τη 12μηνη θητεία, και φυσικά πως για όλα μα για όλα τα προβλήματα αυτής της χώρας ευθύνεται η άλωση του κράτους από το ΠΑΣΟΚ.
Το Πολεμικό Ναυτικό επέζησε, τα τεμάχια επέζησαν, ο συμπαθής αξιωματικός επέζησε. Η Ελληνική γλώσσα τραυματίστηκε λίγο, αλλά κι αυτή θα τα καταφέρει. Εδώ επέζησε του Έβερτ!

άρτι αφιχθείς...

2006-03-27T16:29:00.000+02:00

Δεν υπήρξα ποτέ ο τύπος που ανήκει σε μια, όποια κοινότητα! Κοινότητα παραθεριστών, ιδεολογική, προσωπική, συναισθηματική. Τι με έπιασε τώρα που είδα μια φιλενάδα καλή κι αγαπημένη και αυτόθηκα με το blogs ένας θεός το ξέρει. Πάντως ήρθα! Και λέω να μείνω... Τα νέα, τα ωραία, τα άσχημα, οι προτιμήσεις, οι γεύσεις, οι εικόνες, τα ταξίδια, τα γραπτά και οτιδήποτε άλλο μπορεί να με χαρακτηρίσει ως άνθρωπο έπονται!